در عرصه اقتصاد رقابت عنصری محوری است که توسعه و پیشرفت را به همراه دارد و منجر به افزایش کیفیت کالا می گردد، میدان مسابقات ورزشی نیز بدون رقابت بی معنا و مفهوم است و چنانچه در عرصه فعالیت های ورزشی عنصر رقابت نادیده گرفته شود میادین ورزشی با رکود مواجه خواهند شد و قهرمانی در این عرصه تحت الشعاع حلقه مفقوده اصل رقابت است.

در چنین شرایطی عرصه سیاست از این امر مستثنا نیست و در واقع رقابت عنصری جوهری و ماهوی فعالیت های سیاسی است. عنصر رقابت در عرصه سیاست در میدان انتخابات به منصه ظهور می رسد و انتخابات تجلی گاه رقابت چهره ها و احزاب است، هرچند که باید شرایط لا زم برای برگزاری انتخاباتی رقابتی فراهم باشد. برای آنکه انتخاباتی رقابتی باشد باید عنصر رقابت در شرایطی سالم تدوام یابد بدین معنا که بد اخلا قی صورت نگیرد و البته لا زمه برگزاری انتخاباتی رقابتی آن است که ناظر بی طرف باشد و وابستگی های سیاسی و گرایش های سلیقه ای دخیل در تصمیم گیری ناظران انتخاباتی نباشد بنابراین زمانی رقابت انتخاباتی می تواند از ضمانت و پشتوانه اجرایی خوبی برخوردار باشد که ناظری بی طرف بر چگونگی فرآیند رقابت سیاسی نظارت کند و مانع تخریب و بداخلا قی های انتخاباتی گردد. نظام انتخاباتی ایران نیز از ظرفیت برگزاری انتخاباتی رقابتی برخوردار است، هرچند که ممکن است نمی توان ایرادهای قانون را نادیده گرفت ولی با دیدی منصفانه باید گفت که در قانون برای تمامی مراحل انتخاباتی موارد لا زم پیش بینی شده است و از این جهت ناظران و مجریان با مشکلی مواجه نیستند. هرچند که با بررسی نظام های انتخاباتی دنیا شاهد بیش از ۲۰ نوع نظام انتخاباتی خواهیم بود که متناسب با فرهنگ مردم و موقعیت جغرافیایی، شکاف هایی اجتماعی، تنوع قومی و نوع نظام سیاسی آن کشور تدوین شده است که وجود نظام های انتخاباتی متفاوت بیانگر تنوع دیگاهها، سلا یق سیاسی و ویژگی های متفاوتی است که در هر کشوری وجود دارد. با مطالعه این نظام های متنوع انتخاباتی در دنیا به این نتیجه می رسیم که می توانیم نظام انتخاباتی بهتری را برای ایران طراحی کنیم تا انسجام، وحدت و یکپارچگی ملی بهتر حفظ و تداوم یابد البته اگر قانون خوب توسط مجریان انتخابات به خوبی اجرا نگردد، قانون ارزش و اعتباری نخواهد داشت و این به مانند آن است که اگر قانون مناسبی برای راهنمایی مجریان وجود نداشته باشد چالش هایی شکل خواهد گرفت که گریبانگیر سلا مت انتخابات خواهد شد.

بنابراین قانون، مجریان و ناظران در تعامل با یکدیگر می توانند ضامن برگزاری انتخاباتی آزاد، سالم و رقابتی باشند اما وقتی از قانونی سخن می گوییم که لا زمه برگزاری انتخاباتی، شایسته نظامی مردمسالا ر است. نباید نقش احزاب را که یکی از ارکان نهادینه سازی دموکراسی هستند به فراموشی بسپاریم. احزاب در واقع باشگاه های سیاسی هستند که به مثابه باشگاهای ورزشی فرآیند رقابت را تسهیل می کنند و مشارکت توده وار متخذ از جامعه توده ای را تبدیل به مشارکت نهادمند مدنی نمایند. احزاب به مثابه سد و کانال هایی هستند که پتانسیل و انرژی ذخیره شده توده مردم را آرامش می بخشند و در جهت مثبت به کار می گیرند البته ایجاد وفاق و اجماع از دیگر کارهای ویژه احزاب است. از سوی دیگر گرچه تعدد و تکثر نظام حزبی لا زمه فرآیند انتخابات رقابتی است اما تعدد و تکثر بیش از اندازه خود نافی کارویژه وفاق و اجماع است و به قول منطقیون اصل تکثر در عین وحدت و وحدت در عین تکثر ممکن است مورد خدشه قرار گیرد و چه بسا تعدد و تکثر بیش از اندازه بنیان های وحدت اجتماعی را مخدوش و تفرقه را جایگزین انسجام ملی نماید.