جیمی كارتر رئیس جمهور اسبق آمریكا، به خاطر این كه جرات كرده است اصطلاح آپارتاید( تبعیض نژادی) را در مورد سیاست های اسرائیل در ساحل غربی، به كار گیرد، هدف حمله های پیگیر و بی وقفه قرار گرفته است اما هیچ یك از منتقدان او پیشنهاد یك بحث و گفت وگوی متقاعدكننده ای را برای توجیه فریاد های اعتراض و برآشفتگی خود نكرده است. كمتر كسی هم از این منتقدان ادعای اساسی كارتر را تكذیب كرده است كه اسرائیل حقوقی را برای یهودیانی كه به طور غیرقانونی در سرزمین های فلسطینی ساكنند، قائل شده است كه همان حقوق را از فلسطینیانی كه ساكنان بومی و اصلی این سرزمین ها هستند دریغ می كند. تعجب زیادی هم ندارد كه آنها سعی بر این داشته باشند كه واقعیت را نپذیرند.

● چندین نمونه از این نابرابری های آشكار را در زیر می خوانید:

اسرائیل دو شبكه جاده ای جداگانه در ساحل غربی دارد، یكی برای استفاده ساكنان یهودی و دیگری برای بومیان فلسطینی كه ساكنان اصلی این سرزمینند.

فلسطینی ها اجازه ندارند با اتومبیل به بیشتر نقاط ساحل غربی بروند، وسایل نقلیه عمومی فلسطینی ها اغلب مجبور به توقف های مكرر می شوند و یا به وسیله پست های بازرسی نظامی به كلی از حركت آنها جلوگیری به عمل می آید ولی ساكنان یهودی به راحتی و آزادانه با اتومبیل های خود از این پست ها گذر می كنند بدون این كه حتی مكث كنند. آیا اینها آپارتاید نیست؟

این سیستم بستن راه و منع عبور و مرورها برای اقتصاد فلسطینیان در ساحل غربی مانع ایجاد می كند ولی هیچ یك از این محدودیت ها برای ساكنان یهودی وجود ندارد. تمام بخش های ساحل غربی به وسیله ارتش اسرائیل، به عنوان <مناطق نظامی ممنوع> طبقه بندی شده اند و برای فلسطینیان ورود به آنها ممنوع است از جمله فلسطینی هایی كه مالك زمینی در آنجا هستند. ولی یهودیان خارجی با استفاده از قانون بازگشت اسرائیلیان (یعنی همه یهودیان در هر جای دنیا) می توانند بدون مانع به این مناطق دسترسی داشته باشند.

اشخاصی كه تبار فلسطینی دارند به طور معمول از ورود و یا سكونت شان در ساحل غربی ممانعت می شود. ولی یهودیان غیراسرائیلی می توانند به آنجا آمد و رفت كنند و حتی در آنجا زندگی كرده، قلمرو فلسطینی ها را اشغال كنند. اگر اینها آپارتاید نیست، پس چیست؟

اسرائیل در ساحل غربی، دو نوع قانون و مقررات دارد، یكی برای یهودیان و دیگری برای غیر یهودیان. تنها چیزی كه در مورد به كارگیری واژه آپارتاید كه برای توصیف حكومت نژادپرست آفریقا پیش از پیروزی مبارزان به كار می رفت برای توصیف چنین سیستم نفرت انگیزی اشتباه است این است كه در آفریقای جنوبی نهادی كردن تبعیض نژادی هرگز چنین ماهرانه همچون اسرائیل گسترش نیافته بود و چنین همسرایان مدافعی بین لیبرال های آمریكایی نداشت.

اما اشتباه فاحشی نیز در كتاب جیمی كارتر به چشم می خورد و آن اصرار او بر این قضیه است كه اصطلاح <آپارتاید> در خود اسرائیل كاربرد ندارد، آنجا كه می گوید شهروندان یهودی و غیریهودی از لحاظ قانون برابرند. این حرف صرفاً صحت ندارد. قانون اسرائیل تفاوت هایی را در مورد ملیت و پیوند های خانوادگی و شهروندی، برای یهودیان و غیر یهودیان در نظر می گیرد. مثلاً قانون اسرائیل فلسطینی های شهروند اسرائیل را كه با فلسطینی های مناطق اشغالی ازدواج كرده اند، از زندگی باهم در اسرائیل مانع می شود. در آفریقای جنوبی هم قانونی شبیه به این گذاشته شد ولی دیوان عالی كشور به عنوان نقض حقوق خانواده ، آن را رد كرد ولی دادگاه اسرائیل امسال این قانون را تأیید كرد.

اسرائیل آشكارا خود را دولت مردم یهودی اعلام كرده است، علی رغم این كه یك پنجم جمعیت آن را عرب های فلسطینی تشكیل می دهند. در واقع وزارت كشور اسرائیل در آمار، شهروندان فلسطینی را در رده غیر اسرائیلی قرار می دهد. در دفاتر رسمی، ملیت یهودی های اسرائیل، <یهودی> ثبت می شود در صورتی كه شهروندان فلسطینی در همین مورد <عرب> تعریف می شوند.

وقتی این نابرابری آشكار به دادگاه كشیده شد، قضات آن را با این استدلال كه ملیت اسرائیل جدا از یهودیت نیست، آن را تأیید كردند. بدیهی است كه این امر شهروندان غیر یهودی را در بهترین حالت در وضعی مبهم قرار می دهد. در این شرایط، عجیب نیست كه اكثریت یكپارچه ای از اسرائیلیان یهودی هموطنان عرب خود را <تهدیدی برای حاكمیت ملی> خود به شمار می آورند و بسیاری، از جمله معاون نخست وزیر، علاقه مندند كه آنها همگی از میان برداشته شوند. همه اینها اگر نژادگرایی نیست، پس چیست؟

بسیاری از افراد و انجمن هایی كه با فریاد، رئیس جمهور جیمی كارتر را سرزنش می كنند برای یك لحظه هم چنین بی عدالتی آشكاری را در ایالات متحده تحمل نخواهند كرد. چرا آنها بر این نژادگرایی آشكار كه اسرائیل به آن عمل می كند چشم می پوشند؟ چرا آنها رئیس جمهور پیشین ما را كه به پیروی از وجدان خود در مورد چنین بی عدالتی های نامعقول و غیر وجدانی سخن می گوید، به باد انتقاد گرفته اند؟ شاید این انتقاد ها به این دلیل باشد كه آنها خود آگاهند كه از چیزی غیر قابل دفاع، دفاع می كنند. زیرا همه آنها می دانند كه امپراتوری كه سعی دارند او را مخفی كنند اصلا لباسی بر تن ندارد.( اشاره به داستانی برای كودكان از كریستین اندرسن. ) برای پنهان كاری هم حد و حدودی وجود دارد و درس اصلی كتاب كارتر این است كه ما سرانجام از آن محدودیت گذشته ایم .