با همکاران مضطرب چطور برخورد کنیم

همه ما افرادی را می شناسیم که به نظر همیشه مضطرب و پر از استرس می آیند کسانی که ادعا می کنند زیر فشار کار و حجم بسیار زیاد پروژه ها مدفون شده اند کار با همکارانی از این دست می تواند دشوار باشد اما شاید شما انتخاب دیگری ندارید چگونه با همکارانی که نمی توانند استرس خود را کنترل کنند, برخورد می کنید آیا باید این مساله را مستقیما حل کنید یا تاکتیک های دیگری برای کمک به آرامش و تمرکز آنها امتحان کنید چگونه می توانید خودتان را از احساسات مسموم آنها محافظت کنید مکتوب زیر راه کارهایی برای مقابله با این افراد ارائه می دهد در ادامه بیشتر بخوانید

آنچه کارشناسان می گویند

استرس بخشی از زندگی روزمره همه ماست. «همه ما با دوره هایی پر استرس در زندگی مواجه بوده ایم.» این را کارولین وب، نویسنده کتاب «چگونه روز خوبی داشته باشیم» می گوید.او معتقد است « ممکن است این دوره های زمانی 10 دقیقه، 10 روز، یا 10 ماه به طول بینجامد.» اما برای افراد معینی استرس یک الگوی عادی است. این افراد همیشه احساس فشار می کنند. کار از نزدیک با فردی شبیه این می تواند یک چالش واقعی باشد.هولی ویکس، نویسنده «شکست در ارتباطات» می گوید «این طور فکر نکنید که «برای تغییر این فرد چه می توانم بکنم؟» بیندیشید که چگونه این موقعیت را خنثی کنید.» چه شما با همکارتان با آزار و اذیت برخورد کنید و چه با او همدلی کنید، در اینجا چند ترفند برای همکاری کارآتر آورده شده است.

قضاوت نکنید

اول از همه: مطمئن شوید که خیلی قضاوت نمی کنید. ویکس در توضیح این مورد می گوید «محدوده وسیعی در سطح تحمل افراد برای استرس وجود دارد و استرسی که ممکن است برای شما سمی باشد شاید برای فرد دیگر انگیزه ایجاد کند.» تلاش کنید تا رفتار همکارتان را نه به عنوان یک نقص شخصیتی بلکه یک مشخصه ببینید.وب یادآوری می کند «زمانی بود که می توانستیم به خانه برویم و تا روز بعد همه چیز را در مورد کار فراموش کنیم. اما فشار عصر مدرن برای «مرتبط ماندن» بر برخی بیش از سایرین سنگینی می کند.»

استرس را تایید کنید

وب می گوید «مهم است کاری کنید که فرد پر استرس احساس کند که دیده و شنیده می شود.» او می افزاید: چیزی شبیه این را بگویید «متوجه شدم که شب گذشته تا دیروقت کار می کردید و این اولین بار نیست که چنین اتفاقی می افتد. اوضاع چگونه پیش می رود؟»سپس پس از اینکه همکارتان فشارهای کاری اش را بیان می کند، مهم نیست که باور می کنید یا خیر؛ در هر صورت بگویید «باید سخت باشد.» به این ترتیب این فرد احساس می کند دیده می شود.به گفته ویکس، در عین حال، نباید با گفتن نظراتی مانند «نمی دانم چگونه می توانید این وضع را تحمل کنید! این شرکت شما را به کشتن می دهد» همکارتان را آشفته ساخته و او را تحریک کنید. گفتن چنین جملاتی قطعا مفید نخواهد بود. در عوض جملات بی طرفانه تری بگویید. مثلا «وظایف و مسوولیت هایی دارید که باید با موفقیت آنها را به پایان برسانید.»

تعریف و تمجید کنید

وب می گوید «یکی از بهترین راه ها برای رهایی یک فرد پراسترس از جنگ و گریز، تعریف کردن از او، است.» او می افزاید:«این فرد احساس عدم کنترل، بی کفایتی و بی احترامی می کند. تعریف و تمجید راهی آسان برای کمک به آنهاست تا احساس بهتری نسبت به خودشان داشته باشند.»تحسین عملکرد کارمند در محیط کار باعث می شود که آن فرد احساس شایستگی و مثبت بودن کند. نکته ای خاص را ذکر کنید. به عنوان مثال، می توانید بگویید «روشی که هفته گذشته آن ارائه را مدیریت کردید، قابل تحسین است. بسیار آرام و متین بودید و مشتریان بسیار تحت تاثیر قرار گرفتند.» تقدیر و تشکر می تواند در حکم یک مداخله قدرتمند باشد. «زمانی که به افراد می گویید که آنها را چگونه می بینید، در آن نقش فرو می روند.»

کمک خود را ارائه دهید

استراتژی دیگر ارائه کمک و حمایت شماست. پیشنهاد وب این است که بگویید «آیا چیزی است که من یا هر فرد دیگر در تیمم بتوانیم برای کمک به شما انجام دهیم؟» احتمالا شما نمی توانید هیچ کاری انجام دهید؛ اما پیشنهاد شما این شانس را به آن فرد خواهد داد تا درمورد راه حل ها فکر کند.ویکس می گوید «واضح است که این راه حل در همه جا و همه وقت کاربرد نخواهد داشت.» او می افزاید «در مورد آنچه قادر به انجام آن هستید احتیاط کنید.» پیام شما باید این باشد که «من منبع محدودی دارم، اما می خواهم اگر در شرایط دشوار هستید، به شما

کمک کنم.»

درخواست های خود را تقسیم بندی کنید

وب می گوید «زمانی که با همکاران پراسترس مواجه می شوید، باید در مورد روش هایی برای کاهش بار شناختی آنها فکر کنید.» «کاری نکنید که آنها احساس کنند فشار کاری بیشتری روی آنهاست.» (بار شناختی (cognitive load) میزان فعالیت ذهنی است که در هر لحظه بر حافظه در حال کار/ حافظه کاری تحمیل می شود.)به عنوان مثال، ممکن است ایمیل های خود را به آن فرد مختصر کرده و درخواست های بزرگ تر را به چند مرحله کوچک تر تقسیم کنید. همچنین ایده تقسیم کار به قسمت های قابل مدیریت را تشویق کنید.او می افزاید: «در مورد نحوه تقسیم بندی درخواست خود هوشیار باشید.» اما زیاده روی نکنید. باید نقص های همکارتان را با میل و نیاز خودتان به تکمیل وظایف، هماهنگ سازید. در نهایت شغل شما انجام آن چیزی است که در حوزه وظایفتان تعریف شده است.

در مورد علل تشویش آنها بپرسید

اگر به نظر می رسد تشویش های همکارانتان بر توانایی تمرکز آنها اثر می گذارد و شما در مورد سلامتی آنها نگرانید، پیشنهاد ویکس این است که از آنها بخواهید جزئیات بیشتری ارائه دهند. او معتقد است: بگویید «در مقیاس یک تا 10، تا چه حد باید در مورد سطح استرس شما نگران باشم؟»پاسخ ها ممکن است شما را شگفت زده کنند. ممکن است آنها به شما بگویند «این عدد برای من 5 است؛ در چنین موردی نیاز به عملیات اورژانسی نیست. یا ممکن است آشکار کنند که همسرشان بیماری سرطان دارد و آنها در شرایط بسیار سختی هستند.» این را بدانید تا حد زیادی، ریشه های تنش، به کسب و کار شما مربوط نیست.

کمی فاصله بگیرید

وب معتقد است «استرس می تواند مسری باشد؛ بنابراین این خودآگاهی را داشته باشید تا اثری که استرس بر شما دارد را بشناسید.» «زمانی که فردی در سازمان مسموم است و در حال تحلیل انرژی شماست، گاهی باید دریابید که چگونه می توانید از آن فرد فاصله بگیرید یا تعاملات خود را با آنها محدود کنید.»البته این کار همیشه آسان نیست؛ به خصوص اگر شما در همان دپارتمان کار کنید و برای همان پروژه ها منصوب شده اید. در این مورد پیشنهاد ویکس نگاه به جنبه روشن این موقعیت است.او در توضیح می گوید «زمانی که صحبت از شخصیت ها در محیط کار می شود، افراد کم حرف، خونسرد و افرادی که از زیر بار مسوولیت شانه خالی می کنند، کسانی هستند که در موقعیت های دشوار شما را تنها خواهند گذاشت.»

اصولی که باید به خاطر بسپارید

• با پرسش در مورد اینکه آیا چیزی است که بتوانید برای کمک به او انجام دهید، حمایت خود را ابراز کنید. این کار به همکار پراسترس شما کمک خواهد کرد تا احساس تنهایی نکند.

• خویشتن بینی همکارتان را با تحسین و تمجید او بهبود ببخشید.

• به فکر روش هایی برای کاهش بار شناختی فرد، به عنوان مثال با تفکیک حجم کار به قسمت های قابل مدیریت، باشید.

• قضاوت نکنید. ممکن است همکار شما استرس را متفاوت از شما ابراز کند؛ اما این امر ضرورتا یک نقص شخصیتی نیست.

• منشأ استرس را تشخیص دهید و سپس تلاش کنید تا همکارتان از آن رهایی یابد.