پس از آزادی و تا سال ۱۳۴۹، در ارتباط مستقیم با شهید مطهری، به همکاری با گروه های مخفی اسلامی مسلح و سیاسی پرداخت. در این سال و در جریان مسابقه ی فوتبال بین دو تیم ایران و رژیم اشغالگر اسراییل، به دلیل جرم ایجاد انفجار در مقابل شرکت هواپیمایی اسراییل و حضور گسترده و مؤثر در تظاهرات مردمی دستگیر شد. لاجوردی این بار به شدت زیر شکنجه قرار گرفت، به طوری که کمرش شکست، زانوهایش صدمه خورد، مهر ه های گردنش دچار مشکل شد و بینایی چشمانش کاهش یافت. او این صدمات را تا پایان عمر به عنوان یادگاری از دوران ستم شاهی به همراه داشت.

شهید سیداسدالله لاجوردی در سال ۱۳۱۴ در یکی از محلات جنوب شهر تهران و در خانواده ای متدین به دنیا آمد. حوادث شهریور سال ۱۳۲۰ و سپس حرکت اسلامی آیت الله کاشانی در رهبری نهضت ملی شدن صنعت نفت و اقدامات نواب صفوی و فداییان اسلام در شکل گیری شخصیت سیاسی اسدالله لاجوردی که در آن روزها، دوران کودکی و نوجوانی را سپری می کرد، نقش بسزایی داشت. آشنایی شهید لاجوردی با شهید صادق امانی، باعث جذب وی به گروه شیعیان شد که تشکلی سیاسی و دینی به شمار می رفت و در آن، اصل بر فرهنگ خودسازی و دیگرسازی بود.

هنگامی که کودتای ۲۸ مرداد باعث ایجاد یأس و ناامیدی نسبت به مسایل سیاسی در بین مردم شد، این یأس تا حدودی بر اعضای گروه شیعیان نیز تأثیر گذاشت؛ لذا در فاصله ی میان ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تا سال ۱۳۴۱ و آغاز نهضت امام خمینی (ره)، لاجوردی و سایر اعضای گروه به خودسازی پرداختند. این امر از آموختن مبانی اسلامی و دروس حوزوی شروع شد و تا به سطح عالی رسید. حضور علامه ی شهید مرتضی مطهری، در تهران، و ارائه ی دیدگاه های اصیل اسلامی بر شناخت عمیق لاجوردی از اسلام افزود.

با آغاز نهضت امام، شهید لاجوردی در خدمت این حرکت اسلامی قرار گرفت و تا پایان عمر آن را ادامه داد. وی از آن دسته افرادی بود که در این مسیر هرگز دچار انحراف و التقاط نگشت و تبلیغات گروه های مختلف سیاسی او را به خود جلب نکرد. او اصول و معیارهای اصیل اسلام فقاهتی و ولایتی را درک کرده بود و در این مسیر حرکت می کرد.

تشکیل هیآت های مؤتلفه ی اسلامی با هدایت امام (ره) باعث شد تا اقدامات ضد رژیم لاجوردی و هم فکرانش در مسیر واحدی قرار بگیرد. تا سال ۱۳۴۳، مؤتلفه ی اسلامی با برپایی تظاهرات گسترده در تهران و سایر شهرستان ها، صدور اعلامیه و اطلاعیه ها به مناسبت مختلف و برپایی مراسم بزرگداشت برای شهدای ۱۵ خرداد و فیضیه، به فعالیت های خود علیه رژیم پهلوی ادامه داد. با تبعید امام (ره) در ۱۳ آبان ۱۳۴۳ و اقدامات حسنعلی منصور برای تصویب لایحه ی سنگین کاپیتولاسیون، مؤتلفه ی اسلامی، گروه جهاد مسلح خود را بسیج کرد تا با اجرای حکم الهی در مورد منصور، ضمن حذف این چهره ی خائن و عامل تبعید امام، به سایر مهره های رژیم نیز گوشزد کند که اگر بر ضد اسلام حرکت کنند، به سرنوشت بدی دچار خواهند شد.

اعدام انقلابی منصور سبب دستگیری گسترده ی اعضای مؤتلفه شد. در این میان لاجوردی نیز پس از دستگیری زیر شکنجه های فراوان قرار گرفت، اما اعترافی نکرد و آزاد شد. بار دیگر در اسفند سال ۱۳۴۳ دستگیر شد. این بار نیز به رغم تحمل ۵۷ روز انفرادی در قزل قلعه و ۶۷ روز در زندان عشرت آباد، بدون آن که اعترافی کند، به زندن عمومی قصر منتقل شد و سرانجام نیز در دادگاه نظامی به دو سال حبس محکوم گردید.

پس از آزادی و تا سال ۱۳۴۹، در ارتباط مستقیم با شهید مطهری، به همکاری با گروه های مخفی اسلامی مسلح و سیاسی پرداخت. در این سال و در جریان مسابقه ی فوتبال بین دو تیم ایران و رژیم اشغالگر اسراییل، به دلیل جرم ایجاد انفجار در مقابل شرکت هواپیمایی اسراییل و حضور گسترده و مؤثر در تظاهرات مردمی دستگیر شد. لاجوردی این بار به شدت زیر شکنجه قرار گرفت، به طوری که کمرش شکست، زانوهایش صدمه خورد، مهر ه های گردنش دچار مشکل شد و بینایی چشمانش کاهش یافت. او این صدمات را تا پایان عمر به عنوان یادگاری از دوران ستم شاهی به همراه داشت.

شهید لاجوردی در این زمان به چهار سال زندان محکوم شد. نکته ی مهم درباره ی این بخش از زندگی ایشان، مقاومت بسیار زیادی است که در برابر آزار و اذیت مأموران رژیم نشان می داد و این استقامت به حدی بود که همه ی زندانیان او را به عنوان "مرد پولادین" می شناختند.

حکم محکومیت لاجوردی در تاریخ ۳۰/۱/۱۳۵۳ خاتمه یافت. اما از این زمان زیر نظر مستقیم مأموران ساواک قرار گرفت. یک سال بعد مجددا دستگیر شد و به استناد دلایلی چون «کشف کتب مضره از منزل او» و «گزارش ساواک»، هم چنین «دو فقره محکومیت قبلی» به ۱۸ سال زندان محکوم گردید (۲/۹/۱۳۵۴) لاجوردی این بار در زندان با افرادی رو به رو بود که با ظاهر اسلامی، تفکرات مارکسیستی را مبنای کار خود قرار داده و زمزمه ی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق را مطرح می کردند. رفتار مارکسیست ها او نیز با شناخت که نسبت به اسلام داشت، شروع به افشاگری درباره ی جریانات داخل زندان و تفکرات استقاطی منافقین نمود.

محکومیت هجده ساله ی لاجوردی پس از گذشت دو سال، با مطرح شدن فضای باز سیاسی و آزادی زندانیان به پایان رسید او در تاریخ ۲۷/۵/۵۶ از زندان آزاد شد و برای ادامه ی مبارزه به هم رزمان و هم سنگران دیرینه ی خود پیوست تا نقش فعال خود را در سازماندهی حرکت های انقلابی دنبال کند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، لاجوردی به صلاحدید حضرت امام (ره) و شهید دکتر بهشتی در مسند یکی از دشوارترین مسئولیت های نظام جمهوری اسلامی قرار گرفت و سمت دادستانی انقلاب را پذیرفت.

اقدامات لاجوردی در این دوران، کار طاقت فرسا و شبانه روزی او باعث شد منافقین که قصد ایجاد انحراف در انقلاب را داشتند کاملا منفعل شوند و یا به قولی «چشم فتنه کور شود» اما چند سال بعد شرایط اقتضا می کرد که نظام جمهوری اسلامی خط مشی دیگری در مقابل معاندین خود در پیش گیرد. لذا لاجوردی مسند خود را به آقای رازینی سپرد و بی آنکه هیچ ادعا یا چشمداشتی داشته باشد. مغازه خود در بازار تهران بازگشت. با این حال دیری نپایید که بار دیگر عهده دار مسئولیت دیگری شد. لاجوردی این بار در مسند ریاست سازمان زندان های کشور ظاهر گردید. در این زمان، او علاوه بر خدمات فراوانی که در عرصه ی مدیریت، سازماندهی، ساماندهی و بهبود وضعیت سازمان زندان ها و اقدامات تأمینی، تربیتی کشور انجام داد، باعث شد بسیاری از فریب خوردگان خط نفاق و آنان که دارای خمیری پاک بودند، به دامان اسلام بازگشتند.

لاجوردی در سال ۱۳۷۶ مسئولیت خود را در سازمان زندان ها به پایان برد. آن گاه بار دیگر زندگی روزمره ی خود را از سر گرفت و تا اول شهریور سال ۱۳۷۷ که توسط اعضای سازمان منافقین در بازار تهران به شهادت رسید جز یک منزل ساده و دوچرخه ای که تنها مرکب او محسوب می شد هیچ ملکی نداشت.