می گویند <كسی كه از تاریخ نیاموزد، هرگز از هیچ نخواهد آموخت.> این تعبیر وصف حال ابومازن، سیاستمداری است كه حامیانش وی را زیرك و هوشیار می خوانند اما ظاهرا نه آن قدر زیرك كه از تاریخ و تجربه های آن درس بیاموزد.

محمود عباس این روزها در حالی سر از پا نشناخته به استقبال كنفرانس صلحی می رود كه بوش وعده آن را داده است، كه نگاهی به تاریخچه مذاكرات سازش و نتایج آن نشان می دهد كه از دل چنین نشست هایی چیزی جز منافع رژیم صهیونیستی محقق نشده و آنچه كه با تیغ مصالح واشنگتن و منافع تل آویو قربانی می شود خواسته های به حق و حقوق مشروع ملت رنج كشیده فلسطین است.كنفرانس صلحی كه این روزها رئیس تشكیلا ت خودگردان را شیفته خود كرده، در شرایطی برگزار می شود كه موقعیت عباس از هر زمان دیگری در سرزمین های تحت كنترل تشكیلا ت خودگردان متزلزل تر شده است. طغیان عباس علیه دولت منتخب مردم فلسطین و دور زدن نهادهای دموكراتیك و به زعم خود حاشیه نشین كردن سیاستمداران و مبارزان حماس، اكنون نه تنها غزه را از كنترل وی خارج كرده كه او و همراهانش را هم بر لبه پرتگاه قرار داده است. سیاستمدار فلسطینی در حالی به حمایت های غرب و حتی اسرائیل چشم دوخته و با دلا رهای آنان گارد خود را تجهیز می كند كه خود بهتر از هر كسی می داند نرمش در برابر صهیونیست ها چگونه وی و جنبش تابعش را به زانو درآورده است. شكست های متوالی فتح پرسابقه در سیاست در برابر مبارزان حماس نشان داده كه مردمان فلسطین چه راهی را برگزیده اند و بر تداوم آن اصرار دارند.

عباس چشمان خود را بر این وقایع بسته و همزمان فراموش كرده كه چگونه طی ۶ سال زمامداری بوش، نه طرف صلح محسوب می شد و نه اگر مذاكره ای برای صلح صورت می گرفت، در آن نقشی داشت. كاخ سفید در تمام ۶ سال گذشته برای حمایت از اسرائیل، كار را به آنجا رسانده بود كه حتی از ترس احتمال امتیازدهی تل آویو مذاكرات صلح را تعطیل كرده و یا اگر نشستی برگزار می شد، عباس را كه در برابر دوربین ها دوست خود و نماینده مردم فلسطین می خواند، به آن راه نمی داد. سرنوشت فلسطین در دوران عباس در پشت درهای بسته و با چانه زنی اسرائیل و حامیانش تعیین می شود و او، به عنوان سیاستمدار ارشد فلسطینی راهی به این خلوت خانه ها ندارد. عباس حتی اگر این حقارت را، كه بهایش باید توسط مردم فلسطین پرداخته شود، تحمل كرده و از آن گذشته باشد، باز هم باید از خود بپرسد كه چگونه است بوش به یكباره پس از ۶ سال، در بدترین شرایط خود و محافظه كاران نوین، به فكر كنفرانس صلح آن هم در زمان شدت گرفتن رقابت های انتخاباتی افتاده است؟

در پشت میزهای این كنفرانس قرار است منافع فلسطین قربانی چه شود تا شاید از دل این قربانگاه جمهوریخواهان بتوانند برگ برنده ای را در برابر شكست در افغانستان و عراق رو كنند؟ عباس حتی زحمت پرسیدن این پرسش ساده را هم به خود نداده است كه چنین شیدا به كنفرانس صلحی می نگرد كه قرار است او و ملت فلسطین را پل پیروزی بوش و همفكرانش كند.

سرنوشت عرفات، چریك پیر فلسطینی هم برای عباس، كه از نزدیكان او بود، عبرت آموز است. كافی است تصویر عرفات را در هنگام مذاكرات سازش در برابر چشمانش مجسم كند همان تصویری كه در آن چریك پیر كه حتی در صحن عمومی سازمان ملل هم تفنگ كمری اش را به نشانه مبارزه برای احقاق حقوق فلسطینیان به همراه می برد، خلع سلا ح شده در كنار آمریكایی ها و اسرائیلی ها ایستاده است و در كنارش لوله تانك اسرائیلی را بر پنجره مقر عرفات در رام ا... و حصر چندین ساله رهبر پیر فلسطینی مجسم كند، تا دریابد تن دادن به بازی های تل آویو و واشنگتن چه عاقبتی دارد و چگونه حتی اگر خلع سلا ح شده و با دستانی عاری از سلا ح، به مقاومت پشت كرده و مبارزان فلسطینی را كه با خون خود غزه را آزاد كرده و وعده آزادی سرزمین های دیگر خود را داده اند، به چنگ دژخیمان بسپارد، باز هم چیزی جز همان لوله تانك و گلوله ای آتشین در انتظارش نخواهد بود. عباس اگر از تاریخ درس آموخته بود، سرنوشت خود را به مذاكرات آمریكایی ها و اسرائیلی ها گره نمی زد. ملت فلسطین اما راه خود را انتخاب كرده است و در این میان نه عرفات ها و نه عباس ها توان منحرف كردن و سد كردن مسیر آن را ندارند. گذر زمان هم در این میان تنها به دور شدن سیاستمداران سازشكار از آغوش حمایت ملت و نزدیك شدن آنان به دهانه تانك های اسرائیلی می انجامد.