توصیف روزگار غزه امروز، هیچ شباهتی به یک گزارش سیاسی نخواهد داشت. اصلا در حق «انسانیت» جفاست که بخواهیم درباره مردمی که برای به دست آوردن نیازهای اساسی و اولیه بشری خود ـ حتی در ازای کار و پرداخت پول ـ چنین غیرانسانی تحقیر شوند، حرف سیاسی بزنیم.. تو گویی انسانیت در حق فلسطینیان پایان یافته است و تنها راه های باقی مانده برای آنها یا «انتفاضه» است یا «گفت وگو».

هیچ کس نپرسید آنان که امروز در چنین وضعیتی به سرمی برند، اصولا انسانند یا خیر. و اینکه راه های حل اوضاع فلسطین ـ چه از نقشه راه، خواه عربی باشد یا غیرعربی، وچه غیر از آن ـ بالاخره باید برای انسان هایی باشد که فلسطینی نامیده می شوند یا نه.

راستی فلسطینیان در نوار غزه اسیر چه هستند؟! اسرائیل؟ فتح؟ یا حماس؟

امروز هیچ کس بهتر از همه سیاستمداران جهان سیاست نمی دانند که بر سر فلسطینیان چه می آید. همه شان از «صلح» حمایت می کنند اما هیچ کس نمی گوید که این صلح قرار است که به سود چه کسانی باشد. نگاهی کنید به رویکرد دولت های جهان به قضیه فلسطین. همه خواهید فهمید. هیچ سختی در کار نیست، مشکل از «نگاه» است.

ایالات متحده آمریکا از صلح خاورمیانه حمایت می کند، همه می دانند. اما هیچ کس به خاطر ندارد که هیأت دیپلماتیک ایالات متحده در سازمان ملل متحد تا کنون قطعنامه و حتی بیانیه ای که ذره ای به منافع اسرائیل خدشه وارد کند، «وتو» نکرده باشد. یعنی در دو سوی این جنگ هیچ گاه اسرائیل نقض حقوق بشر نکرده است؟ خشونت نکرده است؟ و...

گاهی حمایت آمریکایی ها از آزادی در سرزمین های اشغالی چنان افراطی شده است که رئیسان جمهوری آمریکا لقب «برگزیده ترین صهیونیست سال» را کسب کرده اند و حامیان آمریکایی اسرائیل در دولت ایالات متحده آمریکا معمولا از اسرائیلی ها نیز صهیونیست ترند. حالا بماند که دموکراسی خواهی دولت آمریکا در همه جای جهان کاربرد دارد الا در فلسطین؛ حتی اگر «جیمی کارتر» رئیس جمهوری پیشین ایالات متحده آمریکا به صراحت بگوید که انتخابات پارلمانی ۲۰۰۵ فلسطین که در آن حماس به پیروزی رسید، «دموکراتیک ترین انتخابات» جهان بود.

در پارلمان اسرائیل نیز همیشه احزابی بوده و هستند که از صلح با اعراب و فلسطینیان و تشکیل کشور مستقل فلسطینی حمایت کرده و می کنند، اما در صورت پیروزی حزبی و راهیابی به دولت، یا ائتلاف با آمریکا نظر آنان را دگرگون می کند یا نظر تندروهای ائتلافی. یا در اقلیتند یا در خارج از حکومت. اما همیشه فریاد حمایت از صلح از گلوی سیاستمدران اسرائیلی در رسانه ها می پیچد.

روسیه را بنگرید. چه کسی نمی داند در هرگونه مذاکره با اسرائیل آنچه جای ندارد، فلسطین است و آنچه دیده نمی شود، فلسطینی است و آنچه اهمیت ندارد، فلسطینیان هستند.

دولت ولادیمیر پوتین از یک طرف میهمان «حماس منتخب» است و از سوی دیگر بی اعتنا به آنچه در سرزمین های اشغالی می گذرد، استرات ژیک ترین قراردادها را با اسرائیل می بندد که به راحتی در آن حقوق شهروندان غیرنظامی فلسطینی نقض می شود.

اروپا که همیشه دغدغه دموکراسی و حقوق بشر آن را از دیگران متمایز می کرد، هیچ کس نپرسید که رفتار سرکوبگرایانه با آنان که نماینده اراده یک ملت مظلوم و زخم خورده اند، چیزی جز یأس و خشونت نمی آفریند و به آسانی از یاد بردند که این احترام است که زاییده احترام است.

اعراب را ببینید. شاید در طول تاریخ کمتر رهبر عربی بوده است که به مردم خود راست گفته است و دست کم تفکر آنان را رهبری کرده است. حال این رهبران عربی که کمتر نماینده منتخب و غیرمنتخب مردمان سرزمین خود هستند، در راستای اعتلای آنچه آرمان های عربی می نامند نیز هرگز و هرگز ـ حتی در شعار ـ آن طور که باشد و نه شاید ـ از فلسطین و فلسطینیان سخن نگفته و دفاع نکرده اند. بر مردمانی حکومت می کنند که اکثریت قریب به اتفاقشان طرفداران ملت فلسطینیند و آنها در حکومت خود، شریک بی تردید استرات ژیک ترین شریک اسرائیل؛ همان دشمن اعراب.

از آرمان عربی و ملت مظلوم فلسطین سخن می گویند اما حتی برای نیازهای اساسی و اولیه مردم فلسطین چون آب و غذا ـ که کمتر کسی است که شک کند از پس آن بر نمی آیند ـ اقدامی نمی کنند.

از نماینده اعراب سخن می گویند و با نماینده منتخب فلسطینیان بد می کنند. انتظار فتح را از حماس می کشند؛ آنگاه که از حماس می خواهند با اسرائیل سر میز مذاکره بنشیند، بدون در نظر گرفتن خاستگاهش. و انتظار حماس را از فتح؛ آنگاه که با چشم پوشی از اراده فلسطینیان، از آن می خواهند که یک دولت مردمی تشکیل دهد.

به داخل فلسطین نگاهی کوتاه بیاندازید. چه کردند در دولت خودگردان فلسطین. یا فتح به رأی حماس احترام نگذاشت یا برعکس. رئیس حکومت خودگردان فلسطین از حقوق رئیس منتخب اعضای پارلمان منتخب حمایت نکرد هنگامی که به آسانی اسیر اسرائیل شد. که همچنان در زندان مانده است و هیچ کس یادی از او نمی کند. انگار نه انگار که در هر نظام پارلمانی، رئیس یا سخنگوی پارلمان، مظهر اراده و رأی همان نمایندگان پارلمان است. یا نخست وزیر فلسطین که نپرسید از حماس که بر اساس کدام قانون، دولت خودگردان به دست گرفته اند در حکومتی خودگردان. و این دولت محصول چه مذاکراتی است؟ با چه دولتی؟ مشروع یا نامشروع؟ آیا نامشروع، مشروع می زاید؟ یا مشروعی، نامشروع؟

نیاندیشیدند که همان رئیسی که حکم نخست وزیری صادر می کند، طبق همان قانون، اختیارات صدور حکم عزل دارد. نپرسیدند که دولت تشکیل شده از یک کنفرانس محصول شرایط اضطراری، خود با یک دولت اضطراری جدید عزل می شود یا نه. و چنین هر کدام برای کسب قدرت، حرمت یکدیگر شکستند و نپرسیدند که «فلسطین» مهم است یا «جنبش آزادیبخش فلسطین» و «جنبش مقاومت فلسطین».

و این فراموشی را در تصرف دفتر رئیس در نوار غزه دید که اعضای جوان، آن چنان غره، با نقاب، برجای رئیس نشستند و پاها را به روی میز دراز کردند و در دستی قرآن گرفتند و در آن دیگری اسلحه...

اگر بخواهی جای دور نروی و همین جا را ببینی، که خیلی سخت نیست. قدرت تحلیل هم نمی خواهد. در اینجا، ایران، همه بی شک و تردید از فلسطین حمایت می کنند؛ اما هر یک بر سبیلی. و همه متهم می کنند یکدیگر را به اشتباه در نوع حمایت. و البته عده ای نیز می کنند آنچه خود می خواهند که گویی این میان نفس حمایت مهم است نه نوع حمایت.

روزگار غریبی است. بوی بدی می آید. بی تفاوت نباشیم، بوی نفاق می آید. آنچه «فلسطین» کم داشت، همین است؛ یک نفاق تاریخی تمام عیار.

آری، با دقت بخوانید، آنچه در حق فلسطینیان اصلا فراموش شده است، «انسان»هایی به نام «فلسطینی» است.