زنان در پی فعالیت های صلح طلبانهء جدی تری در خاورمیانه هستند. آن ها یک سفر با دوچرخه را با حضور ۳۰ کشور، برای ترویج صلح آغاز کردند که به دنبال آن واقعهء شلیک گلوله به سوی یک فعال صلح طلب ایرلندی، برندهء جایزهء صلح نوبل در یک تظاهرات در ساحل غربی رود اردن به وقوع پیوست.

«آزادی، زنانه است»; این جمله ای است که نیدا اعواین با حروف عربی بزرگ آن را روی دیواری نوشته که به قول اسراییلی ها، حصار جدایی یا حصار امنیت و به قول فلسطینی ها، دیوار تبعیض است. نوشتهء اعواین بر بخشی از دیوار هم مرز با بیت المقدس قرار دارد.

سیمان این بخش از دیوار، تا آن هنگام که اعواین و سایر زنان آن را با یک نقاشی سیاسی آراستند، رنگی بر خود ندیده بود. در نقاشی آن ها دری به چشم می خورد که روی آن نوشته شده است: «سرانجام گشوده خواهد شد» و عنصر زردی که نمایانگر خورشید است و در کنار آن این جمله به چشم می خورد: «روزی خورشید طلوع خواهد کرد.»

این دانشجوی دانشگاه فلسطین، یکی از ۳۵۰ زن از ۳۰ کشوری است که به سومین سفر سالانه با دوچرخه برای زنان سوریه، اردن، لبنان و ساحل غربی اشغال شدهء رود اردن پیوست. کسانی که ترتیب این سفر را دادند، امیدوارند که این سفر توجه همگان را به سوی جنگ فلسطین و اسراییل برای اشاعهء صلح و آزادی در منطقه جلب کند. حتی بانوی اول سوریه، اسماء اسد، نیز از کشور خود به زنان دوچرخه سوار پیوست.

سفر امسال این زنان ۱۲ روز به طول انجامید و در روز ۱۸ آوریل به پایان رسید. این در حالی است که تنها چند روز بعد مایرید کوریگان توجهات بیش تری را به سوی حصارهایی که تبدیل به نماد جنگ فلسطین و اسراییل شده اند، جلب کرد. وی برندهء جایزهء سال ۱۹۷۶ صلح نوبل برای فعالیت هایش در جنگ غیرنظامی ایرلند شمالی است. چنانچه خبرگزاری های محلی گزارش می دهند، کوریگان در روز ۲۰ آوریل در حالی که همراه با سایر فعالان، در حال اعتراض به دیوار جداسازی میان فلسطین و اسراییل بودند، در نزدیکی رام الله در ساحل غربی رود اردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت.

دو پلیس مرزی اسراییلی نیز توسط پرتاب راکت از جانب اعتراض کنندگان، مجروح شدند. برپاکننده های اصلی این اعتراضات، معتقدند که هیچ خشونتی در کار نبوده است. مقام های اسراییلی می گویند که این افراد مرتبا خشونت ایجاد می کنند، یا حداقل برخی از آن ها مدام با کمان راکت پرتاب می کنند و سعی می کنند که دیوار جداسازی را از میان ببرند و نیروهای اسراییلی نیز این حملات آن ها را با گاز اشک آور، نارنجک و گلوله پاسخ می دهند.نائومی چازن، عضوی از کمیتهء راهبری کمیسیون زنان بین الملل برای عدالت و صلح ماندگار میان فلسطین و اسراییل و یک سخنگوی سابق مجلس اسراییل می گوید: «این اعتراض، یک تجمع مسالمت آمیز و بی خشونت بوده که به خشونت کشیده شد و این از عدالت به دور است.» او دربارهء آن درگیری اضافه می کند: «این تجمع بسیار پر برخورد بود و حتی کسانی که برای صلح تلاش می کردند خود را در وضعیتی پر کشمکش یافتند.»

● زنان، ترویج دهندگان صلح

اعضای اصلی و سایر آغازکنندگان ترویج صلح در سراسر جهان، اکنون وقت بیش تری را صرف تلاش برای حل مساله جنگ می کنند. این در حالی است که دولت اسراییل در روز ۲۴ آوریل پنجاه و نهمین سالگرد تولد خود را جشن گرفت و فلسطینی ها نیز «نقبا» یا مصیبت وارد شده بر خود را به یاد آوردند که در آن نیمی از فلسطینی ها، در جنگ سال ۱۹۴۸ اعراب و اسراییلی ها آواره شدند.

اعواین ۲۰ ساله که قلمویی در دست دارد و مشغول به کار است، دوست دارد نویسنده شود. او می گوید:«من نمی توانم روی این سیاستمداران زن و مرد حساب کنم، تا فلسطین من و مردم کشورم را آزاد کنند. من تنها روی نوع بشر حساب می کنم چرا که فقط این مردم هستند که قدرت دارند، آرزو دارند و ارزش زندگی به عنوان یک انسان آزاد را می دانند.»

از زمان شروع دومین انتفاضه فلسطین در سپتامبر ۲۰۰۰، حدود ۰۴۰ر۴ فلسطینی توسط نیروهای امنیتی اسراییلی کشته شده اند که بخش عمده ای از آن ها در نواحی اشغال شده به سر می بردند و ۷۰۵ شهروند اسراییلی و ۳۱۶ نیروی امنیتی اسراییل نیز توسط فلسطین ها تا انتهای مارس ۲۰۰۷ از میان رفته اند.

فابریزیا فالچیونه، یک مامور حقوق زنان در بنیاد گسترش حقوق زنان در سازمان ملل متحد (یونیفم) می گوید: «در حالی که زنان و مردان بیش تری در این جنگ کشته می شوند، زنان به طور وسیع تری توسط عواقب غیرمستقیم نیز رنج می برند; عواقبی که توسط رسوم فرهنگی تشدید می شوند.»

● بار سنگین جنگ

بار سنگین جنگ بر دوش زنان بیش از مردان احساس می شود. به عنوان مثال یک زن فلسطینی که از دیار و کار خود با این دیوار جدایی فاصله گرفته است و مجوز او توسط نگهبانان ارتش نادیده گرفته می شود، برای یافتن شغل روزهای سخت تری را نسبت به مردان سپری خواهد کرد .

فالچیونه می گوید: «به خاطر محدودیت های فرهنگی دربارهء تحرک زنان و انتظارات از نقش های قابل پذیرش آن ها، اغلب مردان به زنان اجازه می دهند که فقط در زمین های آن ها به زراعت بپردازند. در جامعهء فلسطینی زنان از همهء محدوده های ممکن برای حرکت برخوردار نیستند و این تنها کاری است که می توانند انجام دهند.»

وی اضافه می کند: «به نظر می رسد خشونت علیه زنان در نواحی اشغالی رو به افزایش است چرا که جنگ باعث تضعیف حاکمیت قانون و توان زنان برای جست وجو و کسب عدالت شده است و این یافته گزارش سال ۲۰۰۶ سازمان عفو بین الملل دربارهء خشونت و زنان فلسطینی است.»

از اکتبر سال ۲۰۰۶ سازمان غیردولتی فمینیستی ایشالیشای حیفا کارگاه ها و کنفرانسی را در حیفا، برای ایجاد گفت و شنودهای جایگزین دربارهء زنان، صلح و امنیت و بهای اقتصادی و احساسی زنان در این جنگ برگزار کرد.

سال گذشته این گروه هم چنین زنان اسراییلی را برای مذاکرات مربوط به حل جنگ که رئوس مطالب آن در قطعنامهء ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد آمده است، تعلیم داد که طی آن دولت مجبور می شود زنان بیش تری را در تمام سطوح تصمیم گیری، برای جلوگیری، مدیریت و حل مسایل مربوط به جنگ شرکت دهد.

● فریاد برای دیپلماسی

کمیسیون زنان بین الملل، گروهی فعال در زمینهء عدالت و صلح پایدار فلسطین و اسراییل، به تازگی از اسراییل و جامعهء بین الملل خواسته است که روابط خود را با دولت جدید فلسطین، عادی کنند.

هنگامی که گروه اسلامی حماس، در سال ۲۰۰۶ اکثریت را در انتخابات شورای قانونگذاری فلسطین به دست آورد، دولت اسراییل را به رسمیت نشناخت و در این میان نیز ایالات متحده آمریکا و کشورهای اروپایی، کمک های مالی را به حکومت ملی حاکم بر فلسطین قطع کردند. در ماه مارس، حماس و گروه فتح که به مدت ۱۲ سال به عنوان حزب قانونگذار، قدرت را در دست داشت یک دولت متحد تشکیل دادند که تلاشی ناموفق در پایان دادن به تحریم های بین المللی بود.

نخست وزیر اسراییل، ایهود اولمرت، دولت جدید را به دلایلی مشابه تحریم کرده است اما وارد دور جدید مذاکرات با رییس جمهور میانه رو فلسطینی، محمود عباس شده است تا مراحل بی حرکت مانده صلح را دوباره جانی تازه ببخشند، اما در این میان آیدا توما سلیمان، که یک فلسطینی اسراییلی و عضو کمیتهء راهبری کمیسیون زنان بین الملل است، می گوید:«ما اعتقاد داریم که بدون مذاکره و بدون صحبت با دولت فلسطین هیچ تغییری به وجود نخواهد آمد.»او اضافه می کند: «این کمیسیون، تحت حمایت یونیفم برای تکمیل قطعنامهء ۱۳۲۵ به وجود آمده و اولین کنفرانس محلی را در ۱۳ و ۱۴ ماه مارس در شهر بیت المقدس برگزار کرده است.» این کنفرانس در پی مطرح کردن دو موضوع فراموش شده بود; از سرگیری مذاکرات صلح و شرکت دادن زنان در این مذاکرات.»