یک روز که از مدرسه به خانه برمی گشتم، شلوغی بی سابقه ای در کوچه مان توجهم را جلب کرد. جلوی باغی که کمی آن طرف تر از خانه مان بود جمعیت زیادی ایستاده بودند. در میان جمعیت، خبرنگارانی به چشم می خوردند که دروبین هایشان را به گردن آویخته بودند و از پشت در چوبی و سبزرنگ باغ سرک می کشیدند. حس کنجکاوی من برانگیخته شده بود. داخل باغ اتفاقی افتاده بود. خود را داخل جمعیت بردم، هر چه سرک کشیدم، چیزی نفهمیدم. از خبرنگاری پرسیدم، «اینجا اتفاقی افتاده؟» خبرنگار گفت، «هنوز نه، ولی از حالا به بعد اتفاق های مهمی خواهد افتاد.» و پرسید، «شما اهل این دهکده هستید؟»

از حرف های او چیزی سر در نیاوردم، جواب دادم، «بله، خانه مان کمی آن طرف تر است.»

خبرنگار گفت: «به زودی دهکده تان مشهورترین دهکده دنیا خواهد شد!»

با تعجب پرسیدم، «متوجه نمی شوم. چه اتفاق مهمی قرار است در دهکده ما بیفتد که باعث شهرت آن می شود؟»

جواب داد: «تا به حال اسم آیت الله خمینی را شنیده ای؟»

اسم برایم آشنا بود، بارها و بارها از رادیو، تلویزیون اسمش را شنیده بودم و عکس او را هم در روزنامه دیده بودم.

گفتم: «همان که رهبر مذهبی ایران است؟»

گفت: «آفرین پسر، حالا او به این دهکده آمده و همسایه شماست.»

با حالتی هیجان زده پرسیدم، «حالا شما برای چه اینجا جمع شده اید؟ مگر قرار است بیرون بیاید؟»

خبرنگار پاسخ داد: «نه بیرون نمی آید ولی قرار است مصاحبه کند. منتظریم تا اجازه بدهد و ما به داخل باغ برویم.»

کنجاوی ام باعث شد هر طور شده او را ببینم، کسی که هر روز عکسش در روزنامه چاپ می شد، تازه می توانستم پیش همکلاس هایم پز بدهم.

پرسیدم: «اگر منتظر بمانم مرا راه می دهند؟» گفت «نمی دانم.» و با دست به آقایی که کنار در باغ ایستاده بود، اشاره کرد و گفت: «از او باید پرسید.» به طرف آن مرد رفتم و گفتم «منزل ما چند خانه آن طرف تر است. من می توانم آیت الله خمینی را از نزدیک ببینم؟»

مرد گفت: «از آیت الله خمینی چه می دانی؟»

گفتم: «این را می دانم که آیت الله خمینی رهبر مذهبی ایران است و هر روز عکسش را در روزنامه چاپ می کنند.» کمی فکر کرد و پرسید: «به غیر از شما کس دیگری هم هست؟» به خبرنگارها اشاره کردم و گفتم، «می بینید که اینها هم هستند، قول می دهم چند لحظه ایشان را ببینم و نظم جلسه را به هم نزنم.»

در باغ گشوده شد. آیت الله خمینی پیرمردی بود با لباس روحانی و پارچه سیاهی دورسر پیچیده بود. برای یک لحظه احساس کردم مسیح در مقابلم ایستاده است.

اصلاً نفهمیدم چگونه یک ساعت گذشت و وقت تمام شد. همچنان در بهت و حیرت بودم که به خانه رفتم و به مادرم گفتم: «مادر می خواهی او را از نزدیک ببینی؟»

می دانستم که اگر او را ببیند، احساس مرا پیدا می کند.

از مادر پرسیدم. «به نظر شما آمدن او به اینجا اشکال دارد؟» و او گفت: «نه، ولی پدرت دنبال یک جای آرام بود. حالا دیگر اینجا آرام نخواهد بود.»

پیش بینی مادر درست بود. وقتی پدر آمد بسیار عصبی بود. کتش را درآورد و خودش را روی مبل رها کرد و با ناراحتی گفت، «امسال سال بدبیاری من است، هر جا می روم بدشانسی دنبالم می آید. آن از ورشکستگی شرکت، این هم از وضع اینجا!»

مادر خواست او را آرام کند و به او گفت: «خیلی طول نمی کشد. شاید تا چند روز دیگر وضع آرام شود.»

پدر با عصبانیت گفت، «خدا کند این طور باشد.» مادر ادامه داد، «توی روزنامه خواندم، شاید چند روز دیگر به ایران برود.» و پدر با ناراحتی زمزمه کرد: «حالا چرا اینجا آمده؟ آن هم به این دهکده کوچک.»

چند روز تا تعطیلات کریسمس مانده بود. حوصله درس خواندن نداشتم. دائم در فکر او بودم، طوری بود که از نگاه کردن به او سیر نمی شدم. اما پدر از شدت عصبانیت قصد داشت به پلیس شکایت کند و می گفت: «ما هم حق و حقوقی داریم. چقدر باید عذاب بکشیم؟» دیگر نتوانستم سکوت کنم و گفتم: «الان مدتی است که او اینجاست، حتی یک بار به دیدنش نرفتی.»

پدر با لبخندی تمسخرآمیز گفت: «او هم مثل بقیه کشیش هاست. حتماً همه اش نصیحت می کند.» گفتم: «پدر مگر شما نگفتید زود قضاوت نکنم؟ من فکر می کردم شما یک فرد منطقی هستید. امروز یک سخنرانی دارد. به خاطر من هم که شده بیا برویم. اگر خوشتان نیامد، برگردید.» پدر گفت: «چه وقت باید برویم؟» جواب دادم: «کمتر از نیم ساعت دیگر، او خیلی وقت شناس است.»

با پدر به محل سخنرانی رفتیم. به غیراز خبرنگارها، عده زیادی از مردم نیز آنجا بودند. برایم جالب بود. خیلی از آدم ها حتی یک کلمه از صحبت های او را نمی فهمیدند.

او که آمد همه به احترامش ایستادند. نگاهم به پدرم افتاد. اشک در چشمانش حلقه زده بود. دیگر خیالم راحت شد. روزهای بعد با پدر برای شنیدن سخنرانی ش می رفتیم. دیگر عصبانی نبود. شب تولد حضرت مسیح بود. همه دور درخت کاج جمع شده بودیم. زنگ در به صدا درآمد.

یعنی چه کسی است، این وقت شب؟! پدر به سوی در رفت و من هم به دنبالش. مردی با چند شاخه گل و یک جعبه شیرینی بیرون خانه ایستاده بود. با خوشرویی سلام کرد و گل را جلوی پدر گرفت و گفت، «اینها از طرف آیت الله خمینی است. ایشان تولد حضرت مسیح(ع) را به شما تبریک گفتند و از اینکه ممکن است حضورشان در دهکده موجب زحمت شما شده باشد، عذرخواهی کردند.»

پدر شیرینی و گل را گرفت و گفت، «از جانب ما از ایشان تشکر کنید.» پدر بی آنکه چیزی بگوید به سمت اتاقش رفت و چند لحظه بعد صدای هق هق گریه اش شنیده شد. چیزی در درونش شکسته بود. برای اولین بار پدر بلند بلند گریه می کرد. به سوی مادر شتافتم و با خوشحالی گفتم: «مادر امسال از طرف مسیح برایمان هدیه فرستاده شد، گل و شیرینی.»