هم زمان با بازدید بوش از خاورمیانه، جما هالدی، از سازمان "جنگ علیه تنگدستی" از فقری گزارش می دهد که سیاست اسرائیل بر زندگی فلسطینی های ساکن درهٔ اردن تحمیل کرده است.

* تا زمانی که اسرائیل از طرف جامعهٔ بین المللی تحت فشار واقعی قرار نگیرد، احتمال کمی برای از بین بردن این دستگاه آپارتاید وجود دارد. فقط در آن صورت است که خلق فلسطین خواهد توانست خودش را از درون فقر و تنگدستی بیرون بکشد و زندگی از هم پاشیده شده اش را از سر بسازد.

اعلام اسرائیل مبنی بر به جا ماندن راه بندها درکرانهٔ غربی به رغم تأثیر ویرانگر آنها بر زندگی و معاش فلسطینی ها، برای سفر جورج بوش به این منطقه بَدشگون است. پیش از اعلام این مطلب، و در حالی که صهیونیست های متعصب با هدف نفی خواست فلسطینی ها برای تأسیس دولت خودشان کارزار تازه ای از شهرک سازی را به راه انداخته بودند، اهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل اعلام کرده بود که کشور وی فقط نیمی از پاسگاه های غیرمجاز شهرک ها را برخواهد چید.

بوش وعده داده است که هدف او از این نخستین سفرش به اسرائیل و به کرانهٔ غربی از زمان احراز مقام ریاست جمهوری، کمک به اولمرت و محمود عباس، رئیس جمهور فلسطین، برای پیشبرد مذاکرات صلح خواهد بود. اما، محمود عباس هشدار داد که مذاکرات صلح فقط در صورتی موفق خواهد بود که اسرئیل ساختن شهرک هایی را که از نظر جامعهٔ بین المللی غیر قانونی اند، متوقف کند.

خوانندگان این سطور از ساختمان به اصطلاح "دیوار امنیتی" توسط دولت اسرائیل در اطراف اورشلیم و کرانهٔ غربی، که مغایر با قوانین بین المللی است، آگاهند. این دیوار مناطق فلسطینی نشین را به دو قسمت تقسیم می کند، مانع رفت و آمد آزادانهٔ فلسطین ی ها به سرکارشان و دسترسی آنها به نیازهای اساسی است، و منجر به تخریب خانه های آنان می شود. سازمان ملل شبکهٔ پیچیدهٔ ایستگاه های بازرسی و بستن راه ها را در این منطقه "عامل اصلی فقر و بحران انسانی در سرزمین فلسطین اشغالی" دانسته است.

چند نفر از ما از تخریب روزانهٔ خانه ها، کشتزارها، مدرسه ها و بیمارستان ها برای ساختن شهرک های بیشتر در درهٔ اردن اطلاع داریم؟ این حقیقت، آن جنبه ای از اشغال است که ما کمتر در بارهٔ آن می شنویم و بسیاری بر این باورند که این بخش از کرانهٔ غربی به نسبت از خطر دخالت های اسرائیل مصون مانده است. اما با نگاهی دقیق تر می توان دریافت که در اینجا هم گسترش شهرک سازی و کنترل مرزهای کلیدی توسط نیروهای اشغالگر، زندگی اقتصادی را برای فلسطینی ها غیر ممکن ساخته است.

درهٔ اردن منطقهٔ بیابانی دورافتاده ای است در امتداد رودخانهٔ اردن که مرز بین کرانه غربی و دولت اردن در شرق محسوب می شود. یک پاسگاه بازرسی اسرائیلی رفت و آمد به دره را به شدت کنترل و از ورود افراد غیرمحلی جلوگیری می کند. اما ما به همراه یک فلسطینی محلی فعال در کارزار "دیوار را متوقف کنید" توانستیم از ایستگاه بازرسی رد شویم. افسر نظامی اسرائیلی که تفنگی بر دوش داشت، داد زد "در اسرائیل به شما خوش بگذرد!"

بیشتر اتومبیل های فلسطین ی نمی توانند به این آسانی داخل و خارج شوند. ساکنان درهٔ اردن که باید برای رفتن به سر کار، بردن فرزندان شان به مدرسه یا بردن همسرشان به بیمارستان از این منطقه بیرون بروند، هر روز با فشار عصبی ناشی از تأخیر در ایست بازرسی بنا به "دلایل امنیتی" روبرو هستند. در خود درهٔ اردن، جاده از کنار تاکستان ها و مزارع زیتون، درختان نخل و خرما، و گاهی از کنار مجموعه های شهرک های اسرائیلی دارای استخر، باغچه های پُر شکوفه و چپرهای آٰراسته می گذرد. در اطراف و روبروی این مجموعه های مدرن، حلبی آبادهای زهوار دررفته، تلّی از آشغال، تخت و میز و صندلی و سایر اثاث خانه دیده می شود. از آنچه به اصطلاح سرزمین فلسطینی کرانهٔ غربی خوانده می شود، همین "خانه ها" فقط باقی مانده است. ساکنان این "خانه ها" خانه به دوش هایی هستند که بعد از تخریب خانه هایشان توسط بولدوزر برای ساختن باغ و شهرک های اسرائیلی، مجبور شده اند در این نکبت زندگی کنند. منظرهٔ یک تختخواب موقت با تشک و یک بالش، واقعیت اشغال اسرائیل را به یاد می آورد. صاحب این اثاث مجبور است در پی تخریب بدون اطلاع قبلی خانه اش، زیر سقف آسمان بخوابد. فلسطینی ها در ازای تخریب شبانهٔ خانه و کشتزارهای شان هیچ گونه غرامتی دریافت نمی کنند.

در جایی دیگر، یک مخزن آب خانگی که به مصرف آبیاری یک تاکستان می رسید بدون هیچ دلیلی معینی، به جز البته قطع معیشت کشاورز فلسطینی، توسط نیروهای اسرائیلی تخریب شده است. نتیجه آنکه در نبود چنان منابع درآمدی فلسطینی ها مجبور می شوند به عنوان کارگر ساده در کشتزارهای رو به گسترش اسرائیلی، در شرایطی اسف بار و با دستمزدی ناچیز کار کنند. همه می دانند که حتی کودکان هم در این کشتزارها کار می کنند، که جای تعجب نیست زیرا همان چند مدرسه و مرکز درمانی باقی مانده در درهٔ اردن نیز دائم در معرض تهدید تخریب از طرف نیروهای اسرائیلی هستند.

کارزار "دیوار را متوقف کنید" با موفقیت علیه تخریب خانه های خانه به دوش ها در درهٔ اردن فعالیت کرده است. در آخرین اقدام، تلاش برای جلوگیری از تخریب خانه ها، محوطه های نگهداری حیوانات، و منابع آب کشاورزان فلسطینی در الحدیده، موجی از حمایت از خانه به دوش ها و به تأخیر انداختن تخریب های بیشتر در این منطقه را به دنبال داشت.

از آغاز اشغال سرزمین های فلسطینی در سال ۱۹۶۷ تا به امروز ۱۸٫۰۰۰ خانه متعلق به فلسطینی ها تخریب شده است. و این تهدید همچنان به جای خود باقی است.

ساکنان درهٔ اردن در احاطهٔ شهرک ها و مناطق نظامی محصوری قرار دارند که تا کنارهٔ رودخانهٔ اردن امتداد می یابند. در واقع آنها در سرزمین خودشان زندانی شده اند. از همه بدتر آن که همهٔ اینها با تأیید جامعهٔ بین المللی، و از جمله انگلستان انجام می گیرد.

ما این را مرتب می شنویم که اسرائیل در «جنگ خود علیه ترور» مبارزان فلسطینی را مورد هدف قرار می دهد، اما هرگز دربارهٔ فلسطینی هایی که در سرزمین خودشان مثل شهروند درجهٔ دوم با آنها رفتار می شود، فلسطینی هایی که یک روز صبح از خواب بیدار می شوند و می بینند که خانه شان خراب شده یا مزرعه شان از بین رفته یا اعضای خانواده شان در ایستگاه بازرسی تحقیر می شوند، چیزی نمی شنویم. تا زمانی که اسرائیل از طرف جامعهٔ بین المللی تحت فشار واقعی قرار نگیرد، احتمال کمی برای از بین بردن این دستگاه آپارتاید وجود دارد. فقط در آن صورت است که خلق فلسطین خواهد توانست خودش را از درون فقر و تنگدستی بیرون بکشد و زندگی از هم پاشیده شده اش را از سر بسازد.