رابطه آقای احمدی نژاد و جریان اصولگرا در مرحله حساسی قرار گرفته است و همکاری مجلس هفتم به عنوان نماد حاکمیت جریان اصولگرای کشور با دولت نهم در معرض چالش های جدی واقع شده است. به رغم حاکمیت مطلق اصولگرایان بر مجلس هفتم و ادعای دولت نهم در تعلق به جریان اصولگرا و بالا تر از آن احیای ارزش های انقلا ب اسلا می، واقعیت این است که تفاوت های آشکاری بین جهت گیری های دولت و مجلس وجود دارد.

جناب رئیس جمهور هر چند خود را اصولگرا می داند اما حاضر به هماهنگی و همراهی با جریان کلی اصولگرایی در کشور نیست، ریاست جمهوری ایشان نتیجه ایستادگی شخصی وی در مقابل جناح اصولگرا در انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۳ است. اگر قرار بود آقای احمدی نژاد در چارچوب های تعیین شده توسط جریان اصولگرا حرکت کند؛ هرگز فرصت نقش آفرینی در سمت رئیس جمهور ایران را پیدا نمی کرد. در ماه های اول پس از رئیس جمهورشدن آقای احمدی نژاد، به نظر می رسید بخش های مختلف جریان اصولگرا و نیز آقای احمدی نژاد قصد دارند؛ اختلا فات مربوط به دوران مبارزات انتخاباتی را کنار گذاشته و یک همکاری استراتژیک را پی ریزی کنند ولی به تدریج مشخص شد که این همکاری ها نه یک همکاری استراتژیک بلکه یک همکاری تاکتیکی بوده است و احمدی نژاد در موضعی نیست که خود را تسلیم جناح اصولگرا کند و در مقابل، با وجود انفعال جناح اصولگرا، این جریان فراگیر هم تسلیم احمدی نژاد نخواهد شد. تحولا ت سیاسی اخیر و بر کناری پی در پی جمعی از وزرا که دامنه آن به نیروهای شاخص سپاه پاسداران هم کشیده شد نشان داد که همکاری های آقای احمدی نژاد با نهاد های مهمی چون سپاه و بسیج و نیز مجموعه نیروهای اصولگرا کاملا تاکتیکی و متناسب با نیاز ایشان است.احمدی نژاد پس از آنکه توانست با روحیه و جسارت، مجلس را در انفعال کامل قرار داده و رای اعتماد برای وزیر جوان و وفادار خود برای مدیریت صنعت و معدن کشور را بگیرد، مطمئن شد که زمان مناسب برای استقرار کابینه بدون حضور عناصر وابسته به سایر بخش های اصولگرا که در مجلس حضور دارند فرا رسیده است. حذف سریع فرشیدی، برخورد با سردار ذولقدر و تلا ش برای برکناری جهرمی و پور محمدی از نشانه های این حرکت و نتیجه اشتباه مجلس در دادن رای اعتماد سخاوتمندانه به آقای محرابیان است.

آنچه مهم است این است که مجلس باید متوجه باشد که در مقابل هر اشتباه و عقب نشینی، آقای احمدی نژاد چند قدم به سمت ایجاد جریان سیاسی وابسته به خود گام برخواهد داشت. به نظر می رسد جریان اصولگرا ناچار است به سیاست کج دار و مریز خود در برخورد با پدیده ای بنام احمدی نژاد پایان دهد، اگر می تواند به افکار و ایده های آقای احمدی نژاد و حلقه اول سیاسی نزدیک به او، با آنکه در اداره ایران با درآمدهای چند ده میلیارد دلا ری نفت عاجز مانده اند، خود رابرای اداره جهان آماده می کنند، اطمینان کند و بدون تعارف، رهبری احمدی نژاد بر جریان اصولگرای کشوررا بپذیرد و به دغدغه های موجود در روابط خود با وی خاتمه داده و دست در دست احمدی نژاد به پیش برود. اگر هم نمی تواند که قاعدتا با توجه به ذخیره فکری، عقلی و تجربی که در جریان اصولگرای کشور است، نمی تواند تسلیم رهبری آقایانی در سطح رحیم مشایی و ثمره هاشمی شود، باید از انفعال خارج شده و بدون مماشات از اصالت های خود، انقلا ب اسلا می و تفکرات راستین، به دور از خرافات و طبق مبانی انقلا بی امام راحل(ره) و مقام معظم رهبری، قاطعانه دفاع و آقای رئیس جمهور را مکلف به رعایت اصول کشورداری بر مبنای عدل و انصاف کند. کمک های تاکتیکی و حمایت های سخاوتمندانه از آقای رئیس جمهور در شرایطی که ایشان هیچ نیاز به همکاری با احدی احساس نمی کند و نیز حاضر نیست مسوولیت اشتباهات خود را بپذیرد، عاقبت خوشی نخواهد داشت.