حاشیه نگاری یک دختر دهه هفتادی از لمسِ آزادی

بازی تمام شد و من هنوز نمی دانم برای دومین بار کِی می توانم بازهم به عنوان یک خانم, یک خبرنگار و یک شهروند به ورزشگاه بروم

ورزشگاه آزادی، تماشای بازی فوتبال تیم ملی ایران، ورزشگاه آزادی، تنها فرصت حضور در آزادی و شاید تنها موقعیت برای حسِ حضور در آزادی، همه اینها کلماتی بودند که شاید کمتر خانمی بتواند در مواجه با آنها مقاومت کند و بلیط حضور در ورزشگاه را خریداری نکند. چندبار تلاش کردم که بلیت بازی را بگیرم اما هر بار با پیام خطا در سرور مواجه می شدم. نا امید نشدم و برای چهارمین بار بالاخره توانستم هزینه بلیت را واریز کنم و بلیت تماشای بازی ایران - پرتغال در ورزشگاه آزادی را بخرم.

به همراه برادرم به سمت استادیوم 100 هزار نفری آزادی حرکت کردیم، پیش بینی می کردیم که ترافیک سنگینی باید در مسیر باشد به همین خاطر ترجیح دادیم تا با مترو به سمت ورزشگاه برویم. در مترو تقریبا همه کسانی که قرار بود ایستگاه ورزشگاه آزادی پیاده شوند، مشخص بودند. از لباس های سفید و سبز و قرمزی که به تن داشتند، از خوراکی ها، از پرچم ایران، از ووزلاهایی که همراه داشتن و از حضور پرشمار دختران وپسران.

در تمام طول مسیر یک نکته جالب، این بود که برخی از آقایونی که متوجه می شدند ما به سمت ورزشگاه می رویم به شدت استقبال می کردند و به برادرم برای همراهی اش با من تبریک می گفتند و البته آرزوی مشترکی که همه فریادش می زدند، «امیدواریم این محدودیت برداشته بشه».

به مقصد که رسیدیم، باید مسیری حدود ٢ کیلومتری تا استادیوم را طی می کردیم. جمعیت زیادی از دخترها و پسرها در مسیر به سمت در شرقی حرکت می کردند که ماهم به آنها پیوستیم، بوق می زدند، تیم ملی را تشویق می کردند و از ته دل می خندیدن، نزدیک در شرقی که رسیدیم با در بسته مواجه شدیم. مجبور شدیم تمام مسیر را برگردیم تا از در غربی وارد استادیوم بشویم. نزدیک شروع بازی بود و ممکن بود به موقع به مسابقه نرسیم، موتور گرفتیم تا در غربی، ترافیک شدیدی بود و همه ماشین ها با بوق و پرچم ایران به نحوی نشان می دادند که به سمت ورزشگاه در حرکت هستند. از تخمه فروش و پرچم فروش تا فروشنده آب معدنی و افرادی که صورت ها را به رنگ پرچم نقاشی می‎کردند، در تمام طول مسیر حضور داشتند.

بالاخره به گیت رسیدیم و بعد از چک بلیت وارد محوطه ورزشگاه صدهزارنفری آزادی شدیم. هیجان عجیبی بود، از قبل به جز شنیده ها، هیچ ذهنیتی از ورزشگاه نداشتم و حتی مسیر ورودی به زمین را هم نمی دانستم. منتظر بودم تا به محض ورود به محوطه، رفتارها و شاید الفاظ نامناسبی را از آقایان بشنوم.

نزدیک در ورودی به طبقه اول بودیم که گفتند این قسمت پر شده و باید به سمت طبقه بالا برید، به سمت بالا حرکت کردیم. در مسیر به سمت طبقه بالا، در برخی از قسمت های دیوار پنجره های میله ای وجود داشت که توانستم برای اولین بار زمین آزادی را با چشمانم و از نزدیک ببینیم. بیشتر خانم ها که در مسیر خسته شده بودند سعی کردند تا برای دقایقی در کنار این پنجره ها بایستند و زمین را تماشا کنند و جمله تمامی مردان حاضر در آن محوطه این بود: « کاش ورود شما به ورزشگاه برای همیشه آزاد بشه.»

بالاخره پس از پیاده روی و سربالایی نفس گیر، وارد ورزشگاه شدم، اولین بار بود که در جو ورزشگاه قرار می گرفتم و صدای تشویق هماهنگ حاضرین، شور و حالی داشت بس عجیب. 7 دقیقه از شروع بازی گذشته بود و به دلیل شلوغی بسیار زیاد، ما نتوانستیم به سمت صندلی مان برویم و در همان جا و بر روی پله های بین سکوها نشستیم و با هیجان بازی را تماشا کردیم. تا چند صندلی در کنارم همه آقا بودند، منتظر بودم تا در مواقع حساس بازی بخواهند الفاظ نامناسبی که همواره از آن از سوی برخی رسانه ها و برخی مقامات صحبت می شد را بزنند، اما جالب بود که هیچ یک از اقایان حتی در بدترین و حساس ترین زمان بازی، یک حرف و رفتار نامناسب از خود نشان ندادند.

در کنار هم بازی را تماشا کردیم، با هر بار که توپ به دست بازیکنان ما می افتاد همه ورزشگاه از خوشحالی می رفت روی هوا و تیم را تشویق می کردند. صدای بوق ها و شیپور ها لحظه ای قطع نمی شد، تقریبا درصد بالایی از حاضرین چه زنان و چه مردان، لباس هایی هم رنگ پرچم کشورمان به تن داشتند و همین موضوع شکل ویژه و قشنگی به جایگاه ها داده بود. اواخر نیمه اول بود که در یک ضربه زیبا، دروازه تیم کشورمان باز شد و به یکباره ورزشگاه در سکوت فرو رفت. لحظاتی بعد اما هیجان و تشویق های ممتد از سر گرفته شد و حتی بین دو نیمه هم صدای تشویق ها برای یک لحظه هم متوقف نشد.

نیمه دوم رفتیم به سمت صندلی هایی که خالی بود و از انجا بازی را تماشا کردیم. موقعیت های عالی زیادی داشتیم که تبدیل به گل نمی شد، همین باعث شده بود جو ورزشگاه هیجانی تر و البته استرسی تر شود، جمعیت همگی دست به دعا برده بودند، برخی گریه می کردند و برخی بغض داشتند و برخی هم بی توجه به محیط، محو بازی حرفه ای و خوب تیم بودند. وقتی انصاری فرد گل ایران را از ضربه پنالتی وارد دروازه پرتغال کرد، حس کردم ورزشگاه تکان می خورد، از بالا پایین پریدان های تماشاچیان! از خوشحالی سراز پا نمی شناختیم.

بازی تمام شد، با اینکه صعود نکردیم اما همه خوشحال بودند، خوشحال از بازی خوب تیم ملی، خوشحال از گرفتن پنالتی رونالدو، خوشحال از حضور ما توی ورزشگاه و... .

بازی تمام شد و من هنوز نمی دانم برای دومین بار کِی می توانم بازهم به عنوان یک خانم، یک خبرنگار و یک شهروند به ورزشگاه بروم اما چند ساعت حضورم در ورزشگاه باعث شده بود تمام دغدغه های زندگی را فراموش و برای ساعاتی فقط خوشحال باشم. تمام وقت به این فکر می کردم که چرا باید ذهنیتی نادرست از حضور در ورزشگاه برای زنان در جامعه ساخته شود، در مسیر برگشت به این فکر می کردم که چرا؟ چرا من باید در 24 سالگی برای اولین بار ورزشگاه بروم؟ همه چیز خوب بود و هیچ رفتار نامناسبی ندیدم، واقعا چرا زنان حق ورود به ورزشگاه را ندارند؟

زینب غبیشاوی