پس از جنگ جهانی دوم، صنایع ژاپن به این نتیجه رسیدند که به منظور رقابت موفقیت آمیز در بازار جهانی، لازم است که کیفیت محصولات خود را بهبود بخشند. در این راستا، ژاپنی ها تکنیک های ساخت و تولید و مدیریت را از آمریکا به کشور خودشان واردکرده و آنها را با شرایط خود سازگار نمودند. بیش از ۳۰ سال پیش، ژاپن در جهت بهبود سیستم نگهداری و تعمیرات، تجهیزات، فرضیات و ذهنیت های نت پیشگیرانه (PM) را از ایالات متحده وارد نمود. واردات بعدی شامل نت بهره ور (که این نیز به PM مشهور شد)، محصول بی نیاز از تعمیر (MP) و مهندسی قابلیت اطمینان و غیره بود. آنچه که امروزه تحت عنوان TPM مطرح است، در حقیقت همان سیستم نت بهره ور به شیوه آمریکا است که در جهت سازگاری با شرایط صنعتی ژاپن در آن بهبودهائی داده شده است.

ابتکار محوری و اساسی در اصول TPM این است که اپراتورها خودشان به امور اصلی و اولیه نگهداری و تعمیرات ماشین های خودشان می پردازند. آنها ماشین ها را در شرایط مناسب و مطلوب برای بهره برداری نگهداری نموده و توانائی ها و آگاهی های خود را در دستیابی به مسائل و مشکلات بالقوه موجود در تجهیزات، قبل از آنکه این تجهیزات دچار خرابی و رکود شوند، افزایش می دهند.