تأسیس یک شبکه تلویزیونی خبری به ظاهر مستقل از سوی دولت انگلستان به نام BSIV بهانه ای گردیده که دیوید میلر به بررسی نقش دولت ها در تبلیغات روانی رسانه ای در دنیای امروز بپردازد. انتشار اخبار جعلی و دروغین و جهت دار، ارائه مصاحبه های هدایت شده، پرداخت رشوه به روزنامه نگاران و خودداری از هرگونه انتقاد از دولت های متجاوز به استثنای چند انتقاد محدود، از ویژگی های این رسانه های وابسته به شمار می رود.

به دنبال افشای رسوایی های ایالات متحده در خاورمیانه، کاخ سفید سرمایه گذاری های گسترده ای را در بخش سازمان های رسانه ای و روابط عمومی در جهت تولید «اخبار دروغین» انجام داده است. در برنامه های تولیدی این مراکز، بازیگران به جای روزنامه نگاران، به ایفای نقش می پردازند. این اتفاق در عراق نیز در حال روی دادن است؛ جایی که به روزنامه ها جهت ارائه اخبار جهت دار، پول پرداخت می شود. همه این وقایع در حالی روی می دهد که شهروندان بریتانیایی با شنیدن این حقایق و دموکراسی دروغین به وجود آمده از سوی آمریکا در دنیا شگفت زده می گردند. البته اوضاع در کشور ما به نسبت ایالات متحده، کمی بهتر است. نخست وزیر ما (تونی بلر) در سال ۲۰۰۴ میلادی گفته بود: «ارزش هایی که اقدامات ما را در سراسر دنیا راهبری می نمایند، همان ارزش هایی عدالت جویانه ای هستند که پیشرفت های کنونی کشور ما را رقم زده اند.» اما به هر حال، در سال ۲۰۰۲ میلادی، دولت بریتانیا به صورتی مخفیانه نسبت به راه اندازی یک شبکه تلویزیونی برای ارائه تبلیغات همسو با سیاست های خویش، اقدام نمود که به نظر می رسد، این کار، دنباله روی از دولت ایالات متحده در انتشار اخبار جعلی و جهت دار به مخاطبان است.

در وب سایت این شبکه (BSN) اعلام گردیده که «ما یک تلویزیون آزاد ارائه اخبار و گزارش های مختلف به مخاطبان هستیم.» وب سایت این شبکه در اینترنت، شبیه یک وب سایت معمولی خبررسانی است که فقدان حمایت های مربوط به کپی رایت در استفاده از اخبار و مطالب این وب سایت، برای روزنامه نگاران سؤال برانگیز می باشد. به علاوه، سایر شبکه های تلویزیونی نیز می توانند «به صورت مستقیم از برنامه های شبکه BSN » بهره برداری کنند. البته در واقع، شبکه BSN از سوی شرکت(Wirld Television) تأسیس گردیده است که فعالیت اصلی آن، ساخت و تولید فیلم های ویدیویی و اخبار جهت دار برای ابر شرکت هایی نظیر گلاسکو اسمیت کلین، بریتیش پترولیوم و نستله است. همچنین این شرکت در راه اندازی و مدیریت شبکه تلویزیونی دولتی «به سوی آزادی» نیز مشارکت می نماید. شبکه به سوی آزادی، پس از اشغال عراق برای مردم این کشور برنامه تبلیغاتی نیروهای ائتلاف را در راستای عملیات روانی آنان به ویژه در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ میلادی، پخش می نمود. تلاش ها و اقدامات شرکت «ورلد تلویژن»، با حمایت مالی وزارت خارجه بریتانیا و کمک سالانه ۳۴۰ میلیون دلاری این وزارتخانه در سال ۲۰۰۱ میلادی، صورت می گیرد تا بدین وسیله، فعالیت های مربوط به تبلیغات روانی دولت بریتانیا، ارائه شود. البته به نظر می رسد، پس از حوادث ۱۱ سپتامبر، حجم این کمک ها با افزایش قابل توجهی همراه شده باشد. بر اساس گزارش های منتشر شده از سوی ورلد تلویژن در نوامبر سال ۲۰۰۳ میلادی، اخبار تولیدی شبکه BSN به صورت منظم مورد استفاده ۱۴ کشور از ۱۷ کشور منطقه خاورمیانه قرار می گیرد.

ستون فقرات برنامه های ارائه شده شبکه BSN را مجموعه ای بی پایان از سخنرانی ها و مصاحبه های وزرای دولتی و سخن گویان مقامات رسمی دولت انگلستان، تشکیل می دهد. البته مدیران دولتی بریتانیا نیز با جهت دهی به مباحث و گفت وگوهای سیاسی شبکه، در برنامه هایی با عنوان «روان شناسی تروریسم» همراه با کارشناسان و متخصصان دیگر مدعو شرکت می نمایند. در همه این جلسات، هیچ گونه پرسشی در مورد ماهیت اشغال عراق مطرح نمی گردد، هرچند تعدادی از منتقدان، در صحبت های خود انتقاداتی را نسبت به سیاست های ایالات متحده مطرح می کنند. در یک توجیه غیرقابل قبول ارائه شده از سوی شبکه، در مورد اشغال نظامی عراق از سوی انگلستان در سال ۱۹۲۰ میلادی، می خوانیم: «برای اولین بار نیست که یک قدرت خارجی می خواهد دولتی مدرن و دمکرات و لیبرال در کشور عراق بنا نماید. چرا که دولت بریتانیا در همین راستا، در سال های دهه بیست میلادی، اقداماتی را در کشور عراق انجام داده بود. البته امروزه نیز ائتلاف نیروهای حاکم در عراق به رهبری ایالات متحده، نظیر اشغالگران سلطنتی ۸۵ سال پیش، به دنبال آن هستند که دولتی آزاد را در عراق بنیان نهند تا وضعیت امنیتی و حکومتی این کشور از فساد و سوء رفتار تهی شود.»

البته همان گونه که بر همگان آشکار شده است، استراتژی ناشیانه ایالات متحده در عراق با مشکلات و ناکامی های فراوانی روبرو بوده است. لذا این سؤال به وجود می آید که چه درس های مفیدی را می توان از تجارب بریتانیا برای امروز، به دست آورد. در واقع، اشغال نظامی عراق در سال ۱۹۲۰ میلادی، به سرعت اشغالگران را با یک شورش سراسری روبه رو نمود که به شدت سرکوب گردید. سپس قوانین حالت فوق العاده در خاک عراق حکمفرما شد که هیچ یک از این اقدامات با ادعای ایجاد دولتی «مدرن» و «دموکراتیک» از سوی اشغالگران انگلیسی همخوان نبود.

به نظر می رسد که استراتژی شبکه BSN ، اتکا بر تنوع فرهنگی موجود در بریتانیا می باشد. در گزارش های منتشر شده این شبکه، همواره به مسایلی نظیر اعطای کمک های خیرخواهانه دولت به اقلیت های نژادی اشاره شده و مصاحبه با مسلمانان میانه روی ساکن در خاک انگلستان نیز جزء برنامه های متداول این شبکه محسوب می گردد. البته ما در مواردی محدود، انتقاداتی ملایم را از این شبکه در مورد دولت اسرائیل، می شنویم. نکته شایان توجه دیگری نیز که باید به آن اشاره گردد، این است که بسیاری از دروغ هایی که به اتاق فکر «مرکز سیاست خارجی بریتانیا» (FPC) ارائه شده، از سوی سردبیر این شبکه یعنی مارک لئونارد بوده است. وی که در گذشته نیز در پاره ای از مناصب مهم دولتی در بریتانیا مشغول به کار بوده است، در سال ۲۰۰۲ میلادی، چنین نوشته بود:

«اگر پیامی به پیدایش عدم اعتماد در جامعه منجر شود و آن پیام از کشوری خارجی نیز آمده باشد، دولت حاکم باید تا حد ممکن، از انتشار و افشای آن خودداری نماید.»

در یکی دیگر از تحلیل های مرکز سیاست خارجی (FPC) آمده است: «باید مرزها و تفاوت های موجود بین سیاست ها، موضع گیری ها و موقعیت دولت های ایالات متحده و انگلستان، دقیقاً مطرح و مورد بررسی قرار گیرد.» استراتژی مبتنی بر انتقاد از ایالات متحده که در راستای حمایت بیشتر از این کشور ارزیابی می گردد، می تواند استراتژی های گسترده دولت بلر را در عراق مورد تأیید قرار دهد. هرچند از خلال اسناد منتشر شده در سال گذشته نیز می توان دریافت که در طرح کلی مورد نظر بریتانیا، استفاده از «سازمان ملل متحد» به عنوان وسیله ای در جهت مشروعیت بخشی به اشغال نظامی عراق، مورد تأکید قرار گرفته است. و البته همه این موارد را باید به عنوان دروغین بودن ادعاهای مطرح شده از سوی تونی بلر در جهت استقرار و تحکیم ارزش های پیشرفت گرایانه و توسعه جویانه دولت انگلستان در کشور عراق، به شمار آورد.