این قدرها هم پوستمان کلفت نیست. نمی توانیم چشمانمان را ببندیم روی اخبار و واقعیت ها. نباید هم ببندیم. شاید بغل گوشمان، همین کنار، همین دور و بر خودمان حق خیلی ها خورده می شود، حق کشی پشت حق کشی را ببینیم و صدایمان هم در نیاید.

اینکه خسته شده ایم از این همه اتفاق ناجور که پیرامونمان می افتند و از کنارشان می گذریم، خیلی دردناک است. اما مضحک تر آن است که چشم هایمان را روی واقعیت های دردناک ببندیم و، دماغمان را بگیریم، نکند که خاطرمان آزرده تر از این شود.

یکی از تلخ ترین عکس هایی که دیده ام، تصویر جنینی است که کنار خیابان رها شده و مردم بی تفاوت، بی دقت و بی خیال از کنارش رد می شوند.

حالا هم گوشه گوشه دنیا پر شده از کشتارهای نسلی هولناک و نسل کشی های دهشتبار. در کنیا به خاطر اختلاف های سیاسی، صدها هزار نفر کشته می شوند. رواندا به روایتی جدید دارد تکرار می شود. پاکستان آکنده از خشونت پنهان مردمانی شده که به هر بهانه روی هم چماق می کشند و یکدیگر را دباغی می کنند.

اما حکایت فلسطین حکایتی دیگر است. دولت اسرائیل دارد مردم را ذره ذره می کشد. آرام آرام آنها را به محاصره غذایی و دارویی می کشاند و زجرکششان می کند. هولوکاست همین امروز دارد در غزه اتفاق می افتد. آشویتس همین جاست، غزه. غزه بی آب و برق. غزه در محاصره.

مونا الفرا، وبلاگ نویس ساکن غزه در وبلاگ «از غزه با عشق» نوشته است: «بیمارستان تنها برای چهار روز می تواند برق تولید کند و در حالی که هشتاد درصد مردم محتاج کمک های سازمان ملل هستند، اسرائیل مانع از رسیدن این کمک ها شده و هوایی و زمینی به غزه حمله می کند».

تلویزیون الجزیره از سرزمینی گزارش می دهد که به زندانی بدون امکانات اولیه زندگی تبدیل شده است. به راستی که فلسطینی ها دارند به چه گناهی این چنین تنبیه می شوند؟ غزه بی برق و بی ارتباط نتوانسته اخبار تلخش را به کمال به دنیا مخابره کند. تصاویر و گزارش های اندکی که از معدود خبرنگاران فعال در منطقه، مخابره می شود، حجمی کمتر از اشکال فنی یک هواپیما در فرودگاه «هیث رو» در لندن دارد. اما سه کودک دیگر که یکی از آنها سه ماهه است، در غزه محاصره شده کشته می شوند. به راستی گناه کودکان در این آشفته بازار چیست؟ بای ذنب قتلت؟

همه چیز حاصل زنجیره ای از وقایع نامیمون است. اسرائیل راه های نوار غزه را می بندد. امکان ارسال کمک های بشردوستانه به یک و نیم میلیون انسان، از میان می رود. شما می دانید، محاصره یعنی چه؟ این که به هر طرف می روی برسی به یک دیوار یعنی چه؟

آن وقت از آسمان هم موشک و بمب بر سرت ببارد بدون آن که راهی برای گریز باشد. حالا نیروگاه برق از کار افتاده است و به دنبال آن آب قطع شده. پمپ های بنزین با کدام نیرو باید پمپاژ کنند؟ بنزین هم نیست. این یعنی حمل و نقل تعطیل و موتورهای اضطراری برق و ژنراتورهای بیمارستان ها از کار افتاده اند. کودکان نارسی که در انکوباتورها نگهداری می شوند، دارند می میرند.

دنیای متمدن ما دارد از روش های وحشی گری های باستانی استفاده می کند. آن زمان که آخرین تاکتیک بستن آب به روی دشمن بود.

آن وقت سخنگوی وزارت خارجه اسرائیل جوک جدیدش را مقابل میکروفن ها رو می کند: «هر وقت آنها از حمله دست بکشند، همه چیز به حال عادی باز می گردد». حالت عادی! مادری که نوزادش به خاطر بی برقی در بیمارستان جان داده است، چگونه حالت عادی پیدا می کند؟ چطور باید دلش را آرام کند؟

این اتفاقات برای غزه عادی نمی شود. هیچ وقت هم عادی نبوده. غزه از زمان حمله اسکندر به سوی امپراتوری پارس محاصره را تجربه کرده. اما داستان تمام نشد. غزه در طول تاریخ سیاهش بارها دست به دست شد مردمش بارها قربانی شدند. جنگ جهانی اول و جنگ شش روزه هم سال ها غزه را به محاصره برد. انگار سرنوشت این منطقه را با محصور شدن پیوند زده اند.

دکترمونا الفرا، در آخرین پست وبلاگی اش که پیش از قطع برق نوشته می گوید: «لطفا کاری برای ما در غزه بکنید. یک و نیم میلیون نفر از ساکنان غزه در حال مرگ تدریجی هستند».

کاری بکنید. کاری بکنید...

راستی چه کار می توانیم بکنیم؟

مونا آخرین پستش را این گونه تمام می کند: «با عشق فراوان، از مونا کسی که در قرن بیست و یکم و در اشغال زندگی می کند».

کودکان غزه در اعتراض شمع روشن می کنند. کودکان غزه برق ندارند.