ایالات متحده درست از زمانی که انگلستان آرام آرام شروع به کناره گیری از دخالت مستقیم در مسائل ایران می کرد و بتدریج سیاست های استعماری اش در مناطق تحت نفوذ را وارد مرحله ای تازه می نمود جایگزین استعمار پیر شد تا ایران را به عنوان حافظ منافع خود در آسیا و خاورمیانه بشناسد.

در آن دوران ایالت متحده و ایران رابطه خوبی داشتند. رابطه ای که شاید در ظاهر متقابل و متعادل بود رابطه ای که به ایران کمک می کرد تا حامی بزرگی چون آمریکا داشته باشد و ارتشی به ظاهر قوی همینطور به آمریکا این اجازه را می داد که با داشتن یک نماینده تام الاختیار در شرایط ویژه ژئوپلتیک هر زمان که بخواهد بتواند از مراکز نظامی، حریم هوایی و مناطق مختلف ایران استفاده کند.

این رابطه علی رغم ظاهر فریبنده اش عادلانه نبود؛ همین بی عدالتی که به عنوان مثال در مساله ای همچون کاپیتولاسیون خودنمایی می کرد یکی از جرقه های انقلابی متفاوت را روشن کرد. این انقلاب روابط میان کشورها را بر اساس سیاست های عادلانه و انسان مدارانه برقرار می کرد چیزی که قبل از آن وجود نداشت و همین امر باعث دور شدن ایران و آمریکا شد و با سرعت دهنده هایی همراه شد که سردی ارتباط اولیه را به دشمنی تبدیل کرد البته قابل انتظار هم بود که چنین اتفاقی رخ دهد.

ایران کشوری استعمارگر و ظالم را مطرود می دانست و ایالات متحده با اسلامی چنین سیاسی بشدت مخالف بود و نشان داده بود نمی تواند چنین چیزی را در کشوری چون ایران که برای آمریکا بسیار اهمیت داشت، تحمل کند.

بر همین اساس آمریکا شروع به آزمایش ایران کرد و ازهیچ وسیله ای برای از بین بردن وحدت انقلاب ایران دریغ نورزید. حمله نظامی به وسیله هواپیما در طبس، به وجود آوردن تفرقه و کمک به تولید گروه های معاند نظام، همه اینها بعلاوه تحریم های پیاپی و جنگ تحمیلی از سوی عراق نمونه هایی از تلاش آمریکایی ها در این زمینه است.

انفجارهای کور، ترورهای مشخص، ربودن افراد، به وجود آوردن اختلافات سیاسی به کمک برخی دوستان، تحریم ها به وسیله شورای امنیت و زمزمه های جنگ همه و همه در کار بودند ، اما چیزی که همچنان مستحکم قرار گرفته، عزت و پایداری مردم ایران است. مردمی که همه مشکلات داخلی و خارجی را تحمل می کنند و پشتیبان جمهوری اسلامی خودشان هستند. چیزی که مشهود است عدم تغییر دیدگاه آمریکایی هاست.

آمریکا بار ها و بارها اعلام حمایت خود را از گفتگو و دوستی بیان داشته است و حتی رئیس جمهور کنونی با شعار تغییر، وارد عرصه انتخابات شد. ولی او نه تنها تغییر استراتژیکی را اعمال نکرد، بلکه تاکتیک ها را هم تغییر چندانی نداد، تاکتیک لو رفته و فرسوده ای به نام تحریم که همیشه به عکس عمل کرده، تاکتیک چماق و هویجی که بی هدف اعمال می شود و نتیجه ای مشخص دربرندارد و تاکتیک ضربه زدن و خشک کردن درخت پویای انقلاب از درون که در آن حمایت های همیشگی مردم باعث ناامیدی می شود، همه و همه از شکست آمریکا در مقابل ایران خبر می دهد.راهبردی به نام دشمنی که نه تنها برای ینگه دنیا و البته هم پیمانانش هیچ ثمری ندارد، بلکه گاه عاملی فرساینده و ارتجاعی است که چهره کشوری که ادعای دوستی بشریت دارد را سیاه تر می کند.

حال راهکار چیست؟ تغییر رویه و روحیه و در نهایت تغییر ماهیت؛ این که آمریکا راه دوستی با ایران را برگزیند و این تنها در شرایطی رخ می دهد که به سیاست های استعماری اش پایان دهد و همه کشورهای جهان را به شکل کشور ببیند نه ایالاتش که وظیفه خدمتگزاری دارند، اینگونه می تواند کشوری مهم و بزرگ بماند و به حیات سیاسی خود ادامه دهد.