قدرت و نفوذ سازمان های یهودی در آمریكا تا حد زیادی مدیون نزدیكی دیدگاه های آنان با عناصر نومحافظه كاری است كه بر ائتلاف حاكم در واشنگتن حاكم هستند. در حال حاضر نزدیك به ۶ میلیون یهودی یعنی در حدود ۲ درصد جمعیت آمریكا در آن كشور زندگی می كنند. اگر آنها بتوانند سیاست خارجی آمریكا را تعیین كنند، قطعا الگویی برای تمام جوامعی می شود كه چنین دستوركاری دارند. بدون شك كمیته امور عمومی و اسرائیل موسوم به آیپك یكی از سازمان های لابی پرقدرت در آمریكا محسوب می شود. در سال ۲۰۰۰ این كمیته یكی از بیشترین هدایی ها را به اعضای كنگره در هر دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان داد. آیپك با بودجه سالانه بیش از ۱۵ میلیون دلار می تواند نیروهایی را برای گشت زنی در تالارهای كنگره در صورتی كه بیشتر می خواهد لایحه ای مخالف با جناح راست اسرائیل در صحن كنگره ارائه گردد بفرستد. ویژگی آیپك این است كه این كمیته در مركز نزدیك به یكصد گروه طرفدار اسرائیل قرار دارد و موارد اهدایی آنها را هماهنگ می كند.

پول نظام سیاسی آمریكا را راه می اندازد و آیپك توانسته از پول خود به نحو استراتژیك برای به دست آوردن حمایت گروهی از نمایندگان كنگره استفاده كند. وقتی كه اسرائیل در جنگ شش روزه ژوئن ۱۹۷۶ اعراب را شكست داد وجهه آن در میان طراحان استراتژیك آمریكا افزایش یافت. اسرائیل نقش ژاندارم مناطق نفتی را به عهده گرفت. كمك های زیادی از سوی دولت آمریكا دریافت كرد و واردكننده سلاح های آمریكایی شد. استفن زوسن، رئیس برنامه مطالعات صلح و عدالت در دانشگاه سان فرانسیسكو خاطرنشان می كند كه انجمن صنایع هوا فضا كه از این محموله های عظیم تسلیحات حمایت می كند حتی بانفوذتر از به اصطلاح لابی یهود می باشد. حتی اگر آیپك وجود نداشت فشار كلی برسیاست آمیكا تا حدی به همین اندازه بود.

ما به یك لابی طرفدار در اندونزی نیاز نداشتیم تا از سركوب وحشیانه در تیمور شرقی از اندونزی حمایت كند. به عبارت دیگر آیپك نه فقط به خاطر استفاده از پول خود بلكه قطعا به خاطر تقابل استراتژیك منافع بین اسرائیل آیپك و كنگره آمریكا قدرتمند است. كنگره آمریكا محكم و پا برجا پشت سر اسرائیل ایستاده است. هرگونه مخالفت با اسرائیل مخالفت با یهود تلقی می شود. اگر این كار لابی یهود باشد به یك كار بزرگ دست زده است یعنی یك كنگره دو حزبی با كمترین مخالفت نسبت به اهداف كلی آن. با این حال اكثر یهودیان آمریكا به سمت حزب دموكرات گرایش دارند اما چرا جمهوریخواهان باید این همه با قدرت برای اسرائیل ظاهر شوند؟

حزب جمهوریخواه بخصوص خانواده بوش نزدیك ترین رابطه را با شیوخ نفتی دارد. در سال ۱۹۹۰ جورج بوش در یك معامله با بحرین نزدیك به یك میلیون دلار به دست آورد. «هاركن» یك شركت كوچك در تگزاس كه بوش عضو هیات مدیره آن بود توانست شركت عظیم «آماكو» را كنار بزند و برنده قرارداد در بحرین شود. علت این امر تا حد زیادی به خاطر تماس های بوش با پدر خود بود كه در آن زمان رئیس جمهور بود. علاوه بر بوش طلعت عثمان نیز عضو هیات مدیره شركت هاركن بود. دو سازمان سیاست عمومی وجود دارد كه به ما یك جواب می دهد: موسسه سیاست های خاور نزدیك واشنگتن و موسسه امور امنیت ملی یهودیان موسوم به جینسا. مارتین ایندیك كه به عنوان مدیر تحقیقات در آیپك كار می كرد در سال ۱۹۸۵موسسه سیاست های خاور نزدیك واشنگتن را تاسیس كرد تا به منظور تقویت روابط آمریكا و اسرائیل اسناد سیاستگذاری تهیه كند. این موسسه در سال ۱۹۸۸گزارشی را تحت عنوان: برقراری صلح: استراتژی آمریكا در خاورمیانه منتشر كرد كه روی آنچه كه دولت جدید باید در خصوص روند صلح اسرائیل و فلسطین انجام دهد تاكید داشت. موسسه سیاست های خاور نزدیك واشنگتن به این نتیجه رسید كه دولت آمریكا باید تا زمان مهار شدن شرایط یعنی تا زمان در هم شكسته شدن مقاومت فلسطین در برابر فشارهای وارده برای صلح مقاومت كند. شش تن از اعضای این موسسه كه این گزارش را نوشته بودند وارد دولت بوش طی سال های ۱۹۹۲ ۱۹۸۸ شد. همان طور كه اتفاق افتاد دولت بوش برای بی اعتنا كردن سازمان آزادیبخش فلسطین با وجود به رسمیت شناختن اسرائیل توسط این سازمان در شورای ملی فلسطین سیاست جناح راست اسرائیل را اتخاذ كرد. در حالی كه سیاست های موسسه خاور نزدیك گرایش به طرفداری از هر حزبی بود كه اسرائیل به قدرت می رسید موسسه امور امنیت ملی یهودیان شاخه حزب راست لیكود در آمریكا بود.

موسسه امور امنیت ملی یهودیان كه در سال ۱۹۹۷ تاسیس شد محافظه كاران جنگ طلبان در تشكیلات آمیكا را به عنوان اعضای هیات مدیره در خود جای داده است. دیك چنی، جان بولتون، داگلاس فیت، پل ولفوویتز، لوئیس لیبی، زلمای خلیل زاد، ریچارد آرمیتاژ، الیوت آبرامز و ریچارد پرل عضو هیات مدیره این موسسه می باشند. ریچارد پرل و داگلاس فیث سندی را تحت عنوان یك انشعاب كامل استراتژی جدید برای تامین امنیت قلمروی اسرائیل ارائه دادند كه از سوی موسسه مطالعات استراتژیك پیشرفته سیاسی (واشنگتن و اورشلیم) منتشر شد. اما وقتی كه بوش به قدرت رسید این گزارش نه به خاطر فشار لابی یهود بلكه به خاطر بینش نومحافظه كاران نسبت به قدرت آمریكا در جهان از سوی او مورد استقبال قرار گرفت.