گزارشهای مهیج شما در کشف توطئه بلا د ظلمت علیه کیان اسلا م را در صفحات ۳ و ۱۴ آن جریده مورخه ۲۲/۹/۸۶ با عنوان <پشت صحنه اسلا م ستیزی غرب> به اصرار یکی از دوستان چند روز پس از انتشار خواندم.اگر مبنای آن گزارش ها همانگونه باشد که در مورد این کمترین آمده بود، باید به حال کیهان و سرمایه ها و اعتباری که هر روز در معرض باد قرار می دهد، افسوس خورد.

اینک دیرزمانی است که حتی نمی توان آرزو نمود که کاش کیهان با اعتبار گذشته خود چنین معامله نمی کرد اما دوران مسوولیت جناب شریعتمداری، مشحون از برخی پرده دری ها، اتهامات و البته هتک فضیلت ها شده است. تلخ تر آنکه کیهان این رفتار غیرمنصفانه را عموما با نویسندگان، روشنفکران، هنرمندان، روزنامه نگاران و در یک کلمه با نخبگان و فرهیختگان این سرزمین روا داشته است.

صاحب این قلم سالیان درازی است که به داوری های خلا ف اخلا ق کیهان عادت کرده است. از تیترهای صفحه اول تا اخبار مسموم و گزارش های یکسویه در این سال ها فراوان علیه این کمترین روا داشته شده است. اما فقط در یک مورد که اخیرا نوشته بودند بنده عضو ارشد حزب اعتماد ملی هستم، واکنش نشان دادم، زیرا نمی خواستم خوب یا بد اندیشه هایم به حساب دیگرانی نوشته شود که در آن نقشی ندارند اما در بقیه موارد به توصیه لقمان حکیم عمل نمودم.

اما در این گزارش جدید و انکشاف عظیم که با نگاه ویژه تهیه و انتشار یافته، دو نکته درباره اینجانب آمده است که علی رغم تکذیب آن، کیهان همچنان ساز خود را می زند؛ نکته اول مصاحبه با رادیو <زمانه> بود که بنده اعلا م کردم این رادیو را نمی شناسم. هرچند نویسنده کیهان مدعی شده فایل صوتی بنده را در خصوص مناسبات <شرق و غرب> در اختیار دارد! البته شاید بنده مصاحبه ای در حوزه فرهنگ و گفت وگوی تمدن ها داشته ام ولی نمی دانستم با رادیو <زمانه> است.

اما از امروز اگر رادیو <زمانه> یا هر رادیوی دیگری با بنده تماس حاصل نماید، بسته به عنوان موضوع و تخصصم، هیچ تردیدی برای اظهارنظر به خود راه نمی دهم چرا که مهم منافع ملی ایران، نظام جمهوری اسلا می و اسلا م عزیز است؛ هیچگاه زندگی ام را با توجه به شاقول سنج کیهانیان تنظیم نکرده و نخواهم کرد.اما خبر دومی که کیهان در گزارش اول به اینجانب منتسب نمود و در چاپ جوابیه من هیچ اشاره ای به آن نکرد، طرح اتهام ملا قات اینجانب با مقامات امنیتی سیا در آمریکا می باشد! کیهانیان می دانند خلا ف گفته اند؛ دروغ نسبت داده اند و افترا زده اند اما حاضر نیستند اعتراف کنند اشتباه کرده اند و لذا موضوع را مسکوت می گذارند.جالب است که روزنامه مدعی ارزشگرایی و اخلا ق مداری با علم به جعلی بودن خبر و آگاهی از اشتباه خطرناک خود، حاضر نمی شود بپذیرد که خطا کرده است و از راقم این سطور عذرخواهی کند.

کیهانیان که زیرو بم زندگی شخصی و عمومی ما را در اختیار دارند می دانند که من تا به حال به آمریکا پای نگذاشته ام، اما همچنان ساز خود را کوک می کنند،حال سوال این است که کیهان به چه دلیل و با چه هدفی دست به تعقیب و مراقبت نویسندگان و روشنفکران این مملکت می زند؟ من به دلا یل اصلی آن اشاره ای نمی کنم، فرض را بر این می گذارم که کیهان از سر دلسوزی و دینداری بر خود این زحمات را مفروض می دارد.از سوی دیگر کیهان با صف بندی خود با روشنفکران و نخبگان این سرزمین، شائبه عدم همراهی نخبگان این مملکت با مبانی انقلا ب را دامن می زند.اگر به عملکرد این جریده در سال های گذشته نگاهی بیندازیم، نیاز به هیچ توضیح مضاعفی نیست.

به نظر می رسد این رویه خسارات فراوانی بر پیکره انقلا ب اسلا می وارد ساخته و بخش وسیعی از سرمایه های معنوی این سرزمین را مکدر ساخته است. رفتار کیهان را وقتی با عملکرد لنین در فردای پیروزی انقلا ب اکتبر مقایسه می کنیم، به نکته جالبی برمی خوریم؛ لنین از خروج تولستوی از روسیه نگران بود تولستوی یکی از بزرگ ترین نویسندگان وقت روسیه به حساب می آمد هرگونه موضعگیری وی می توانست بر موقعیت انقلا بیون اثرگذار باشد. لنین هیاتی را نزد تولستوی فرستاد و از او خواهش کرد به خاطر مردم و تاریخ روسیه در کشور بماند و رمان بنویسد. لنین حتی در نامه ای برای تولستوی توضیح داد که کسالت جسمی موجب عدم شرفیابی اش نزد تولستوی شده است وگرنه شخصا حضور می یافت و متواضعانه از نویسنده بزرگ ملت روسیه می خواست که برای انقلا ب بنویسد. تولستوی پذیرفت و به روسیه برگشت. حاصل این تجدیدنظر کتاب <جنگ و صلح> یکی از ۱۰ اثر برجسته تاریخ ادبیات قصه نویسی جهان است.

کم نبوده و نیستند نویسندگان، پژوهشگران، دانشمندان، مورخان، روزنامه نگاران و هنرمندانی که علا قه مند به اسلا م، ایران و ثبات و امنیت این سرزمین اند. اما کیهان در سال های اخیر با آنها چه کرده است؟ آیا برنامه هویت را به یاد دارید؟ در آن مضحکه نامه، به ظاهر آبروی بزرگ ترین و فرهیخته ترین سرمایه های معنوی این سرزمین در معرض تاراج گذاشته شد، اما در عین حال این آبروی دیگری بود که به حراج رفت.

مهم ترین دستاورد <هویت> اجرای پروژه های خودسرانه بود. بسیاری از نویسندگان و روشنفکران در معرض تهدید و خطر قرار گرفتند. اما از همه مظلوم تر انقلا ب، ارزش ها و باورهای این میراث گرانقدر بود که با سوءرفتارهای اینچنینی صدمات جبران ناپذیری متحمل شد.اینک من نگرانم مبادا تجربه قدیمی تکرار شود. نکند جوانان غیرمطلع و پاکدلی تحریک شوند و بخواهند با نویسندگان و روشنفکران این سرزمین کاری کنند که دیگر به قول شما امکان خیانت، جاسوسی و دگراندیشی نداشته باشند!

آیا به نتیجه رفتارهای خود اندیشیده اند؟ اگر اسلحه به دستی پیدا شد و به اصطلا ح از سر تکلیف دست به عملی خطرناک زد آیا مسوولیت آن را می پذیرد؟

امام صادق(ع) به شاگردان خود امر فرمود کاری کنید که به شما افتخار کنیم، آبروی ما باشید. حال من از شما می پرسم، آیا رفتارهایتان در سال های اخیر موجب عزت، اعتبار و اعتلا ی انقلا ب و مبانی اصلی آن شده است یا بر دامنه دشمنی ها، نقارها و ستیزها افزوده اید؟آیا به راستی شما موجب اعتلا و آبروی ارزش هایی که از آن دم می زنید هستید؟انتظار ندارم با صراحت پاسخی بشنوم اما باز هم تاکید می کنم، شرط سلا مت و درستی هر کار، صداقت و پاکدامنی است. با هر وسیله ای نخواهید که به هدف خود برسید، این طریقت اسلا می و راه مومنان نیست. مبادا فردا مصداق خسر الدنیا والا خره باشید.