در تاریخ سیاسی ملت ما چیز تازه ای نیست اینکه دولتی بیاید و برای هموارکردن راه پیش رو به تخریب همه بناهایی بپردازد که سال های طولا نی هزینه برده اند تا سربرآورند. خبر آن ابنیه چندان تفاوتی نمی کند که فرهنگی و سیاسی یا علمی و پژوهشی باشد. مهم این است که تازه به دوران رسیده ها اول تخریب چی بودن خود را به اثبات می رسانند، آنگاه در پی اثبات فضایل خویش برمی آیند.

مثلا در دولت های گذشته بسته به میزان علا قه و زمینه، هر کسی آمده گذشته را زیر سوال برده و از آینده بهتر نوید داده است. عمدتا هم دلیل گفتار و رفتار خویش را در ناکارآمدی آنانی اقامه می کرده که حالا دیگر با دولت و دولتمردان جدید تعامل و تناسبی ندارند.

دولت آقای احمدی نژاد نیز از این قاعده مستثنی نیست، اما آنچه غریب می نماید، آن است که رئیس محترم دولت کنونی مضافا بر تخریب دولت های گذشته مدعی بوده و هست که از نیروهای مومن و کارآمد نسبت به برنامه های دولت خود بهره گرفته و تعهد به اصول بنیادین دولت اصولگرای ایشان وجه غالب مشخصات وزرا و کارگزاران ایشان بوده است.

با این همه به اعتراف دوستان آقای احمدی نژاد بی ثبات ترین کابینه ایرانی اقلا بعد از انقلا ب، کابینه آقای احمدی نژاد است. آدم می ماند که به قول معروف <دم خروس را باور کند یا قسم حضرت عباس> را. مصادیق آنقدر زیاد است که نیاز به توضیح ندارد. دفاعیات آنچنانی آقای رئیس جمهور از وزیر آموزش و پرورش وسپس با اشارتی به حاشیه راندن و تعویض بی توضیح ایشان یا با هزار سلا م و صلوات وزیری را آوردن و آنگاه بدون خداحافظی وی را رهاکردن نشان می دهد که شان دولت و وزارت در نگاه رئیس محترم دولت تا اندازه ای افول کرده است که گمان می فرمایند راننده عوض می کنند. شان وزیر چیزی است و حرمت جایگاه نگاه داشتن چیزی. به خاطرم آمد داستان حسنک وزیر که به چه ترفند و اتهامی پس از آنکه مسعود بر جایگاه پدر تکیه زد، به دست بوسهل زوزنی اش سپردند و او برای تشفی خاطر خود چه با او نکرد <که در زمان صدارت زوزنی دربانان حسنک، بوسهل را بر درگاه نگاه داشته بودند و اذن ورودش نداده بودند.>

آنها حسنک را قرمطی می خواستند و هرچه کردند، از زعارت و لئامت تا این بهتان بر او راست آید، نیامد. چنانچه محمود خود گفته بود اگر بر وی راست آ مده بود که حسنک قرمطی است، خلیفه خرف دانسته بود که با وی چه کرده بودند البته فرمانبرداران و چاکران دستگاه محمودی به فرمان وی آن روز که احمدحسن همتای حسنک در دولت مسعود و بوسهل زوزنی و بونصر مشکان و دیگر معدلا ن و فرکیان گرد آمده بودند تا هرچه به نام حسنک بوده است را به نام مسعود قباله نمایند البته شما بخوانید به طوع چون حسنک درآمد همه برخاستند، آنگاه که احمدحسن برخاست و احترام کرد.

اگرچه میل نداشته باشند و بوسهل زوزنی نیم خیز شد و بر خود می ژکید زیر لب غر می زد و اظهار نارضایتی می نمود از آنچه به سبب رفتار خواجه احمدحسن از احترام و اعزاز با همتای پیشین وی یعنی حسنک رفته است و چون خواجه احمد رفتار ناشایست بوسهل زوزنی را دید، بر وی خروشید که <در همه کارها ناتمامی> و گفت که گیرم تو را با حسنک عداوتی باشد، آخر نه مجلس سلطان را شان و حرمت است. اینجا گرد آمده ایم تا کار حسنک به فرمان پادشاه بسازیم و تو باید حرمت ما را که به فرمان ایشان گرد آمده بودیم، نگاه می داشتی و بوسهل زوزنی تا آخر مجلس دم برنیاورد.

فرهنگ ملی و اسلا می ما آموزه های حکومتی مناسبی دارد که باید بیش از همه مورد توجه دولتمردان باشد. شان دولت و امارت و صدارت نباید چندان فروکاهد که دیگر کسی سودای رسیدن به جایگاه رفیع وزارت را نپرورد و از سرگذشتی که در دولت اصولگرا بر دولتمردی و زمامداری تحمیل می شود، عبرت گرفته، دیگر گرد این قصه پرغصه نچرخد. دولت آقای احمدی نژاد و بیش از همه شخص جناب آقای رئیس جمهور باید باور کنند که رفتار و گفتار ایشان گذشته از تاثیرات آنی و روزمره که البته بسیار مهم هستند، برای تاریخ سیاسی این کشور سند خواهد شد و چه بسا فرداهای دیگر، کسانی استناد کنند که اگر رفتار دولتی دولتمردان اصولگرای دولت نهم نامطلوب می بود، جماعتی زبان به اعتراض می گشودند و ما گفتیم که آنچه این روزها از دولت محترم و رئیس محترم تر این دولت مشاهده می شود، شایسته و زیبنده دولت و دولتمردی در نظام اسلا می ایران نیست.

صالح و طالح متاع خویش نمودند

تا که قبول افتد و که در نظر آید