یکی از مظاهر اسلام زدایی دوره پهلوی، تقویت روزافزون فرقه های ضاله و باطله و آیین های ساختگی بی پایه می باشد.

تقویت کلیمی ها از جهت اقتصادی در دوره محمدرضا به جایی رسیده بود که می توان گفت اقتصاد کشور را در قبضه قدرت کلیمی ها قرار داده بود. حمایت های فراوان رژیم شاه از این طایفه در ابعاد گوناگون، و روابط سیاسی رژیم با دولت غاصب صهیونیستی مستقر در فلسطین اشغالی، علیرغم نفرت شدید ملت ایران از رژیم صهیونیستی گوشه ای از سیاست اسلام زدایی های رژیم شاه را شکل می داد. ویلیام سولیوان سفیر آمریکا در دربار شاه، در کتاب خاطرات خود، در خصوص روابط شاه مخلوع و رژیم غاصب فلسطین می نویسد:

"... مطلع ترین همکاران خارجی من در تهران، که کمتر از همه به چشم می خورد، نماینده سیاسی اسرائیل در تهران بود. او یکی از دیپلمات های ارشد کشور خود به شمار می رفت، در تهران عنوان سفارت نداشت. زیرا با وجود روابط صمیمانه اسرائیل با حکومت شاه، چون ایران یک کشور اسلامی بود، شاه ترجیح می داد روابط با اسرائیل در سطح غیر رسمی باقی بماند. با وجود این چون قریب هشتاد هزار یهودی در ایران زندگی می کردند و جامعه یهودیان ایران در کلیه رشته های تجارت و اقتصاد ایران رسوخ کرده بودند، دیپلمات های اسرائیلی در تهران به شبکه اطلاعاتی وسیعی در ایران دست داشتند که نظیر آن در اختیار هیچ کشوری نبود. "

یکی از شیوه های ضدیت رژیم پهلوی با اساس اسلام، مانورهایی بود که روی کلیات تعالیم زرتشت (پندار نیک، کردار نیک و گفتار نیک) در کتب منتسب به رژیم، حتی در سرهم بندی هایی تحت عنوان "مأموریت برای وطنم " و "انقلاب سفید " به چشم می خورد.

این تلاش مذبوحانه، زمینه را برای قلم به مزدهای فرصت طلبی که در جستجوی نان و نام، برای هر کلمه صادره از عالی ترین مقام سیاسی کشور، وقت و نیروی بی ارزش خود را وقف می کردند فراهم می کرد و در نتیجه، کمتر هفته ای بود که در مجله ای یا روزنامه ای، کلیات مزبور، به عنوان سخنان وحی پیامبر پارسیان، به نحوی طرح نشود.

کیست که عاشق پندار و کردار و گفتار نیک نباشد؟ و در عین حال هر کسی، راه خود می رود و همان را "نیک " می داند، شخص او که به اعتراف خودش و تأکید تمام اسناد موجود، دست نشاندة استعمار در شهریور ۱۳۲۰ و ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بود، حکمرانی خود را "نیک " می پنداشت و ادامه آن را "کردار نیک " و حمایت لفظی از سلطنت خویش را "گفتار نیک " می دانست. طرفداران او نیز، چنین می پنداشتند و چنان می کردند و می گفتند. در حالیکه عموم اندیشمندان حقیقت جوی، آن پندار و کردار و گفتار را پوششی برای اسلام زدایی رژیم می دانستند.

رژیم شاه در بخش معارضه و مبارزه با اساس اسلام، سعی داشت آئین اسلام را، یک دین "سامی " و به خصوص عربی جلوه داده، چنان "نماید " که گویی این آئین، برای مردم جزیره العرب، با فرهنگی منحط و بسیار عقب مانده که هیچ تناسبی با ملت پیشرفته ای مانند "ایرانیان " نداشته و ندارد، شکل گرفته است.

این تلقینات استعماری، در کتابهای درسی رژیم گذشته و جزوات و کتب و مقالات جراید و حتی در تبلیغات رسانه های گروهی صوتی (رادیو تلویزیون) قابل لمس بود. و نیز، کتابهایی که در آن زمان به عنوان دفاع از اسلام، توسط علمای بزرگوار و پاسداران متعهد حریم مرزهای اعتقادی جامعه تدوین و نوشته می شد، بخش های معتنابهی از آن، در زمینه پاسخگویی به این قبیل تلقینات و تبلیغات بوده که خود، گواه وجود تبلیغات ضد این مطالب، در سطح جامعه می باشد.

محمدرضا در پیگیری سیاست اسلام زدایی، از تمام امکانات موجود، حتی روحانیون وابسته نیز مدد می گرفت. تشکیل "مؤسسه دارالترویج " در شهرستان قم و "سپاه دین " در کشور! مستقیماً زیرنظر رژیم و در تعقیب همین سیاست بود.

منظور شاه از "تمدن بزرگ " مسئله ارتقاء سطح زندگی مادی مردم ایران نبوده است و این اصطلاح با یک مفهوم روانشناسی قوی همراه بود و آن اینکه:

"ایرانیان باید از راه و روش زندگی سنتی اسلامی زدوده شوند و در جهت تمدن اروپای غربی گام بردارند. "

نویسندگان آمریکایی کتاب "هزیمت... " آورده اند:

"... شاه (محمدرضا) چنین می نمود که مجذوب آئین های دینی دوران پیش از اسلام است. در جمع نزدیکان وی بسیارند کسانی که هیچ گاه وی را مسلمانی دیندار ندانسته اند، بی گمان واقعیات بسیاری بدبینی آنان را تأیید می کند: رسم کردن گاهشماری ایران باستان؛ اشارات بیش از پیش آشکار به عصر کورش و سرانجام، جشنهای عظیم سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰ش) در پرسپولیس، رویدادی که بیش از هر رویداد دیگر خشم پیشوایان مذهبی را برانگیخت و شاه را به طور قطع، از انبوه مردم دیندار کشور جدا ساخت... تضاد میان آراستگی خیره کننده پرسپولیس و فقر دهکده های همجوار چندان زننده بود که هیچ کس نمی توانست آن را ندیده گیرد. "

محمدرضا در عین حال که به صورت خفیف در موارد مقتضی، تظاهر به اسلام می کرد، با احیای مذاهب منسوخه و باطله در قالب "برگزاری جشن های مذهبی اقوام پیش از اسلام، در کاخ سلطنتی و واگذاری مدیریت جشن به همسر خود و پذیرایی از مدعوین، با شراب های سفارشی وارداتی از فرانسه، آن هم در ماه رمضان، دشمنی خود را با اسلام نشان می داد. او تاریخ مبدأ هجرت نبوی (ص) را که نشانه دلبستگی ملت به اسلام بوده است، از رسمیت حذف و به جای آن، تاریخ شاهنشاهی قبل از اسلام را رسمیت بخشیده و بدین ترتیب، کاری ترین ضربه را بر باقیماندة اسلام وارد کرد. طرح مستمر نام پادشاهان قبل از اسلام و برگزاری جشن های دو هزار و پانصد ساله در کنار قبر "کورش " هدفی جز اسلام زدایی از جامعه ایرانی را تعقیب نمی کرد، و تقویت بهائیان و نصب فلان یهودی صهیونیست در رأس رادیو تلویزیون و تقویت اقتصادی آنان، انگیزه ای جز همان هدف شوم نداشت.