ورودی، پرترافیک ترین فضای خانه است؛ با یک چیدمان مناسب، آن را کاربردی تر کنید.

محیط داخل همه خانه ها ـ با هر ابعاد و وسعتی ـ از فضاهای گوناگونی ـ آن هم با تعریف ها و کاربردهای مختلف ـ تشکیل شده است. به عنوان مثال از اتاق خواب، آشپزخانه، اتاق نشیمن، سرویس های بهداشتی و بالاخره ورودی خانه می توان به عنوان فضاهای مختلف مشترک در همه خانه ها نام برد که هر کدام کاربردی متفاوت داشته و وجود آنها برای یک زندگی عادی ضروری است.

ما نیز در اینجا قصد داریم به مشخصات یک ورودی مناسب ـ به خصوص برای فصول سرد ـ پرداخته و با ارائه راهکارهای مختلف، راهنمایی برای تجهیز ورودی خانه شما باشیم. پیش از این لازم به توضیح است که منظور از ورودی، فضای اطراف در ورودی در داخل خانه است؛ در واقع فضایی را که هنگام ورود به خانه پا به آن می گذاریم، ورودی می نامند.

البته فرم و ابعاد این ورودی با توجه به نقشه و وسعت ساختمان متفاوت است؛ گاهی وسعتی به اندازه یک پاگرد یک یا ۲ متری داشته و در شرایطی یک فضای ۵ الی ۶متری یا حتی بیشتر به آن اختصاص می یابد.

در بعضی از خانه ها نیز معمولا به دلیل کمبود فضای کافی یا حتی ضعف در سیستم نقشه کشی، اساسا تفکیکی با این نام و کاربرد وجود ندارد و شما مجبور هستید در صورت امکان، با چیدن اسباب و لوازم مربوطه ـ آن هم در صورت وجود جای کافی برای این منظورـ تعریفی کاربردی با همین نام (ورودی) ایجاد کنید.

از همه اینها که بگذریم، ورودی یک خانه در شرایط عادی و با وسعتی حداقل ۲ تا ۳ متری مانند هر فضای دیگر خانه ـ نیازمند لوازم و وسایل مربوط به آن محیط است تا نیاز افراد در آن مکان نیز برآورده شود.

البته در بعضی شرایط مجبور خواهیم بود که این نیازها را اولویت بندی کرده و کاربردی ترین لوازم را برای این محیط انتخاب کنیم ولی به طور کلی در صورت مناسب بودن موقعیت، به لحاظ نقشه و وسعت، این فضا به لوازم مختلفی نیاز دارد که مهم ترین آنها عبارتند از جاکفشی، رخت آویز، آینه و پادری که به هر یک از آنها خواهیم پرداخت:

● جای پارکی برای کفش ها

یکی از مهم ترین لوازم موردنیاز در محیط ورودی، جاکفشی است. کفش ها اولین پوششی هستند که هنگام ورود به خانه از بدن جدا می شوند؛ در نتیجه باید در همان محیط ورودی، جایی برای قرار دادن آنها ـ تا استفاده مجدد ـ وجود داشته باشد.

این روزها جاکفشی های متعددی در مدل ها، رنگ ها و همچنین جنس های مختلف تولید می شوند که شما می توانید با توجه به شرایط محیط ورودی خانه تان، مناسب ترین آنها را انتخاب کنید.

البته هنگام خرید جاکفشی ـ علاوه بر متناسب بودن مدل، رنگ و ابعاد آن برای فضا ـ به موارد زیر نیز توجه کنید:

۱) با توجه به اینکه کفش های زمستانی بیشتر به صورت چکمه های بلند و کوتاه بوده و ارتفاع آنها از کفش های معمولی بیشتر است، اگر می خواهید جاکفشی ای برای ورودی خانه تان تهیه کنید، حداقل ابعاد استاندارد چکمه های ساق کوتاه اهالی خانه را نیز در نظر بگیرید.

۲) داشتن در، یکی از مهم ترین ویژگی های جاکفشی است؛ به این ترتیب، نه تنها ظاهر فضای ورودی و حتی محیط مجاور آن با قرار دادن کفش های جورواجور و احتمالا گلی و خاکی درجاکفشی بدون در، نازیبا نمی شود بلکه بوی بد ناشی از کفش ها نیز در فضا پراکنده نخواهد شد؛ در ضمن کفش های آلوده در دسترس بچه های کوچک خانواده قرار نمی گیرد.

▪ نکته: در بعضی ساختمان ها ـ به خصوص آپارتمان های کوچک امروزی ـ به جای آنکه بخشی از فضای داخل خانه و در واقع ورودی را به قراردادن جاکفشی اختصاص دهند، محل قرار دادن کفش ها را به پشت در هر واحد و در بیرون خانه انتقال می دهند در حالی که همان طور که می دانید، فضای بیرون از در هریک از واحدهای یک آپارتمان، محیطی مشترک بین ساکنان ساختمان محسوب شده و قرار دادن کفش ها بدون جایگاهی مشخص در بیرون در، کاری ناشایست و به دور از فرهنگ آپارتمان نشینی است.

از طرف دیگر، انتخاب جاکفشی هایی با مدل ها، رنگ ها و فرم های مختلف برای هر واحد نیز به لحاظ زیبایی و نظم محیط آپارتمان غیرقابل قبول است؛ در نتیجه باید برای هر واحد به صورت تکی یا برای ۲ واحد همجوار به صورت مشترک، جاکفشی هایی متناسب با محیط، با یک مدل و رنگ برای کل طبقه های ساختمان تهیه شود.

به این ترتیب، نه تنها نظمی خاص در کل فضای ساختمان به وجود می آید بلکه برای کفش ها نیز جای مناسبی فراهم شده و در ضمن، فضای داخل خانه هم اشغال نمی شود.

● جایی برای لباس ها

بعد از بیرون آوردن کفش ها از پا، پوشش بعدی، لباس های مربوط به بیرون است که این روزها شامل پالتو، کت، بارانی، کاپشن و مانند اینها بوده و نه تنها به خاطر ابعاد بزرگ تر آنها نسبت به لباس های تابستانی بلکه به جهت اینکه احتمال خیس بودن آنها در فصول بارندگی وجود دارد، معمولا به محض ورود ما در کمد لباس های معمولی قرار نمی گیرند؛ بنابراین فراهم کردن رخت آویزی در ورودی خانه برای این منظور نیازی ضروری به نظر می رسد، زیرا در صورت نبودن مکانی مختص به آنها، لباس ها همواره روی دسته های صندلی، پشت مبل ها، دستگیره های در اتاق ها و کمدها آویزان می مانند تا خشک شوند و دوباره روز بعد مورد استفاده قرار گیرند. حالا تصور کنید چه بی نظمی و آشفتگی ای در خانه به وجود خواهد آمد.

علاوه بر اینها وجود جایگاهی برای آویختن لباس های مهمانان نیز نیاز ثانویه یک ورودی است. به این ترتیب، مهمانان به محض ورود به خانه، ابتدا لباس های مربوط به بیرون را روی جارختی آویخته و سپس وارد فضای مهمانخانه یا همان پذیرایی می شوند؛ در حالی که در صورت نبود چنین مکانی، لباس های مهمانان معمولا روی تختخواب اتاق خواب یا دسته مبل و صندلی ها آویخته شده و ظاهر مرتب خانه را به هم می زند.

البته پیش از اقدام به تهیه این قبیل رخت آویزها، بهتر است با انواع آنها و همچنین معایب و مزایای هرکدام آشنا شوید تا مناسب ترین نوع آن را برای ورودی فضای خانه تان انتخاب کنید.

در یک تقسیم بندی کلی، رخت آویزها به ۳دسته کلی تقسیم می شوند؛ یکی از آنها رخت آویزهای دیواری شامل تعدادی گیره آویز است که به صورت چندتایی، جدا از هم یا در یک قالب ترکیبی به یکی از دیوارهای ورودی نصب شده و لباس ها را به آن می آویزند.

مهم ترین مزیت آنها هم کم جا بودنشان است؛ یعنی هیچ فضایی را روی زمین اشغال نمی کنند.

دومی چوب لباسی های پایه دار ایستاده از جنس فلز یا چوب است که کاربرد آنها در قدیم نیز بسیار رایج بوده. این چوب لباسی ها را معمولا به صورت مجزا در گوشه ای از ورودی یا اتاق خواب قرار داده و لباس ها را روی آن می آویزند که البته در این مورد هم ـ مانند نمونه قبلی ـ اگرچه کم جاست ولی با انبوهی از لباس های آویخته شده در مقابل دید، مواجه خواهیم شد و ظاهر ورودی را هم نازیبا می کند و این از جمله نقاط ضعف این مدل است؛ مگر آنکه از آن تنها برای آویزان کردن شال گردن، کلاه و چتر استفاده شده و لباس ها در جایی دیگر دور از چشم، آویزان شوند.

کمدهای دردار نمونه دیگری از این جالباسی ها برای ورودی هستند که بهترین نیز به حساب می آیند. با وجود چنین فضایی، لباس ها در داخل کمد آویخته شده و توسط در کمد از نظرها پنهان می مانند. این نوع رخت آویز مدل های زیادی دارد؛ بنابراین در صورتی که فضای ورودی خانه شما امکان اختصاص مکانی به چنین ترکیبی را دارد، حتما این نوع را انتخاب کنید. خوشبختانه امروزه تنوع در لوازم دکوراسیونی، دست افراد را برای انتخاب مناسب ترین لوازم، بیشتر باز گذاشته است.

▪ یک راهکار همیشگی: اگر در فضای ورودی خانه تان با مشکل کمبود جا مواجه نیستید یا اینکه در یکی از دیوارهای آن فرورفتگی ای با حداقل ۳۰ سانتی متر عرض وجود دارد، دیوار را به یک کمد دیواری سراسری (از کف تا سقف) اختصاص دهید.

این کمد دیواری دردار نه تنها می تواند جایی برای آویختن لباس های شما و اهل خانواده باشد بلکه بسیاری از لوازم و خرده ریزهای گوناگون و حتی کفش ها را نیز می توان در آن جای داد؛ در ضمن با قراردادن آینه روی یکی یا همه درهای کمد می توانید هم آینه موردنیاز در ورودی را فراهم کرده و هم فضا را بزرگ تر و پرنورتر کنید.

● فرشی به اندازه چند پا

یکی از نیازهای بسیار ضروری ورودی خانه ـ به خصوص در فصول بارندگی سال ـ و در طرفین در ورودی، پادری است.

البته توجه داشته باشید که پادری انتخابی برای فضای بیرون و داخل ـ به لحاظ جنس و فرم ـ باید با هم متفاوت باشند؛ به این معنا که پادری بیرون باید از جنس خشن تر، ضخیم تر و مقاوم تر باشد زیرا با کشیدن ته کفش ها بر آن، گل و لای آنها به راحتی کنده شده و به داخل خانه انتقال پیدا نکند ولی برای فضای داخل ورودی، پادری معمولی و پرزداری انتخاب کنید که باقیمانده گل و لای و رطوبت حاصل از آن جذب پادری شده و ورودی را کثیف نکند؛ البته قابل شست وشو بودن و کیفیت هر دو پادری را هنگام خرید حتما موردتوجه قرار دهید.

● پیشنهادات ابتکاری

۱) چمدانی برای کفش ها: در تصویر۱ شما چمدان قدیمی ای را ملاحظه می کنید که در فضای ورودی در زیر کنسول قرار گرفته است. این چمدان در واقع نقش جاکفشی را ایفا می کند. شما هم می توانید به جای جاکفشی در شکل ها و مدل های رایج، از صندوقچه ها و چمدان های قدیمی و حتی جدید برای این منظور استفاده کنید؛ تنها کافی است داخل آنها را با لایه ای از پلاستیک و سپس روزنامه بپوشانید تا قرار دادن کفش های نمدار، سبب آسیب دیدگی آنها نشود.

۲) سکویی به عنوان جاکفشی: با توجه به اینکه برای پوشیدن کفش ها و بیرون آوردن آنها از پا، نشستن بهترین حالت بدن بوده و به کمر نیز فشار نمی آورد ـ در صورت امکان ـ در فضای ورودی، یک صندلی یا مبل قرار دهید. در تصویر۳، شما نمونه ای از یک نیمکت توخالی چوبی با عرض ۳۵ سانتی متر و ارتفاع ۴۰ سانتی متر و طولی به اندازه طول دیوار را ملاحظه می کنید که فضای داخل آن تقسیم بندی شده و به عنوان جاکفشی مورد استفاده قرار می گیرد؛ در ضمن با قرار دادن چند بالشتک، سطح نیمکت نیز برای نشستن آماده شده است.