جنبش «تسخیر وال استریت» ـ در حال حاضر این یک جنبش است ـ مهم ترین رخداد سیاسی در ایالات متحده از هنگام خیزش های ۱۹۶۸ و حاصل یا استمرار آن است.

هیچ گاه به یقین نمی توان گفت که چرا این جنبش در این زمان در ایالات متحده آغاز شد و نه سه روز، سه ماه، سه سال دیرتر یا زودتر. شرایط مهیا بود: فشار حاد فزاینده اقتصادی نه تنها روی شوربختان واقعی که بر بخش گسترده ای از فقرایی که کار می کنند (کسانی که در شرایط دیگر به «طبقه متوسط» مصطلح بودند) فشار باورنکردنی (بهره کشی، طمع ورزی) یک درصد ثروتمندترین بخش جمعیت ایالات متحده (وال استریت)، نمونه شورش های خشمگینانه در سرتاسر جهان (بهار عربی، شورش های موسوم به خشم اسپانیایی، دانشجویان شیلیایی، اتحادیه های کارگری ویسکانسین و فهرستی طولانی از شورش های دیگر). اینکه چه جرقه ای آتش را شعله ور کرد واقعا اهمیتی ندارد. جنبش آغاز شد.

در مرحله نخست ـ چند روز اول ـ جنبش از افرادی بی پروا و انگشت شمار و اغلب جوانانی که تلاش می کردند تظاهرات کنند، تشکیل شده بود. فرماندهان نادان پلیس فکر کردند با کمی خشونت تظاهرات فروکش می کند. از اینها فیلم گرفته و این فیلم از طریق یوتیوب منتشر شد.

این ما را به مرحله دوم رساند؛ تبلیغات. رسانه ها دیگر نمی توانستند تظاهرات کنندگان را کلا نادیده بگیرند. بنابراین تلاش کردند با آنان مدارا کنند. این جوانان نادان و جاهل (و شماری زن سالخورده) از اقتصاد چه می دانند؟ آیا برنامه ای اثباتی دارند؟ آیا «منضبط »اند؟ به ما گفته شد که تظاهرات زود فروکش می کند. آنچه رسانه ها و قدرت ها در نظر نگرفتند (و به نظر می رسد هیچ گاه نمی آموزند) آن است که مضمون اعتراض به شکل گسترده ای طنین انداز شد و به سرعت رشد یافت. شهر در پی شهر، «تسخیر های» مشابهی آغاز شد. بیکاران ۵۰ساله هم به اعتراض ها پیوستند. همین طور افراد مشهور. به همین ترتیب اتحادیه های کارگری، ازجمله رییس فدراسیون کارگری و کنگره سازمان های صنعتی آمریکا (AFL CIO). حالا مطبوعات خارج از آمریکا نیز حوادث را دنبال می کردند. تظاهرات کنندگان در برابر این سوال که چه می خواهند، پاسخ دادند «عدالت». به نظر می رسد این پاسخی پرمعنا برای تعداد هرچه پرشمارتری از مردم بود. این ما را به مرحله سوم رساند؛ مشروعیت. دانشگاهیانی که شهرتی دارند، گفتند حمله به «وال استریت» توجیهاتی دارد. ناگهان نیویورک تایمز، صدای اصلی مورد احترام میانه روها، سرمقاله ای در هشتم اکتبر منتشر کرد که در آن گفت معترضان در حقیقت «پیامی روشن و پیشنهادهای سیاسی مشخص» دارند و این جنبش چیزی «بیشتر از شورش جوانان» است. تایمز ادامه داد «نابرابری مفرط نشان از اقتصادی دچار سوءکارکرد است که بخش مالی بر آن چیره است که نیروی محرک آن بخش مولد نیست بلکه سوداگری، اخاذی و پشتیبانی دولت است.» این زبان تندی برای تایمز است. سپس کمیته کارزار دموکرات ها در کنگره دادخواستی به گردش آورد که از پشتیبانان حزب می خواست اعلام کنند «من با معترضان تسخیر وال استریت همراهم.» جنبش رسمیت و احترام یافت. و با احترام دچار مخاطره شد؛ مرحله چهار. یک جنبش مهم اعتراضی معمولا در معرض دو تهدید عمده قرار می گیرد. اولی سازمان دهی یک ضدتظاهرات عمده جناح راست در خیابان هاست. اریک کانتور، رهبر افراطی (و کاملا زیرک) جمهوری خواهان در کنگره پیشتر در عمل چنین فراخوانی داد. این ضدتظاهرات می تواند کاملا سبعانه باشد. جنبش تسخیر وال استریت لازم است برای این کار آماده باشد و فکر کند چطور با آن مقابله کند یا محدود نگه دارد.

اما تهدید دوم و بزرگ تر از موفقیت جنبش ناشی می شود. این جنبش همچنان که حمایت بیشتری می یابد، تنوع دیدگاه ها در میان معترضان فعال در آن افزایش می یابد. مساله در اینجا، همچنان که همواره چنین بوده، این است که چطور از این تهدید۱ که فرقه تنگ نظرانه ای باشد که به علت آنکه بیش از حد خود را محدود کرده، شکست بخورد و تهدید دیگر آن است که چون بیش از اندازه گسترده است دیگر فاقد انسجام سیاسی باشد. صورت بندی ساده ای وجود ندارد که چطور می توان از این دو حد غایی اجتناب کرد. دشوار است.

در آینده این جنبش می تواند هرچه قدرتمندتر بشود. جنبش می تواند دو کار انجام دهد: تجدید ساختاری کوتاه مدت در آنچه دولت می تواند انجام دهد به وجود آورد تا فشار روی مردم که اکنون به شکل حادی سنگین است به حداقل رسانده شود و تحولی درازمدت در شیوه تفکر بخش های بزرگی از مردم آمریکا درباره واقعیت های بحران ساختاری سرمایه داری و تحولات مهم جغرافیای سیاسی که در شرف وقوع است پدید آورد چرا که ما در جهانی چندقطبی زندگی می کنیم.

حتی اگر جنبش تسخیر وال استریت به سبب فرسودگی یا سرکوب رو به افول برود، تاکنون موفق شده میراثی برجای ماندنی از خود بگذارد، همان طور که شورش های ۱۹۶۸ چنین بودند. ایالات متحده تغییر خواهد کرد و این تغییر در راستایی مثبت خواهد بود. چنان که گفته می شود «تغییرات مهم یک شبه به دست نمی آید» و سیستم جهانی جدید و بهتر و ایالات متحده جدید و بهتر، کاری است که حاصل تلاش متوالی نسل های متوالی است. اما جهانی دیگر واقعا ممکن است (هرچند ناگزیر نیست). و می توانیم تفاوتی پدید آوریم. تسخیر وال استریت تفاوت، تفاوتی بزرگ، پدید می آورد.