موضوع کتاب من، با نام «چپ، راست، حکومت» این است که هر دوی این جناح های سیاسی، تهدید خطرناکی برای آزادی هستند، اگرچه خطر هر یک از اینها، تاحدی متفاوت است. اینها، مانند کسانی هستند که استخوان جناغ پرنده ای را به شدت می کشند، که آن پرنده آزادی است و آن استخوان، شمایید.

هشت سال تهدید از سوی راست ها را پشت سر گذاشته ایم. تنها چیزی که دیدیم، اینها بودند: ناسیونالیسم، میلیتاریسم، جنگ، شکنجه، حمله به حریم خصوصی، استفاده از مالیات های پرداخت شده برای حمایت از «ارزش های محافظه کارانه»، برون سپاری دولت در مشارکت فاشیستی میان دولت و شرکت ها، ممنوعیت کالاها و خدماتی که مورد علاقه دولت نیستند، انضباط شدید در دوران آموزش، سوءاستفاده های دولت تحت عنوان برقراری امنیت و ... .

بسیاری از این خطرات، با پایان دوران بوش، هرچند به صورت جزیی، کاهش یافته اند. به عنوان نمونه، مساله ناسیونالیسم را در نظر بگیرید. نئومحافظه کارهایی که آمریکا را طی دو دوره ریاست جمهوری بوش اداره کردند، این انگیزه خطرناک وطن پرستی را تا حد مورد نیازشان مورد سوءاستفاده قرار دادند.

اگر کسی موافق جنگ هایی که اینها به راه انداختند، نبود، در مقابل آمریکا به حساب می آمد. بنابراین سزاوار آن بود که بدون محاکمه، راهی زندان شود. ابزارهای ایدئولوژیکی که در دوران حکومت بوش استفاده می شد، همگی عمیقا ضد روشنفکری بودند و اگرچه هر کس که حکومت نئوکان ها را با دوران رایش سوم یا موسولینی مقایسه می کرد، با مخالفت آنها روبه رو می شد، اما این مقایسه از نظر ایدئولوژیکی کاملا به جا و مناسب بود، چرا که قدرت دولت های راستی، از عواملی همچون تفوق امنیت، نظم و شوونیسم بر آزادی سرچشمه می گیرد.

با این حال، این خصلت ها، طی یک دوره کوتاه دو ماهه فروکش کرده اند و تهدید چپ ها، جایگزین آن شده است. اصلا اینکه اوباما رییس جمهور خواهد بود، اسف بار است. اگر منصبی تحت عنوان «هوادار ملی»، «استقبال کننده ملی» یا «نماد ملی موفقیت» وجود می داشت، او بهترین فرد برای تصدی آن بود. اوباما، متین، باوقار و فصیح است و به گونه ای غیرمعمول، به افراد الهام می کند. با این وجود، در مقام سیاست گذاری، چیزی بیشتر از یک سوسیالیست بی ارزش نیست.

ممکن است فکر کنید که بعد از آرمانگرایی بیمار گونه دوره بوش، چپ از قدرت برای رسیدن به اهدافش استفاده نخواهد کرد. اما برعکس، آنها به هیچ وجه عبرت نگرفته اند. چپ منتظر فرصت بوده است وقتی که افراد کابینه اوباما به کاخ سفید راه یافتند، گویی قفسه ای پیدا کردند که این عبارت روی آن نوشته شده است: «ایده های ناکام گذشته». آنها در این قفسه را باز کردند و آنچه درون آن بود، در همه جا پخش شد این افراد، روی محتویات قفسه که پخش شده بودند، چنگ انداخته و آنها را در کتاب های تنظیماتی و در قوانین قرار دادند.

چه توده عجیبی از ایده های سیاستی مزخرف، پوسیده و ساختگی ای!

پرداخت برابر برای کار برابر، هزینه برای زیرساخت ها، پول بیشتر برای مدارس عمومی، بهداشت اجتماعی، نرخ های بهره در پایین ترین سطح، رفاه! حمایت دولت از تمامی آرزوها و خواسته ها، مرگ بر کسب وکار، مرگ بر ناکامی های کسب وکار، مهار پرداخت های کله گنده ها، مرگ بر وال استریت، باز کردن شیر لوله های پول، مصادره مصادره ها، حمایت از هرگونه شیوه زندگی که در مقابل تعصب های بورژوا باشد.

پس، دوباره به یاد تهدید خطرناکی می افتیم که چپ برای آزادی به وجود می آورد. بیشتر از ۱۰ سال، از روزی که این تهدیدها در عمل وجود داشته اند، گذشته است. کلینتون، دردسر بزرگی بود، اما آنقدر با هوش بود که چارچوب ایدئولوژیکی اش را خیلی جدی نگیرد. او، در عمل، گاه گاهی به واقعیت ها احترام می گذاشت.

اما اعضای کابینه اوباما، فرق دارند. آنها به شکل تاسف باری، از علم اقتصاد غافل هستند. به نظر می رسد که واقعا همه آنها به چرندیات سوسیالیستی اعتقاد دارند که توجیهی برای دیکتاتورهای بی شمار بوده اند. آنها معتقدند که دولت، منشا ثروت است و می تواند با فشار یک دکمه، هر کاری انجام دهد.

آنها هیچ محدودیتی در مقابل این که دولت می تواند جامعه ای کامل به وجود آورد و هرگونه بی عدالتی را اصلاح کند، نمی بینند. از نظر آنها دولت می تواند با دزدیدن از اغنیا و دادن به فقرا، برای همه رفاه به ارمغان بیاورد. آیا نابرابری وجود دارد؟ دستور به برقراری برابری دهید! آیا محرومیت وجود دارد؟ آنچه لازم است را فراهم آورید! آیا به رکود دچار شده ایم؟ صدها میلیارد دلار خرج کنید!

آنچه شاهدیم، تنها علاقه ای شدید و عمیق به حکومت نیست. بلکه اعتمادی ژرف به ظرفیت نامحدود دولت برای ایجاد بهشت برروی زمین است. این اعتماد چگونه با ایده آزادی انسان، همکاری اجتماعی و حقوق همگانی سازگاری دارد؟ پاسخ این سوال، به رمز بزرگ چپ گرایی باز می گردد. به نظر می رسد که چپ، از رابطه میان اهداف خود و ابزارهایی که انتخاب کرده است، اطلاعی ندارد. اینگونه نیست که چندان از آزادی متنفر باشند. بلکه آنها معتقدند که آزادی، باید در مقابل دیگر اولویت های اجتماعی، مثل برابری، کنار زده شود. در نهایت، آنها گرایش به این دارند که حکومتی مطلق ایجاد کنند و آن گاه، وقتی که کل جامعه در قفس محبوس شود، مات و مبهوت خواهند ماند.

طرفداران اوباما، بسیار مهربان، با محبت، مترقی و جهان نگر هستند. تنها مشکل آنها این است که همفکران ایدئولوژیکشان، به فکر نابود ساختن تمامی تمدن ها بودند. وفاداری به اصول اعتقادی آنها، به معنای مرگ است، چرا که ایدئولوژی آنها، معبری است به سوی گولاگ و دلیل نیز تنها یک مطلب ساده است. ابزار مورد علاقه چپ ها برای تغییرات اجتماعی، دولت است. دولت، همیشه و همه جا، تهدیدی است برای آزادی، در حالی که آزادی، جزء اصلی و اساسی در رفاه و تمدن است.

با وجود تمامی شعارهای مطرح شده درباره پیشرفت، ماحصل دولت اوباما به همان اندازه عملکردهای بوش واپس گرایانه خواهد بود و با وجود همه جار و جنجال ها، آنچه اوباما ارایه کرده، اصلا چیز تازه ای در خود ندارد. برنامه اوباما، به ایجاد دولت دزد و سختگیری در جامعه خواهد انجامید و رفاه و شرایط لازم برای ایجاد آن را نابود خواهد کرد.

جمهوری خواهان حق دارند که با این روند، در هر جایی مخالفت و مبارزه کنند، چرا که حاکی از حمله ای شدید به همه چیزهایی است که واقعا آمریکایی هستند. با این وجود، از این بدتر، آن است که روند سیاست گذاری که منجر به بازی کردن با ارزش دلار می شود به شدت خطرناک خواهد بود. این روند می تواند دلار را در سطح داخلی و بین المللی، نابود کند و جرقه های ابر تورمی را بزند که در صورت بروز، هیچ کس قادر نخواهد بود که آن را کنترل کند. تنها باید آرزو می کردیم زمانی که جمهوری خوا هان در قدرت بودند، حداقل به این اندازه به اصول خود پایدار می ماندند.

اعضای کابینه اوباما چنین می گویند که باید به محرک ها، زمان بدهیم تا تاثیر خود را عملی کنند. اصلا نیازی به این کار نیست. محرک ها موثر نخواهند بود. اگر بتوانیم از این رکود خارج شویم، به خاطر این بسته محرک نخواهد بود، بلکه «با وجود آن»، موفق به چنین کاری شده ایم. وقتی که در حال تدوین کتابم بودم، به این مساله فکر می کردم که از بین چپ و راست، کدام یک تهدید خطرناک تری برای ما بوده اند. هنوز در این باره مطمئن نیستم، چرا که سوسیالیسم ملی گرا و سوسیالیسم انترناسیونال، در رقابت شدیدی با یکدیگر قرار دارند. در نهایت به این نتیجه رسیده ایم که باید توجه خود را به هر دو معطوف کنیم. اینکه هیچ گروهی در واشنگتن، نمی خواهد از علایق آمریکایی ها محافظت کند، واقعیتی تلخ است که مردم این کشور باید با آن روبه رو شوند. این، چیزی است که مواجهه با آن اجباری است. چرا که آزادی به حمایت از شهروندان خواهد پرداخت تا بتوانند از خود محافظت کنند.