اغلب به مطالبی برمی خوریم که مضمون و جوهر آن بسیار معقول، لازم و آگاهی دهنده است، اما متاسفانه و به خصوص بعضی نوشته هایی که نویسندگانش به دور از خطر دستگیری، زندان و سین جین و از نان افتادن هستند، همان نوشته های معقول، لازم و ضروری خود را با حاشیه هایی غیر ضرور و لازم درهم می آمیزند که متاسفانه موجب می شود اولا اصل مقصد و موضوع در سایه قرار گیرد و بعد، حاصل کار نیز؛ نه با امکانات موجود به درستی پخش شود و نه تاثیر لازمه را برجای می گذارد چرا که به طور طبیعی سانسور بیکار ننشسته و خود را محق می داند که به بهانه ی همان حاشیه نویسی ها، اصل مطالب معقول، ضروری و آگاهی دهنده ی نویسنده ی مفروض را مورد سانسور قرار دهد، درحالی که همان نوشته ی فرضی می توانست با هشیاری، سانسور را دور زده، ایفاگر نقش شود. عمل سانسور که با فیلترینگ و در تنگنا قرار دادن پخش مناسب و دیگر ابزارها صورت می گیرد، در هر صورت هدف نویسنده را واژگونه می کند.

نتیجتا، بدیهی ست اگر هدف از ارایه خبر، تحلیل و نوشته ای، تاثیرگذاری باشد، پوچ و هرز می گردد و تنها حاصل، آن می شود که سانسور را در کارش حساس تر و دقیق تر خواهد کرد!.

گویی جمعی هستند که برای سانسور شدن می نویسند! و بر این نگاه پای می فشارند که سانسور شدن اثبات حق گویی است. بنابراین اگر هر نشریه و نوشته ای جدی تر سانسور شود، دلالت بر حقانیت بیشتر دارد! و یا احساس می شود هر جریان مخالف مفروضی، و یا هر شخصی که سمت و سوی دیگری جدا از نظم موجود دارد، اگر خود را در مسابقه ی «مخالف تر بودن» قرار دهد از برچسب همکاری با خصم واقعی و یا فرضی، بیشتر مصون می شود!.

واقعیت این است که ادامه و تداوم چنین واریته ای در هدف اطلاع رسانی، ابراز عقیده و تاثیرگذاری مثبت بر روند هر حرکتی که مورد نظر و توجه باشد... خدشه وارد کرده و بیشتر و بیشتر فاصله به وجود آورده و می آورد. چرا که اولا، با چنان سبک هایی در نگارش، به «سانسور» که به حق یک واقعیت عینی ضد حقوق بشری ست! امکان داده می شود که حضور خودش را بی پرده و با دلیل آشکار سازد و عملا در اثبات قانونی وجودش، مصوباتی را در مجالس قانونگذاری نیز از تصویب بگذارند!

توجه کنید که محتوای همین کلام، می خواهد ابراز کند که اگر مطلب درستی که فرضا از زشتی اعدام در جامعه می گوید و یا از ضرورت وجود سندیکا برای کارگران سخن های سازنده دارد و یا اخراج مردم آوره ی افغانستان و عراق را مغایر با معاهدات بین المللی دانسته و می خواهد که آوارگان زخم خورده از جنگ و نکبتی که تحجر و امپریالیسم جهانی بر آن مردمان روا داشته، مورد ستم مضاعف و بی مهری قرار نگیرند و بسیار مسایل اقتصای، اجتماعی و سیاسی داخل کشور و خارج کشور که دغدغه ی همه ی آزاد اندیشان است... به دلیل چاشنی بخشیدن غیر ضروری به آن ها، هدف و اصل موضوعات در سایه قرار گرفته و چاشنی آن که چیزی جز بیان احساسات نیست، هدف و اصل می شود.

نیک روشن است که حاکمیت هر کشوری بر پایه ی منافع طبقاتی خود هیچ گونه طبل ناسازگاری را خوش نیاید، این قاعده ی کلی برای حاکمیت های تمام کشورهاست که برای مخالف خود دعوتنامه نمی فرستند و از آنان استقبال نمی کنند.

برای نمونه لنگه کفش های پرتاب شده از طرف خبرنگار عراقی که کشورش را اشغال کرده اند و هموطنانش را در زندان های اشغالگران با کثیف ترین شکل ممکن شکنجه می کنند و صدها صدها هزار نفر از این مردم را قتل عام کرده اند و آواره و بی خانمان ساخته اند... نهایت بی اخلاقی تبلیغ می شود و شعور این خبرنگار را زیر سئوال می برند چرا که او در شرایط دموکراسی موجود در کشورش می تواند ، از کفش تاثیرگذارتر عمل کرده، با قلم خود بمب و نارنجک پرتاب کند.

توجه داشته باشیم که عالی ترین دموکراسی، حتا خشونت به وسیله ی پرتاب یک جفت کفش توسط مخالف را برنمی تابد، اما به سادگی به خود حق می دهد که کشورها را به خاک و خون بکشد و پرتاب کننده ی کفش را، دموکراسی وار، آنچنان زیر شکنجه های سبک آمریکایی که دیگر بر همه آشکار شده است، قرار دهند که او را به توبه مجبور سازند.

نتیجه این که؛ مقصود را با «خشونت» پیش بردن، برای حاکمان قانونی و مطلوب است، اما برای حق خواهان، بی اخلاقی و ضد دموکراسی می شود!

بدیهی ست در چنین شرایطی که تمام اهرم ها در اختیار حاکمیت ها قرار دارد و معیارها را بر اساس منافع خود تعیین می کنند، اگر بتوان گونه ای سخن گفت که فقط «پرتاب کفش» باشد که این چنین فریادهای ملل ستم دیده را بازتاب دهد، بسیار بهتر است. بهتر از آن قلمی که به جای پرتاب کفش فریاد برآورد، ای گاو چران احمقِ بی سوادِ بی شعور... که در این صورت و با بکارگیری چنین شیوه و استفاده ای از قلم، تردید نباید کرد که همه ی محتوای کمّی تفهیم حقایق و اطلاع رسانی تهی می گردد و احساساتِ عاری از منطق جلوه نمایی می کند و علاوه بر آن ها، تیغ سانسور دیکتاتوری و یا دموکراسی، همان که اخیرا جناب آقای رفیق سام وب کشف کرده اند: « اگر کسی عقیده داشته که در جوامع سرمایه داری، دمکراسی چیزی به جز سراب و فریب نیست، انتخاب اوباما باید او را به تجدید نظر در چنین نظر بی پایه ای وادار سازد.» بله، همین دموکراسی تیغ برخواهد کشید و اجازه نخواهد داد تا ذره ای از تراوشات قلم ات به دیده ی آنان که برایشان نوشته ای برسد.

پس چاره ای نیست و منطقی است که قلم را از حالت شعار نویسی نجات دهیم و مرتبا «زنده باد و مرده باد» و انواع صفات برای نظام و شخصیت هارا چاشنی نوشته ها نکنیم تا شاید بشود، با مددگیری از دموکراسی واقعی نوشتاری!، بستری فراهم شود تا لنگه کفش ها را، هم به طرف هر نظام تمامیت خواه و مهم تر از آن، به طرف این نظم فاجعه بار جهانی که سر منشاء همه ی معضلات و گرفتاری های جهانی است، پرتاب کنیم. که در این صورت است؛ «قلم» توانسته و خواهد توانست «ماهیت» واقعی پرتاب هر لنگه کفشی را برملا کرده و به آن عینیت در خور ببخشد.