به دنبال انتشار گزارشی از سوی یك كمیسیون ویژه اسرائیل در مورد جنگ اسرائیل علیه لبنان در تابستان گذشته، ایهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل همچنان در برابر فشارها برای استعفا مقاومت می كند.

پیش از این، دان هالوتز، رئیس ستاد ارتش اسرائیل مجبور به استعفا شده و عمیر پرتز، وزیر جنگ این كشور نیز اعلام كرده كه به زودی استعفا خواهد داد. در گزارش كمیسیون وینوگراد می آید: تصمیم دولتمردان اسرائیل برای واكنش نشان دادن با یك حمله نظامی آنی و شدید براساس یك طرح جامع، مبسوط و تام الاختیار نبود. دولت اسرائیل در تصمیم گیری برای دست به جنگ زدن با لبنان تمام گزینه ها از جمله تداوم سیاست مهار را درنظر نگرفت.در جریان پنج هفته جنگ در ماه های جولای و اوت سال گذشته، ۱۱۹ سرباز و ۴۳ غیرنظامی اسرائیلی كشته شدند. همچنین بیش از ۱۱۰۰ لبنانی كه اكثریت قریب به اتفاق آنها غیرنظامی بودند، جان باختند. با این حال، این كمیسیون نتوانست به این واقعیت بپردازد كه دولت اسرائیل در واكنش خود نسبت به حمله حزب الله به یك پست مرزی اسرائیل و به اسارت گرفتن دو سرباز اسرائیلی، با هدف قرار دادن بخش های عمده ای از زیرساخت های غیرنظامی لبنان پا را فراتر از آنچه كه اسرائیل آن را دفاع مشروط از خود می نامد، گذاشت. این گزارش همچنین در پرداختن مستقیم به جنایات جنگی وسیع نیروهای اسرائیلی در حملات خود به مراكز پرجمعیت غیرنظامی ناكام ماند. همچنین كمیسیون وینوگراد به طور مستقیم به این دلیل نمی پردازد كه چرا اسرائیل تصمیم به حمله نظامی گرفت و از سیاست مهار منحرف شد. بخش عمده ای از جواب این سوال به فشارهایی برمی گردد كه از سوی دولت بوش به اولمرت وارد شد. مدت ها بود كه دولت بوش به اسرائیلی ها فشار می آورد تا برای فلج كردن حزب الله به لبنان حمله كند. هفت هفته قبل از شروع جنگ، بوش در دیدار با اولمرت قویا نخست وزیر اسرائیل را ترغیب كرد تا خیلی زود دست به حمله علیه لبنان بزند و حمایت كامل آمریكا را عملیات گسترده نظامی اعلام نمود. درست سه روز بعد، عوامل اسرائیل دو مبارز مسلمان را در سیدون ترور كردند كه منجر به یك سری درگیری های انتقام جویانه و به اسارت گرفتن چند نفر شد كه در نهایت به اسارت دو سرباز اسرائیلی در تاریخ ۱۲ جولای توسط حزب الله انجامید. در سال های قبل از حملات هوایی اسرائیل به شهرهای لبنان در تاریخ ۱۲ جولای كه حملات موشكی تلافی جویانه حزب الله به شهرهای اسرائیل را به دنبال داشت، این گروه تقریبا هیچ تهدیدی محسوب نمی شد. بیش از یك دهه بود كه هیچ شهروند اسرائیلی (به استثنای یك مورد تصادفی در سال ۲۰۰۳ كه در اثر شلیك موشك ضدهوایی حزب الله علیه یك هواپیمای اسرائیلی كه به طور غیرقانونی حریم هوایی لبنان را نقض كرده بود) توسط حزب الله كشته نشده بود و هیچ حمله ای از سوی حزب الله علیه اهداف غیرنظامی از زمان خروج اسرائیل در مه ۲۰۰۰ صورت نگرفته بود. كلیه اقدامات نظامی حزب الله بین مه ۲۰۰۰ و جولای ۲۰۰۶ عملا علیه نیروهای اشغالگر اسرائیل در یك منطقه مرزی مورد مناقشه بین لبنان و بخش جنوب غربی سوریه كه در اشغال اسرائیل است، صورت گرفته بود. سیاست همیشگی حزب الله شلیك موشك به اسرائیل در پاسخ به حملات اسرائیل علیه رهبران سیاسی آنها یا علیه غیرنظامیان لبنان بوده است. وقتی كه در مه ۲۰۰۶ دولت اسرائیل در تدارك برای حمله به لبنان با پشتیبانی آمریكا به ساكنان شمال اسرائیل توصیه كرد تا در یك تمرین نظامی شركت كنند، تعدادی از آنها اطلاع دادند كه آنها نمی توانند كلیه پناهگاه هایی را كه برای مدت زیادی بلااستفاده مانده بود، پیدا كنند. همان طور كه در گزارش كمیسیون وینوگراد به آن اشاره می شود، حزب الله آنچنان تهدیدی جدی برای امنیت اسرائیل محسوب نمی شد كه لازم به چنین حمله گسترده ای علیه آن و علیه زیرساخت های غیرنظامی لبنان باشد. ریچارد آرمیتاژ، معاون وزارت خارجه آمریكا در دور اول ریاست جمهوری بوش در هفته سوم این نبرد اعتراف كرد كه تنها چیزی كه این بمباران ها تا به حال داشته اتحاد مردم علیه اسرائیلی ها بوده است. وقتی كه اسرائیلی ها متوجه شدند كه این جنگ چقدر برای منافع امنیتی اسرائیل مخرب بوده، بسیاری به نقش آمریكا در گرفتار كردن آنها در چنین باتلاقی نیز پی بردند. به فاصله كوتاهی پس از شروع جنگ، گزارش ها حاكی از این بود كه تعداد زیادی از سران اسرائیل از جمله برخی از مقامات ارشد اسرائیل چقدر از دست بوش به خاطر فشار آوردن به اولمرت برای جنگ خشمگین و عصبانی هستند. این امر در سطح توده های مردم نیز مشهود بود. با آنكه بسیاری از اسرائیلی ها در خیابان های تل آویو عدم تمایل خود را برای مردن و كشتن در خدمت ایالات متحده اعلام كردند، اكثریت قریب به اتفاق نمایندگان هر دو مجلس آمریكا قطعنامه هایی را تصویب كردند و در آن حمایت بی قید و شرط پشتیبانی بوش از جنگ در لبنان را اعلام نمودند. در واقع، با توجه به اتكای زیاد رژیم اسرائیل به آمریكا به لحاظ نظامی، اقتصادی و دیپلماتیك، جنگ اخیر علیه لبنان بدون چراغ سبز از سوی واشنگتن اتفاق نمی افتاد. اولمرت و دیگر رهبران رژیم اسرائیل به تنهایی عمل نكردند. آمریكاییانی كه ادعا می كنند حامی اسرائیل هستند نیز باید خواستار تحقیقات مستقل در آمریكا و همین طور بررسی دلایل درگیر كردن اسرائیل در یك جنگ غیرضروری كه موجب از دست رفتن جان بسیاری شده، بشوند.