قرن بیست و یکم شاهد بروز تحولات جدیدی در عرصه سیاست است که عمدتاً در رهاورد فرایند جهانی شدن در حوزه اطلاعات و مقدماتی همچون دموکراسی است. یکی از این تحولات بروز پدیده انقلابهای رنگی یا مخملی است که در دهه پایانی قرن بیستم و از کشورهای اروپای شرقی همچون چکسلواکی و رومانی آغاز و در دهه نخست قرن بیست و یکم، به جمهوری استقلال یافته شوروی سابق همچون گرجستان و قرقیزستان تسری یافته است. این تحول همچنان که از عنوان آن پیداست بر رویکردی نرم و شیوه ای آرام برای تغییر حکومت و حکمرانان تأکید دارد.

موفقیت این شیوه در جوامع مذکور این گمانه را در میان برخی استراتژیست های نومحافظه کار آمریکایی و بعضی گروه های مخالف جمهوری اسلامی، تقویت نموده که بهترین شیوه تغییر جمهوری اسلامی در شرایط کنونی، بهره گیری از همین راهبرد، یعنی برپایی انقلاب رنگی است. بر همین اساس اپوزیسیون ج. ا. ا در داخل و خارج و نومحافظه کاران آمریکایی در تداوم این فرایند، سودای تغییر جمهوری اسلامی را از طریق انقلاب رنگی، درسر می پرورانند. کتاب "انقلاب های رنگی و انقلاب اسلامی ایران"، تألیف "شعیب بهمن"، با اشاره به چیستی و چرایی انقلابهای رنگی به مطالعه و بررسی طرح انقلاب رنگی جمهوری اسلامی ایران می پردازد.

این کتاب با یک مقدمه، پیشگفتار، چهار بخش آغاز و با نتیجه گیری خاتمه می یابد. از این رو در بخش نخست که با عنوان "انقلاب های رنگی" مشخص شده است مؤلف در سه فصل مجزا به بررسی ماهیت، عوامل وقوع و بازیگران حاضر در انقلاب های رنگی پرداخته است. در فصل نخست ضمن تشریح ماهیت، تفاوت ها و شباهت های انقلاب های رنگی با انقلاب های کلاسیک، جنبش های اجتماعی و شورش های اجتماعی، در نهایت با مشخص نمودن انقلاب های رنگی در سنخ براندازی های نرم، فصل نخست بخش اول را خاتمه می دهد. در فصل دوم به عوامل شکل گیری انقلاب های رنگی می پردازد و در این بین با اشاره به رژیم های دو رگه، بر عواملی نظیر تمرکز مطلق قدرت و عدم چرخش نخبگان، فساد سیاسی، اقتصادی و اداری، نارضایتی عمومی (فقر و نابرابری های اجتماعی)، خلأ هویت و فقدان مشروعیت نخبگان و رژیم های حاکم تأکید نموده است.

در فصل سوم نیز به بازیگران عرصه انقلاب های رنگی یعنی نخبگان و مخالفان سیاسی، سازمان های غیر دولتی، احزاب سیاسی، جنبش های دانشجویی و فعالان جوان به همراه رسانه های همگانی را مورد بررسی قرار می دهد.

در بخش دوم که با عنوان "سابقه وقوع انقلاب های رنگی" مشخص شده است، در سه فصل مجزا به سابقه وقوع انقلاب های رنگی می پردازد. در فصل نخست مؤلف پس از مرور انقلاب گل رز انگلستان، انقلاب نارنجی اوکراین و انقلاب لاله ای قرقیزستان، به بررسی پیامدهای انقلاب های رنگی در حوزه های پساکمونیستی می پردازد. در فصل دوم نویسنده نیز الگوی انقلاب کاخ لبنان و پیامدهای آن را که به شکست انقلاب رنگی منجر شد، مرور نموده و معتقد است این انقلاب که توسط عناصر غرب گرا سازماندهی شده بود، در نهایت با پیروزی حزب الله لبنان، شکست سنگینی به جبهه های طرفدار غرب وارد ساخت. در فصل سوم نیز با توجه به الگوی ارائه شده در بخش اول، به بررسی و تحلیل مصداقی بازیگران و عوامل مؤثر در انقلاب های رنگی می پردازد.

بخش سوم که تحت عنوان "ایران و انقلاب های رنگی" مشخص شده است، شامل دو فصل می شود. فصل نخست به تلاش های صورت گرفته جهت برپایی انقلاب رنگی در ایران اشاره می نماید. در این فصل مباحثی همچون شکست استفاده از قدرت سخت توسط بیگانگان و توسل دشمنان انقلاب اسلامی به شیوه های براندازی نرم مورد بحث و بررسی قرار می گیرد. در فصل دوم نیز با توجه به این نکته که انقلاب های رنگی در زمره تهدید های نرم محسوب می شوند، به بررسی تهدیدهای نرم انقلاب اسلامی اختصاص یافته است. این فصل شامل تهدیدهای فرهنگی اجتماعی، تهدیدهای سیاسی و تهدیدهای اقتصادی می شود. در ذیل تهدیدهای فرهنگی اجتماعی به مواردی نظیر تهاجم فرهنگی، خطر انزوای روحانیت و نیروهای انقلابی و تفرقه و جدایی میان حوزه و دانشگاه اشاره خواهد شد. در قسمت تهدیدهای سیاسی نیز مواردی همچون تضعیف رهبری انقلاب اسلامی، نفوذ فرصت طلبان در بدنه انقلاب اسلامی، تشدید اختلاف ها میان جریان های سیاسی و تشتت و تفرقه میان اقوام، ادیان و مذاهب گوناگون را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهد. همچنین مخاطراتی نظیر افزایش فاصله طبقاتی و بی توجهی به مستضعفان، تجمل گرایی و مصرف گرایی و گسترش فساد را به عنوان مهم ترین تهدیدهای اقتصادی انقلاب اسلامی مورد بررسی قرار می دهد.

در بخش چهارم که با عنوان "بررسی تطبیقی انقلاب های رنگی با انقلاب اسلامی" مشخص شده، مؤلف به تحلیل آن پرداخته است. در فصل نخست این بخش با توجه به این نکته که آرمان های انقلاب اسلامی و تحقق آنها بیانگر افزایش قدرت نرم نظام جمهوری اسلامی ایران است و به همین نسبت، عدم تحقق آنها نیز می تواند تهدیدهای مختلفی را در پی داشته باشد، لذا به آرمان ها و ارزش های انقلاب اسلامی به مثابه قدرت نرم ایران پرداخته شده است و مباحثی نظیر ایجاد و استقرار حکومت اسلامی، استقلال، نفی وابستگی و سلطه و برقراری عدالت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفته است. در فصل دوم نیز بررسی و تحلیل امکان وقوع انقلاب رنگی در ایران مورد بررسی قرار گرفته است. در این فصل، ابتدا عوامل و بازیگران حاضر در ایران با موارد مشابه انقلاب های رنگی مورد مقایسه قرار گرفته است. در این قسمت محقق محترم از یک سو تفاوت های موجود در فضای سیاسی انقلاب های رنگی با انقلاب اسلامی و از سوی دیگر تمایز بازیگران عرصه ی انقلاب اسلامی با انقلاب های رنگی را مورد بررسی قرار داده است. همچنین در این فصل به عدم کارآیی نیروهای خارجی جهت نفوذ در ایران نیز پرداخته و چگونگی حضور سازمان های بین المللی غیر دولتی و نحوه ی تأثیرگذاری تبلیغات رسانه های جهانی را به چالش می کشاند. در نهایت نیز به محدودیت ها و موانع برپایی انقلاب رنگی در ایران اشاره نموده است.

این کتاب به همت انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی به چاپ رسیده است.