خودکشی یکی از معضلات اجتماعی است که امروزه با توجه به پیچیده تر شدن تعاملات و ارتباطات در بیشتر جوامع رو به افزایش است. افزایش نرخ خودکشی نزد گروهها، اقشار و طبقات اجتماع نگرانی فزاینده ای را برای جوامع امروز به وجود آورده است. در یک سوء خانواده ها نگران اعضاء خویش اند و در سوی دیگر مدیران، مسئولان جامعه، اندیشمندان و محققین در پی یافتن علل و عوامل بروز این معضل با هدف کاهش درصد آماری و پیشگیری از آن می باشند. امروزه خودکشی در ردیف اولین پنج علت مرگ و میر، خصوصاً در جوامع صنعتی قرار دارد.

در کشور ما آمار خودکشی نشانگر آن است که این پدیده به ویژه در بین زنان به صورت یک مسئله اجتماعی درآمده و اگر چاره ای برای آن اندیشیده نشود آثار سوء آن علاوه بر شخص اقدام کننده بر اطرافیان وی و جامعه اثرگذار خواهد بود. نابسامانی های اجتماعی، ناملایمات زندگی و عدم توانایی یا عدم آموزش مقابله با مشکلات، آدمی را در معرض بسیاری از آسیب ها قرار می دهد به طوریکه بسیاری از افراد قدرت مقابله و یا سازگاری با شرایط سخت زندگی را نداشته و مرگ را تنها راه نجات خود تلقی می کنند.

در بررسی پدیده ای چون خودکشی ، ابتدا باید آنرا بطور دقیق تعریف نمود، سپس انواع ، علل و انگیزه های ایجاد کننده آنرا شناسایی کرد تا بر اساس این عوامل بتوان پیشگیریهای لازم و اقدامات مقتضی را جهت کنترل این معضل بعمل آورد.