دموکراسی, صلح و دشمنانش آیا منافقین و فرقه رجوی به انتخابات آزاد باور دارند

فرقه رجوی شعار آزادی و دموکراسی سرمی دهد, اما عدم پذیرش انتخابات آزاد در درون و بیرون تشکیلات, ثابت می کند آنها به مهم ترین رکن دموکراسی باور ندارند و به رأی آزاد اعضا مردم تن نمی دهند

* «رودی جولیانی»، شهردار سابق نیویورک و هوادار دسته بندی مسلمانان در ردیف «جنایتکاران»، «جان بولتون»، مدافع «بمباران ایران»، «جوزف لیبرمن»، لابی گر سرسخت اسرائیل در آمریکا، همراه با تعدادی دیگر از مخالفان برجام از سایر کشورها در همایشی شرکت کردند که فرقه رجوی آن را در پاریس برگزار کرد.

* تلاش گردانندگان همایش آن بود که هویت و حقانیت خود را از اثبات «نمایشی»بودن انتخابات در ایران و «پوشالی»بودن برجام بگیرند. دلیل آن روشن است؛ اگر می پذیرفتند که انتخابات ۲۹ اردیبهشت ۹۶ با وجود نقایص و کمبودها درمجموع رقابتی و با حضور آزاد ۴۲ میلیون ایرانی برگزار شد، برپایی نشستی با هدف دستیابی به «صلح و دموکراسی»، آن هم از سوی دموکراسی ستیزترین و جنگ طلب ترین تشکیلات ایرانی توجیهی نمی یافت و جز ستیزه با رأی و خواست و انتخاب اکثریت قاطع ایرانیان تفسیر نمی شد. برجام را نیز نمی توانستند تأیید کنند، زیرا راه برای به اسارت کشاندن ایران در چنگال نکبت جنگ و تحریم بسته می شد.

* سخنرانی های این همایش روشن می کند که دعوای «برجام- ضدبرجام» قبل از هر چیز چالش «صلح و جنگ» است و هنوز هم ائتلاف جنگ طلبان آمریکایی، عرب و اسرائیلی ضدبرجام، همسو با دلواپسان تحریم دوست وطنی می کوشند هر آنچه را که ملت ایران در توافق هسته ای به دست آورده است، از آنان بگیرند و ما را به دوره کمرشکن «جنگ تمام عیار اقتصادی» و بلکه بدتر از آن برگردانند و بار دیگر شبح جنگ را در آسمان میهن به پرواز درآورند.

* تحریم های تازه کنگره آمریکا علیه ایران متضمن این اتهام است که نظام ما به یک نهاد نظامی (سپاه) تقلیل یافته است. هدف القای این تصویر به جهانیان است که جمهوری اسلامی چیزی نیست جز یک نهاد نظامی که در هسته مرکزی آن قرار دارد و همه امور دیگر، از جمله همه نهادهای انتخابی و حتی مدنی و تمام توافق های بین المللی، شامل برجام، فقط در حاشیه آن معنا می یابند و نقش تزیینی برای آن هسته اصلی و نظامی ایفا می کنند.

* همچنین وقتی از نفوذ ایران سخن می گویند، منظورشان نفوذ فرهنگی و معنوی، آن نیست که گاه می تواند بدون شلیک حتی یک گلوله، منافع ملت را بسا فراتر از مرزهای میهن تأمین کند. قصد آنها برجسته سازی دخالت نظامی ایران در منطقه است.

* در چنین فضایی تأکید این رسانه ها بر نفوذ منطقه ای ایران نه از موضع اعتراف به قدرت کشورمان که به منظور زمینه سازی برای انزوای ایران در منطقه و جهان است. این خط تبلیغی نباید ما را دچار اشتباه محاسباتی کند. پایان عصر اوباما و آغاز دوران ترامپ از دید حاکمان جدید عربستان یک فرصت ارزیابی می شود.

* استانداردهای دوگانه سعودی ها را از قلم «محمد سهیمی» ببینید: «از همه مضحک تر سخنرانی ترکی بن فیصل آل سعود، رئیس سابق دستگاه امنیت داخلی و جاسوسی عربستان و سفیر سابق آن کشور در آمریکا بود. او که حال رابط مستقیم رژیم عربستان و مجاهدین خلق (منافقین) و نماینده رژیمی است که مردم آن کشور نه انتخابات می دانند چیست، نه صندوق رأی دیده اند و نه کمترین حقوق شهروندی، به ویژه حقوق خانم ها در آن محترم شمرده می شود، در سخنرانی خود اعلام کرد: انتخابات در ایران غیردموکراتیک و غیرمشروع است!». به این ترتیب شاهزاده هایی که هزینه چند میلیون دلاری همایش و سخنرانانش را تأمین کردند تا انتخابات در ایران را نمایشی بخوانند، تاکنون شاهد برگزاری یک انتخابات حتی از نوع نمایشی آن در کشور خویش نبوده اند!

* آل سعود به این یاوه ها سخت نیاز دارد، زیرا اعتراف به رقابتی بودن انتخابات در ایران، ارکان نظام سلطنتی موروثی و استبدادی کشورشان را به لرزه درمی آورد. برجام را نیز نفی می کنند تا جمهوری اسلامی تثبیت نشود.

* اوباما بارها به حاکمان سعودی گفت به جای تمرکز بر خطر ایران، به خود بپردازند و به نیاز و خواست شهروندان و به ویژه جوانان خود برای مشارکت و نقش آفرینی در عرصه های گوناگون اجتماعی و سیاسی پاسخ مثبت دهند.

* فرقه رجوی شعار آزادی و دموکراسی سرمی دهد، اما عدم پذیرش انتخابات آزاد در درون و بیرون تشکیلات، ثابت می کند آنها به مهم ترین رکن دموکراسی باور ندارند و به رأی آزاد اعضا/ مردم تن نمی دهند.

* ایرانیان در جریان انتخابات اخیر یک بار دیگر مطالبات خود را به شیوه مدنی و دموکراتیک بیان کردند و نشان دادند خواهان تغییر و تحول در چارچوب نظم موجود و به دور از خشونت هستند. افزون بر آن دامنه وحدت ملی را به ورای مرزهای میهن کشاندند و با مشارکت فعال خود در سراسر دنیا از جمله در فرانسه تصویری ماندگار از یکپارچگی ملی و علاقه مندی به سرنوشت میهن را به رخ جهانیان کشیدند.

* این وحدت ارزان و اتفاقی به دست نیامده است و وحدتی صرفا انتزاعی حول تاریخ به شمار نمی رود؛ نوعی هم بستگی ملی زنده و تاریخ ساز است که گذشته ما را تفسیر می کند، حال و آینده ایران و ایرانی را شکل می دهد و به دموکراتیک ترین شیوه تعیین سرنوشت، یعنی در انتخابات و در مباحث انتخاباتی درباره این یا آن نامزد، این یا آن برنامه و این یا آن جناح رقم می خورد و غنا می یابد.

* در کنار طرح کلیدواژه هایی مانند انتخابات نمایشی و امنیتی بودن و میانه رونبودن روحانی در همایش، باید به واژه کلیدی دیگری اشاره کرد که کاربرد خاصی در ادبیات آنها در چهار دهه گذشته داشته و آن شقه شدن نظام یا همان قطبی شدن قلمرو سیاسی است.

* شقه را مسعود رجوی در ماجرای عزل اولین رئیس جمهور مطرح کرد و آن را دستاورد سازمان در فاز سیاسی خواند که با ترغیب بنی صدر و تعمیق اختلاف های او با منتقدانش موفق شدند شکاف به وجود آورند.

* اگر جنبش سبز با محوریت سازمان از شعار انتخاباتی خود به شعارهای ساختارشکن عبور کرده بود، پس دیگر نباید شاهد انتخابات باشکوه در جمهوری اسلامی می بودیم و مثلا به جای حماسه ۲۹ اردیبهشت، باید به قول آن جنگ طلب آمریکایی در همایش، قهر و تحریم انتخاباتی را فراتر از یک مضحکه و رسوایی به نظاره می نشستیم. حال آنکه ۴۲ میلیون ایرانی در انتخاباتی شرکت کردند که فرقه رجوی آن را تحریم کرده بودند

نوشتاری از مصطفی تاجزاده