زرسالاران یهود، فکر سلطه بر جهان را هیچگاه رها نکرده و همواره در طول تاریخ، این تفکر توسعه طلبانه و نژادپرستانه را دنبال کرده ا ند ولی به تصریح همه رهبران یهود، پایگاه اول آنها در این سلطه جوئی، فلسطین بوده است. به همین دلیل طرحهای مختلفی را برای نیل به این هدف برنامه ریزی کردند.

جنبش صهیونیستی به عنوان یک تشکل سیاسی سازمان یافته، در جهت رسیدن به هدف مذکور در سال ۱۸۹۷ میلادی توسط یک روزنامه نگار اتریشی به نام «تئودور هرتزل» که خود یک یهودی بود بنیانگذاری شد. هرتزل در ۱۸۹۶ کتابی با عنوان «دولت یهود» منتشر کرد و نظریه «صهیونیسم» را در آن انتشار داد.

«صهیونیسم» ریشه در کلمه صهیون (صیون) دارد که نام کوهی در جنوب غربی قدس (اورشلیم) است. رهبران یهود ادعا می کنند حضرت داوود و حضرت سلیمان زمانی در آنجا سکونت داشته اند و خداوند این سرزمین را به آنان وعده داده تا بتوانند حکومت یهود را در آنجا برپا کنند. ولی گستره این حکومت به فلسطین محدود نمی شود بلکه همانطور که «تئودور هرتزل» در کتاب «دولت یهود» نوشته و همه رهبران صهیونیست نیز به آ ن اعتقاد دارند، قلمرو حکومت مورد نظر آنان، اراضی حدفاصل دو رودخانه نیل تا فرات است. این منطقه شامل تمامی خاورمیانه بوده و استراتژیک ترین و غنی ترین بخش جهان را تشکیل می دهد.

مبنای این ادعای صهیونیست ها نیز همان تورات تحریف شده است. توراتی که قدیمی ترین نسخه آن دو سه قرن بعد از هجرت نوشته شده است. سازمان صهیونیسم بین الملل براساس این تفکر توسط «تئودور هرتزل» شکل گرفت. هرتزل نظریه خود را برپایه برتری دین و نژاد یهود بر سایر ادیان و نژادها و اقوام استوار کرد. او برای تثبیت و نهادینه کردن دیدگاه خود کنگره بزرگی را نیز در شهر «بال» سوئیس تشکیل داد. در این کنگره که در ۲۹ اوت ۱۸۹۷ با حضور نمایندگان سازمانها و اتحادیه های یهودی جهان برگزار شد، هرتزل دیدگاه خود را تشریح کرد. او گفت:

«ما قصد داریم سنگ بنای خانه ای را بگذاریم که امت یهود در آن مأوا خواهد گرفت... و صهیونیسم در پی ایجاد وطن ملی یهودی در فلسطین با ضمانت قانون و شناسایی بین المللی است.»

از دل همین کنگره بود که سازمان صهیونیسم بین الملل یا هدف گردآوری انجمن ها و اتحادیه های یهودی در یک سازمان جهانی به قصد ایجاد انسجام در تلاش های فکری و عقلی آنان به وجود آمد. این سازمان ریاکارانه نام جنبش خود را صهیونیسم گذاشت تا با تبلیغات خود، بتواند نیات توسعه طلبانه بعدی خود را نزد جهانیان توجیه نموده افکار عمومی یهودیان جهان را به خود جلب کند.

سازمان صهیونیسم بین الملل در درجه اول از مجموع اتحادیه ها و سازمانهایی تشکیل شده که درکشورهای مختلف و بر اساس شرایط آن کشورها فعالیت می کنند. همچنین اتحادیه ها و سازمانهای بین المللی صهیونیستی نیز وجود دارند که تحت نظارت و هدایت سازمان صهیونیسم بین الملل در زمینه های دینی، اجتماعی، سیاسی، صنفی و حتی جنسیتی، حرکت خویش را شکل می دهند.

در پی تشکیل سازمان صهیونیسم بین الملل، ثروتمندان یهود در سراسر جهان میلیاردها دلار در این راه سرمایه گذاری کردند. نخستین توجه صهیونیستها به وسائل ارتباط جمعی معطوف شد و به تدریج بسیاری از رجال سیاسی و اقتصادی کشورهای مختلف به مدد روشها و شیوه های گوناگون با نظرات صهیونیستها همراه شدند. صهیونیسم براساس نظریه هرتزل به زودی در رهبری بسیاری از احزاب جهان به ویژه احزاب چپ روسیه نفوذ کردند. در مراحل بعد، یهودیان موفق شدند سایر احزاب چپ اروپا و همچنین کنگره امریکا را تحت نفوذ خود درآورند. آنها با سلطه بر رسانه های گروهی آمریکا چنان قدرتی یافتند که توانستند در انتخابات ریاست جمهوری این کشور نیز نفوذ یابند.

سازمان جهانی صهیونیسم با بهره گیری از مظلوم نمایی و تحت شعار «عشق به صهیون» از یهودیان سراسر جهان خواست به فلسطین بروند و از طریق تملک زمینهای اعراب این سرزمین را از چنگ آنان به در آورند. هرتزل در سایه اقدامات گسترده خود کنگره یهودیان را به پارلمان جهانی یهود تبدیل کرد و رهبری آن را در دست گرفت. هرتزل و همکاران او به یک سلسله اقدامهای سیاسی دست زدند. از جمله با سلطان عبدالحمید امپراطوری عثمانی وارد مذاکره شدند و از طریق ثروتمندان بزرگ صهیونیست با سیاستمداران درجه اول جهان به داد و ستد سیاسی و مالی پرداختند.

سازمان جهانی صهیونیسم موفق شد از طریق نفوذ در دولت انگلستان حمایت آن دولت را به سوی خود جلب کند. صدور اعلامیه مشهور «بالفور» وزیر خارجه انگلستان در سال ۱۹۱۷ به قدرت یابی روزافزون صهیونیسم انجامید. بالفور زیر نفوذ یهودیان مقتدری چون «بارون روچیلد» اعلامیه آزادی مهاجرت یهودیان به فلسطین را منتشر کرد و در این راه بسیار کوشید او نه تنها به اهداف امپراطوری انگلستان در تضعیف دولت عثمانی یاری رساند، بلکه رضایت صهیونیستها را نیز در پی آورد.

در سال ۱۹۲۹ از مجموع جمعیت فلسطین فقط ۱۵ درصد یهودی بودند. در همین سالها فلسطین که تحت الحمایه انگلستان بود هر روز شاهد صحنه های برخورد اعراب و یهودیان بود. صهیونیستها به کمک پولهای هنگفتی که ثروتمندان یهود در جهان به ویژه آمریکا در اختیار آنها می گذاشتند سرزمین های زیادی را از اعراب فلسطینی خریداری می کردند. این امر نگرانی شدیدی درجهان عرب به وجود آورده بود. از سوی دیگر به علت بحران اروپا سیل مهاجران یهود به فلسطین توسعه ای شگفت آور یافت و یهودیان فلسطین ۳۰ درصد افزایش یافتند. با این حال انگلیسی ها از خشم اعراب نگران شده و می ترسیدند منافع آنها در کشورهای عرب خاورمیانه به خطر افتد.

در همین ایام صهیونیستها دو سازمان تروریستی به نام «اشترن» و «ایرگون» تأسیس کردند. که اغلب هتلهای بزرگ و مراکز حساس فلسطین را منفجر می کردند.

در سال ۱۹۴۷ انگلستان ناتوانی خود را در اداره فلسطین به سازمان ملل اعرام کرد. در ماه نوامبر همان سال مجمع عمومی سازمان ملل فلسطین را به یک دولت عرب با ۱۱۵۰۰ کیلومتر مربع و یک دولت یهود با ۱۴۱۰۰ کیلومتر مربع تقسیم کرد و اداره بیت المقدس را به یک سازمان جهانی واگذار کرد. در ۱۴ مه ۱۹۴۸ به محض خروج نیروهای انگلیسی از فلسطین، صهیونیستها تأسیس دولت اسرائیل را براساس نظریه هرتزل اعلام کردند و بلافاصله آمریکا و شوروی آن را به رسمیت شناختند.

طی قرن بیستم سیاست توسعه طلبی اسرائیل به شدت ادامه یافت و در چهار جنگ صهیونیستها علیه کشورهای عربی صدها هزار نفر قربانی جنایات آنها شدند. هرتزل در سوم ژوئیه ۱۹۰۴ در ۴۴ سالگی جان خود را از دست داد ولی در حیات خود نظریه ای را بنیان نهاد که هنوز پس از گذشت بیش از یک قرن خاورمیانه در آتش مکتب او می سوزد.