رنگ و لایه های مختلف موجود در شیشه هر یک با توجه به کاربرد آن طراحی می شود و شما نیز باید با در نظر گرفتن همین موارد عینک مورد نیازتان را خریداری کنید. معمولا شیشه عینک از لایه های زیر ساخته شده است:

● رنگ شیشه

لایه رنگی بخشی از رنگهای طیف نور را جذب می کند و باقی آن را از خود عبور می دهد. سازندگان عینکهایی با رنگهای مختلف برای استفاده در شرایط متفاوت به بازار عرضه می کنند.

▪ خاکستری: این عینکها شدت نور را در تمامی رنگها به طور یکسان کم می کنند و کم ترین اختلالی را در دید رنگی ما ایجاد می کنند. این لنزها نور منعکس شده از سطوح درخشان را جذب می کنند و به همین دلیل برای رانندگی و سایر کاربردهای روزمره مناسبند.

▪ زرد و طلایی: نور آبی را تا حد زیادی جذب می کنند. چون فرکانس نور آبی بیشتر از نورهای دیگر است، انرژی بیشتری دارد. بنابراین بیشتر سطح ها می توانند آن را منعکس و منتشر کنند. عینکهای زرد بخش آبی طیف را جذب می کنند، پس هنگام استفاده از آنها اشیاء را با وضوح بیشتری خواهید دید. به همین خاطر است که عینکهای اسکی را زرد می سازند. از آنجایی که این عینک باعث ایجاد تغییر در رنگ اشیا می شود برای همین استفاده از آنها در مواردی که به تشخیص رنگی صحیح احتیاج دارید، خوب نیست.

▪ قهوه ای و کهربایی: حسن این عینکها آن است که علاوه بر جذب بهتر نور آبی و فرکانسهای بالا، اشعه ماوراء بنفش را هم بیشتر جذب می کنند. تحقیقات انجام شده نشان می دهد که نورهای مرئی نزدیک به uv، مانند نور آبی و بنفش می توانند در دراز مدت سبب آب مروارید شوند. استفاده از این عینکها هم مانند لنزهای زرد در تشخیص رنگی تأثیر منفی دارد اما وضوح و تمایز تصویر را بهبود می بخشد.

▪ سبز: این رنگ بخشی از نور آبی را فیلتر کرده و درخشندگی سطوح را کاهش می دهد. چون رنگ سبز بهترین تفکیک تصاویر و بیشترین دقت را در میان لنزهای رنگی دارد، به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد.

▪ قرمز و ارغوانی: این عینکها بیشتر برای شکار، اسکی روی آب و کارهایی مناسب هستند که در محیط های آبی یا سبز انجام می شود. زیرا وقتی پس زمینه به رنگ آبی یا سبز باشد، واضح ترین تصاویر با شیشه های قرمز یا ارغوانی دیده می شود.

بیشتر سازنده ها برای رنگ کردن لنزها از یک روش بسیار قدیمی استفاده می کنند. اساس کار این روش اینست که هنگام ساخت لنز رنگدانه ها را به طور یکنواخت در داخل لایه شیشه ای پخش می کنند. به این ترتیب شیشه ای به دست می آید که تمامی نواحی آن رنگ یکسانی دارد. گاهی نیز به جای شیشه، از یک ماده پلیمری به نام "پلی کربنات" استفاده می کنند. شیشه و پلی کربنات ضریب شکست یکسانی دارند اما پلی کربنات نمی شکند.

یک متد دیگر، ایجاد لایه ای از مولکول های جذب کننده نور روی سطح پلی کربنات یا شیشه شفاف است. معمولا برای رنگ کردن لنزهای پلی کربنات آنها را در مایعی که حاوی مواد رنگی است قرار می دهند. رنگ به تدریج به درون پلاستیک نفوذ می کند و آن را رنگی می نماید. برای رسیدن به رنگهای تیره تر باید بیشتر صبر کنیم.

● لایه پلاریزه کننده

نور یک موج الکترومغناطیس است. این موج از یک میدان الکتریکی و یک میدان مغناطیسی تشکیل شده که عمود بر هم ارتعاش می کنند. امواج نورانی که از خورشید یا هر منبع نوری دیگر متصاعد می شوند، در تمامی جهات ارتعاش دارند. زمانی که نور از یک سطح عبور می کند یا از آن منعکس می شود، وضعیت ارتعاشات تغییر می کند. به این نور که ارتعاشات آن فقط در یک جهت خاص است، نور پلاریزه می گوییم. پلاریزاسیون در طبیعت هم اتفاق می افتد. زمانی که به یک دریاچه نگاه می کنید، احساس می کنید که سطح آب می درخشد. چون سطح آب مانند یک فیلتر پلاریزه عمل می کند و اجازه نمی دهد بخشی از نور که ارتعاشی هم جهت با آرایش مولکولی آن دارد، عبور کند. این همان بخشی از نور است که منعکس می شود و مانع دیده شدن اشیای درون آب می شود، حتی اگر آب زلال باشد.

وقتی یک فیلتر پلاریزه در برابر نور قرار داده شود، فقط بخشی از نور که با آن هم جهت نیست می تواند از آن عبور کند. باقی نور جذب می شود و به این ترتیب نور، پلاریزه می گردد.

این فیلترها از اعمال یک لایه از مواد شیمیایی خاص بر روی سطح شیشه یا پلاستیک به دست می آیند. مولکول های این مواد اغلب دارای ساختار بلند و باریک هستند. چنین ساختاری این امکان را ایجاد می کند که مولکول ها در کنار هم منظم شوند. این موازی قرار گرفتن مولکول ها نوعی آرایش مولکولی پدید می آورد که مانند یک فیلتر عمل می کند که هر نوری را که هم جهت با آنها ارتعاش کند، جذب می نماید.

نوری که از سطوح افقی مانند سطح اتوبان ها یا سطح آب منعکس می شود، چشمان ما را اذیت می کند. وقتی نور با یک سطح افقی برخورد می کند، امواج منعکس شده در جهت افقی پلاریزه می شوند. به همین علت لنزهای پلاریزه عینکهای آفتابی در زاویه ای قرار داده شده اند که فقط به نوری که در جهت عمودی پلاریزه شده اجازه عبور می دهد. می توانید با یک آزمایش ساده متوجه این مطلب شوید. عینک آفتابی پلاریزه به چشم بزنید و به یک سطح افقی که انعکاس زیادی دارد مثلاً به کاپوت یک ماشین نگاه کنید. حالا عینک به آرامی ۹۰ درجه بچرخانید تا زمانی که فقط یکی از شیشه های آن روبه روی یک چشم شما باشد. چه اتفاقی می افتد؟