بحران های دامنگیر رژیم غاصب صهیونیستی، عمدتا ناشی از واقعیت هایی است که در حوزه امنیتی (امنیت داخلی خارجی) این رژیم غیر قابل انکار است. مشکل اصلی و بنیادین اسرائیل، اختلافات و تعارضات دیرینه ای است که با فلسطینیان به عنوان صاحبان اصلی سرزمین های اشغالی، داشته و دارد، اما علاوه بر این، به اعتراف خود مقامات اسرائیلی و نیز تایید و تاکید کارشناسان سیاسی، اسراییل با مشکلات و تنگناهای امنیتی جدی و مخاطره آمیزی نیز مواجه است که هر کدام به تنهایی می توانند حتی حیات این رژیم جعلی و ساختگی را تهدید کنند.

تنگناهای مورد نظر را می توان به شرح ذیل عنوان کرد:

۱) اگر مناطق اشغال فلسطین را به عنوان جغرافیایی سیاسی و مرزهای اسراییل در نظر بگیریم باز هم این رژیم به علت محدودیت شدید فضا و وسعت جغرافیایی، به شدت با کمبود و یا حتی فقدان «عمق استراتژیک» مواجه است و این برای رژیمی که ساختاری امنیتی و نظامی دارد و با انواع و اقسام تهدیدهای نظامی و امنیتی روبه رو است، موضوع ناخوشایندی است، لذا، اسرائیل در هر گونه برخورد و عملیات نظامی با مخالفان و دشمنانش، شدیدا آسیب پذیر است.

۲) جمعیت کنونی اسراییل، آشکارا ناهمگون است، ساکنان مناطق اشغالی افرادی هستند که از نقاط مختلف جهان گرد هم آمده اند مهمترین نقطه اشتراک آنها، باور صهیونیستی است و این ناهمگونی جمعیتی از دید جامعه شناختی و علوم استراتژیک، نوعی تهدید است. فقدان هویت ملی، ضعف اشتراکات و نبود وحدت ملی، عامل تهدید کننده ای است که امنیت عمومی اسراییل را به شدت در خطر انداخته است.

۳) اگر چه بسیاری از کشورهای دنیا و حتی برخی دولت های عربی و اسلامی و نیز اکثر سازمان های بین المللی اسراییل را به عنوان یک کشور به رسمیت شناخته اند، اما به دلیل مخالفت های قابل توجه و روز افزونی که در جهان به ویژه در میان ملت های آزاده و مردم منطقه با به رسمیت شناختن کامل اسراییل دیده می شود، این رژیم هنوز نتوانسته است وجهه و جایگاه قابل قبولی در معادلات جهانی پیدا کند. این مخالفت ها از یک سو، ناشی از ضدیت با فلسفه تشکیل کشور اسراییل در منطقه حساس خاورمیانه است از سوی دیگر، معلول رفتارهای نابخردانه و خارج از عرفی است که اسراییل در طول سال های گذشته از خود به نمایش گذاشته است. به هر حال، این «بحران هویت» و موقعیت متزلزل و بی ثبات، از مولفه های تهدید امنیت اسراییل است.

۴) اسرائیلی ها صرفاً با هدف تحقق آرمان خود، یعنی بازگشت به «سرزمین موعود» به فلسطین مهاجرت کرده اند ولی، برداشت های متفاوت و تفسیرهای گوناگونی که سیاستمداران و سردمداران اسراییلی از پروتکل های صهیونیسم دارند، به اختلاف نظر جدی میان مقامات و احزاب سیاسی اسرائیل منجر شده است. کشمکش های شدید و پایان ناپذیری که در عرصه سیاسی این کشور، به خصوص میان دو حزب عمده اسراییل دیده می شود ناشی از همین تفسیرهای متفاوت است.

۵) اسراییل به رغم اقدامات جنایتکارانه و صرف هزینه های هنگفت و به خاک و خون کشاندن فلسطینیان بی دفاع و پیگیری راهبردهایی چون «طرح خاورمیانه بزرگ» «نقشه راه» «مذاکرات کمپ دیوید» تشکیل دولت خودگردان:.... نه تنها هنوز نتوانسته است مبارزات فلسطینیان به ویژه انتفاضه را سرکوب کند، بلکه در منطقه نیز با مشکلات دیگری دست به گریبان شده است که امنیت و موجودیت آن را هم به خطر انداخته است. مواردی چون اختلافات اسراییل با همسایگان بر سر موضوع آب رودخانه های مشترک، که همچنان لاینحل مانده است. مقاومت اسلامی لبنان، که ضمن مقاومت در برابر اشغال و تهاجم اسراییل، توانسته است هیمنه و ابهت پوشالی این رژیم را در جنگ ۳۳ روزه لگدکوب کند: ایران که به عنوان کشوری مستقل، قدرتمند و با ثبات که بر اساس مشی انقلابی و آموزه های دینی خود، نه تنها اسرائیل را به رسمیت نشاخته است، بلکه به کانون مخالفت و مبارزه با صهیونیسم و حمایت معنوی از مبارزان فلسطینی هم تبدیل شده است و سوریه که نه تنها از گروه های مبارز فلسطینی حمایت می کند بلکه بر سر موضوعاتی چون بلندی های جولان، با اسراییل اختلافات شدید مرزی دارد، از جمله مشکلاتی است که از بیرون، امنیت اسرائیل را به خطر انداخته اند.