احترام به قراردادها و رعایت لزوم آنها در همه نظام های حقوقی، اگر چه یک اصل اساسی محسوب می شود، لیکن این مقوله در نظام های مختلف، معانی متفاوتی به خود گرفته است. در نظام حقوقی رومی ژرمنی به طور سنتی لزوم قرارداد را با اجرای عین تعهد مرادف می دانند، حال آنکه در نظام حقوقی کامن لو و بالاخص در عرصه تجارت بین الملل به خاطر دشواری های اجرای عین تعهد، مفهوم وفای به عهد از اجرای عین تعهد فاصله گرفته و به مفهوم تحقق انتظارات قراردادی طرفین، نزدیک شده است.

بنابراین، اگر سود متعارف و قابل پیش بینی هر یک از متعاملین تأمین شود، به گونه ای به تعهدات قراردادی عمل شده و لزوم قرارداد مراعات گردیده است. فرض کنید، یک تاجر ایرانی ۱۰۰۰ تن شکر از یک تاجر کوبائی به قیمت هر کیلو ۱۰۰۰ ریال خریداری نموده است. تا ۶ ماه دیگر تحویل بگیرد. در این اثنا شکر در بازارهای خارجی گران می شود و یک خریدار آمریکائی حاضر می شود هر کیلو شکر را به قیمتی معادل ۱۰۰۰۰ ریال از تاجر کوبائی خریداری کند. در چنین شرایطی تاجر اخیر اعلام خواهد کرد که امکان ایفای تعهد در برابر تاجر ایرانی را ندارد و خسارات حاصل از نقض عهد را خواهد پرداخت.