دکتر یدالله سحابی(۱۳۸۱ ۱۲۸۴)، از پیشگامان آموزش زمین شناسی ایران، از پدری اصفهانی و مادری تهرانی در شهر تهران به دنیا آمد. دوره ٔ آموزش ابتدایی را در دبستان های شرف احمدی و اتحادیه و دوره ٔ دبیرستان را در دبیرستان های شرف و دارالفنون گذراند. سپس به دارالمعلیمن مرکزی، که در آن زمان زیر نظر میرزا ابوالحسن خان فروغی اداره می شد، رفت و آموزش پایه را در ۱۳۰۴ به پایان رساند.

سحابی پس از چند ماه آموزگاری، نزدیک سه سال در سمنان و خراسان به راه سازی پرداخت. اما با آغاز به کار دارالمعلمین عالی(دانشرای عالی که به دانشگاه تربیت معلم تبدیل شد) در سال ۱۳۰۷، که با کوشش یحیی خان قراگوزلوی همدانی(اعتمادالدوله) راه اندازی شده بود، به آن مرکز آموزشی وارد شد. او پس از ۳ سال فراگیری دانش، یکی از نخستین فارغ التحصیلان لیسانس در رشته ی علوم طبیعی از آن مرکز شد.

سحابی در سال ۱۳۱۰ کار رسمی خود را به عنوان آموزشگر علوم طبیعی در چهار دبیرستان دولتی شناخته شده ی آن زمان، دارالفنون، علمیه، شرف و ایرانشهر، آغاز کرد. او در شهریورماه ۱۳۱۱ پس از شرکت کردن در مسابقه ی علمی و پیروزی در آن، از دانش آموختگان اعزام به فرانسه شد. سحابی ۴ سال در دانشگاه لیل( Lille ) به فراگیری دانش پرداخت و سرانجام درجه ی دکترا در زمین شناسی را دریافت کرد.

سحابی در اسفندماه ۱۳۱۵ به تهران بازگشت و پس از یک سال خدمت نظام وظیفه، از فروردین ماه ۱۳۱۷ به آموزش زمین شناسی در دانشکده ی علوم دانشگاه تهران، که در آن زمان بخشی از دانشسرای عالی بود، پرداخت. او پس از ۵ سال از درجه ی دانشیاری به درجه ی استادی رسید و کار آموزش را تا ۲۵ سال دیگر ادامه داد.

سحابی تا سال ۱۳۴۱ به آموزش زمین شناسی در دانشگاه تهران پرداخت. اما در سال ۱۳۴۱ به دلیل مبارزه ی سیاسی علیه رژیم پهلوی به زندان افتاد. او پس از ۴ سال از زندان آزاد شد، اما از آموزش در دانشگاه محروم گشت. به علاوه، مدرسه ای که او در سال ۱۳۳۷ با کمک مالی برخی از دوستانش بنیان گذاری کرده بود و شعار آن "تحکیم دین از راه ترویج علم" بود، پس از ۱۵ سال بسته شد.

سحابی علاقه ی خود به زمین شناسی را مدیون معلمان خوب خود و دوره ای که در راه سازی کار می کرد، می داند:

"در سال ششم ابتدایی معلم جغرافیای خوبی داشتیم، به نام آقای غلام حسین خان، که خدا بیامرزدش. آن مرد با تسلط بر موضوع و بیان گیرا و مهر فراوانی که داشت، عوارض زمین را چنان تجسم می کرد که مطالب جغرافیای طبیعی به خوبی مفهوم می شد و برای من درس او از شیرین ترین درس های مدرسه بود. در سال سوم متوسطه هم برنامه ی تحصیلی ما در قسمت علوم مبحث زمین شناسی بود. در این مورد هم معلم علاقه مند و خوش بیانی داشتیم که مطالب این بحث را، با آن که مثالی از ایران نمی گفت، برای ما به خوبی مفهوم می ساخت و درس او که کلیاتی از پدیده های زمین شناسی و از سنگ ها بود، برای من دور از ذهن و ناپسند نبود. چند سال خدمت در راه سازی و سر و کار داشتن با سنگ ها و وضع لایه های سنگ ها در کوه ها و برخورد با فسیل ها نیز، عشق به دانستن درباره ی آن ها را در من برانگیخت."

از سحابی چند کتاب و تعدادی مقاله منتشر شده است. زمین شناسی عمومی، که در دهه ی ۱۳۳۰ از سوی دانشگاه تهران منتشر شد و کتاب شناخته شده ی او با نام خلقت انسان که در دهه ی ۱۳۴۰ چند بار به چاپ رسید، از مهم ترین کتاب های اوست. او مقاله هایی پیرامون زمین شناسی ایران در مجله های مناطق خشک و کویری دانشسرای عالی به چاپ رساند و نیز یاداشتی پیرامون اثر طوفان نوح از نظر زمین شناسی، که علامه طباطبایی در تفسیر سوره ی هود به آن اشاره کرده است.

مجله ٔ رشد آموزش زمین شناسی در شماره ی ۴ خود، به تاریخ پاییز ۱۳۶۴، گفت و گویی با دکتر سحابی انجام داد و استاد در آن جا به نکته های آموزنده ای درباره ی آموزش زمین شناسی در کشور اشاره کرده اند که نظر به تازگی آن سخنان، بخش هایی از آن در ادامه می آید.

"در دانشگاه ها نباید بدون آماده ساختن نیروی تعلیماتی کاردان و مجرب و علاقه مند، به توسعه ی هیچ یک از رشته های تعلیماتی دانشگاهی و از جمله و دست کم رشته ی زمین شناسی در تمامی کشور بپردازند و تصور نفرماییند که با ایجاد چهار دیوار موسسه ای به نام مدرسه ی عالی و یا دانشکده، بدون تهیه ی هیات آموزشی فهمیده و شایسته و بدون رعایت موقعیت مناسب و احتیاج محلی، خدمتی در توسعه ی علم به نفع کشور است و مطمئن باشند که توسعه ی دانشگاه های دولتی در شرایط فعلی که اغلب به اصرار افراد و یا مقامات ناوارد و ظاهربین صورت می گیرد و دادن دیپلم و عنوان های علمی بی محتوا(چنان که امروز پر رواج است) ثمری جز اشاعه ی بی کاری و سلب شخصیت و فسادهای اخلاقی ناشی از آن در سطح جامعه به بار خواهد آورد.

یکی از مشکلات بزرگی که در سال های اخیر در تنزل کیفیت تعلیمات دانشگاه ها تاثیر نموده و نابسامانی هایی را در اداره ی دانشکده ها به وجود آورده است، دخالت مقامات غیرعلمی در کار تعلیمات و واحدهای علمی دانشگاه هاست. پیش از انقلاب رواج عقاید ضددینی و اعمال ضداخلاقی و فعالیت های سیاسی افراطی و آشوب طلب، باعث شد که بعضی از معلمان بی اعتقاد و کم اعتنا به مبانی اخلاقی و حیثیت ملی نیز سوء استفاده کند و در محیط درس به اغوا و تحریک دانشجویان بپردازند.

ناسالمی محیط تعلیماتی دانشگاه ها منجر به تعطیل موقت آن ها گردید و در بازگشایی مجدد آن ها بر آن شدند که با تشکیل جمعیت و انجمن های دینی، جلو تحریکات بدخواهان و آشوب طلبان را بگیرند و از ابتدا بعضی از دانشجویان تازه وارد به دانشگاه و ناهماهنگ با سایرین( از نظر مقدمات علمی و غیره) را در این فعالیت ها وارد ساختند. اما بعد نحوه ی عمل از حالت عادی و شروع خارج گردید، دامنه ی چنین اقداماتی به کلاس های درس کشانیده شد و محیط این کلاس ها را از امنیت و صفایی که باید داشته باشد، خالی ساخت و روابط استاد و دانشجو را که باید بر عطوفت و احترام استوار باشد، نیز متزلل گردید.

از کارهای پسندیده ای که در سال های اخیر معمول گریدیده، مسافرت های مطالعاتی هیات های علمی دانشگاه ها به خارج از کشور است. هر چند تا کنون چنین مسافرت هایی در بهبود کیفیت آموزش زمین شناسی بروزی نداشته است، ولی امید آن می رود که با مراقبت بیش تر و رعایت مقررات لازم، که در کار این مسافران و چگونگی تحقیق و بهره گیری علمی آنان باید بشود، ثمره های بهتری از این سفرها به دست آید و علاوه بر اصلاح وضع آموزش، پژوهش را در دانشگاه ها رونق بخشد تا پژوهشگران ما نیز در ردیف دانشمندان جهان در کار اکتشاف اسرار جهان قرار گیرند.

یکی از علل رکود مطالعات علمی و تحقیقاتی دانشگاهیان، نبودن فرصت و وقت برای مطالعه است. زیرا عمده ی وقت هیات های علمی دانشگاه ها، غیر از تدریس موظف، صرف اضافه تعلیم و اشتغال حق التدریسی در سایر مدرسه های عالی و یا موسسات دیگر می شود. این اشتغالات زیان بار فرع توسعه ی بی رویه ی دانشگاه ها و غفلت متصدیان امور است که بدون رعایت مصالح باطنی و اساسی موسسات علمی و بدون ضرورت قطعی و بدون احراز شرایط و ایجاد وسائل کار، به صرف تقاضای افراد ناوارد و مقامات ذی نفوذ، اقدام در تاسیس و یا توسعه ی دانشگاه می نمایند.

یکی از کاستی های بزرگ تعلیمات دانشگاهی ما دور ماندن دانشجویان از مطالعه ی کتاب های علمی و عادت ندادن آنان به استفاده از کتاب خانه است. دانشجویان دانشگاه ها ما به ماند شاگردان مدرسه ی عمومی می مانند که چیزهایی را می آموزند که به آن ها درس گفته می شود و در انتحان هم از مطالب که به آن ها درس گفته شده است، پرسش می کنند. به همین جهت است که پس از فارغ التحصیل شدن، توانایی رفع اشکالات علمی خود را از کناب، آن طور که باید، ندارند.

اگر استادان زمین شناسی دانشجویان خود را وادارند تا بخشی از موضوع های درسی ساده تر را خودشان در کتاب درسی و یا کتاب های مرجه مطالعه کنند و سپس به صورت سخنرانی در کلاس عرضه کنند و آن گاه استاد با توضیح خود کاستی ها و اشتباه های درس ایراد شده را تذکر دهد و سایر دانشجویان مطالب گفته شده و تصحیح شده را برای مراجعه در دفتر خود یاداشت کنند، تحولی در تعلیم پدید می آید.

در مورد زمین شناسی در تعلیمات عمومی، سنگینی مطالب این کتاب ها و وجود بعضی معلمان ناآشنا به اصول آموزش و کم بودن معلمانی که در زمین شناسی تحصیلاتی داشته باشند، بیزاری و دلزدگی بزرگ در دانش آموزان علوم تجربی ایجاد کرده است. به طوری که شاگردان جز حفظ کردن مطالب نامفهوم کتاب چاره ای نداشته و معلمان هم در امتحانات غیر از تحویل گرفتن عین عبارت های کتاب از دانش آموزان چیزی نمی خواهند.

باید گروهی از خبرگان و آشنایان به زمین شناسی ایران و معلمان مجرب، با مطالعه ی دقیق ریز مواد درسی زمین شناسی دوره ی متوسطه را با توجه به احتیاجات روز و مقتضیات محلی مناطق مختلف کشور تنظیم نمایند و بر طبق قانون به تصویب شورای عالی آموزش و پرورش برساند و سپس تهیه ی کتاب ها بر اساس همین مواد مصوب و بدون انحراف از آن ها، با عبارت های درست و مفهوم و رعایت نکات ادبی صورت گیرد. حتی کتاب ها باید جداگانه به وسیله ٔ مولفان مختلف تالیف شود تا پس از تجربه ، بهترین آن ها برای تدریس در مدرسه های متوسطه انتخاب گردد."