راسته روگوزا یا تتراكورال ها

از راسته های مهم و از بین رفته می باشد و كلیه جنس های آن متعلق به دوران پالئوزوئیك است. دارای اسكلت آهكی بوده و به شكل انفرادی و كلنی دیده می شوند .

سطح خارجی اسكلت آنها به دلیل چین خوردگی های افقی(Rugae) ناهموار بوده و روگوزا نامیده می شوند. صفحات تابوله(Tabula) و دیس اپی منت(Dissepiment) نیز مشاهده می شوند. در قسمت فوقانی هر كورالیت فرورفتگی فنجانی شكلی مشاهده می شود كه به آن «كالیكس»(Calyx) می گویند.

تابوله صفحات كم و بیش افقی، مقعر یا محدب است كه تا قسمت مركزی داخل یك پولیپ گسترش دارند.

دیس اپی منت صفحات كم و بیش منحنی شكل كه معمولا در مجاورت دیواره بیرونی كورالیت(Epitheca) واقع شده اند.

روگوزا ابتدا دارای شش سپتای اولیه(اصلی) می باشد و سپتاهای بعدی كه تشكیل می شوند، فقط در ۴ نقطه در داخل كورالوم قرار می گیرند و تعداد آنها مضربی از ۴ بوده و نسبت به یك صفحه تقارن دارند، لذا به آنها تتراكورال هم گفته می شود.

زافرانتیس، كلسئولا و لیتوستروشن از جنس های شاخص تتراكورال می باشند .

راسته تابولاتا

تمامی جنس های این راسته به صورت كلنی مشاهده می شوند . صفحات تابولا در آنها گسترش یافته و سپتاها تحلیل رفته می باشند.

منشا مرجان های تابولا هنوز مشخص نشده است. از اردویسین میانی تا پرمین وجود داشته اند و بدین ترتیب هم زمانی با مرجان های چهارتیغه ای نشان می دهند.

فاوزیتس، میشلینا و هلیولیتس از جنس های شاخص مرجان های تابوله می باشند.

راسته اسكلراكتینا یا هگزاكورال ها

مرجان های منفرد یا كلنی با اسكلت آراگونیتی می باشند. سیكل تشكیل سپتا در آنها شش یا مضربی از شش می باشد. برای اولین بار در تریاس میانی ظاهر شده و یكی از تشكیل دهنده های مهم ریف ها در دریاهای مناطق حاره امروزی هستند.

اسكلت هگراكورال ها شبیه به تتراكورال ها است ولی طرز تشكیل سپتاها در آنها با تتراكورال ها متفاوت است.

گونیوپورا، مونتلی والتیا و مآندرینا از جنس های شاخص هگزاكورال می باشند.

مرجان های هگراكورال و تتراكورال اگرچه در بعضی از خصوصیات مورفولوژیكی شبیه به یكدیگر هستند اما اختلافات عمده ای دارند.

در تشكیل سپتاهای تتراكورال بعد از تشكیل سپتای اولیه، سپتاهای بعدی فقط در ۴ نقطه قرار می گیرند، در صورتی كه سپتاهای هگزاكورال نظم و ترتیب شعاعی دارند.

سپتاهای اولیه تشكیل شده، كورالیت را به قسمت های ۶۰ درجه ای تقسیم می كنند و سپتاهای بعدی در سیكل های منظم شش تایی و سپس مضربی از شش اضافه می شوند.

تشخیص مرجان های چهارتیغه ای و شش تیغه ای از یكدیگر در میكروفاسیس ها غیر ممكن بوده و فقط از نظر شكل ظاهری و ساختمان های شعاعی و دایروی از یكدیگر قابل تمیز می باشند.

تتراكورال ها در پرمین فوقانی در حال انقراض بوده و نخستین هگزاكورال ها در تریاس میانی ظهور پیدا می كنند.

http://www.dirine.blogfa.com/