تجمع اعتراضی دانشجویی مقابل سفارت انگلیس در تهران و حتی ورود تعدادی از دانشجویان به محوطه این سفارت که در نهایت با ورود بیشتر نیروهای پلیس به صحنه خاتمه یافت، اتفاق نادری در عالم سیاست نیست. از این دست رویدادها که در نهایت توسط نیروهای امنیتی رفع و رجوع شده در دنیا کم نبوده و معمولا خسارت های مادی قابل توجهی هم بر جای مانده است، مانند واقعه اشغال سفارت ایران در لندن در سال ۱۳۵۹ یا موارد دیگر که هر ازگاه در گوشه و کنار دنیا اتفاق می افتد.

اقدام انگلیس ها در پیشقدم شدن برای تحریم بانک مرکزی ایران آن هم در اوج سردی روابط تهران ـ لندن، کبریتی بود که بر بشکه باروت خشم افکار عمومی ایران زده شد. از این رو بود که نمایندگان مجلس طرح کاهش سطح روابط با دولت انگلیس را به تصویب رساندند. اقدامات تند سیاسی دولت لندن بعد از واقعه سفارت، ریشه در همین مصوبه مجلس داشت؛ مصوبه ای که به هر حال برای دولت لندن افت پرستیژ ایجاد می کرد، مقامات به قول خودشان بریتانیایی کبیر، در انظار عمومی جهانیان شاهد بودند که نمایندگان یک ملت بی واهمه از عواقب سیاسی و اقتصادی در جهت حفظ عزت خود حکم به کاهش رابطه و خروج سفیر انگلیس از کشورشان داده اند. از اینجا به بعد یک بازی انگلیسی جدید در دستورکار آنها قرار گرفت. بازی ای که به بازی آغاز شده تحریم های تازه خودسرانه پس از ناکامی از تصویب تحریم های تازه به دلیل گزارش جهتدار و تند آمانو، مدیرکل آژانس اتمی در شورای امنیت، افزوده و تکمیل آن در شرایط جدید را پی گرفتند.

حافظه تاریخی ایرانیان مملو از انواع دسیسه ها و بازی های انگلیسی است. از این رو حرکت خارج از قاعده و عرف دیپلماتیک انگلیس بعد از ماجرای سفارت و اقدامات آنها که وزیر امور خارجه ایران آن را عملکرد کاتولیک تر از پاپ انگلیس خواند، قابل درک و تحلیل است، اما این بار بازی شتابزده انگلیس انتخاب پیش دستانه باخت بود، چرا که آنها برای گرم کردن تنور فشار بیشتر بین المللی به تهران و به قول خود با مشورت با شرکای اروپایی قصد داشتند تعداد زیادی از سفرای اروپایی را برای خروج از تهران همراه کنند، ولی در این آزمون کهنه تنها مانده و با وجود شعارهای اولیه مبنی بر همراهی با این تصمیم از سوی دیگران این تنها انگلیسی ها بودند که سفیر خود در تهران را از دست دادند، آن هم در حالی که پس از انقلاب اسلامی، انگلیس تجربه قطع رابطه با ایران را از سرگذرانده و با تلاش فراوان موفق به بازسازی رابطه و دایر کردن دوباره سفارتخانه های دوطرف در تهران و لندن شده بود؛ البته با وجود دشمنی های مکرر انگلیس با ایران در طول سال های گذشته همیشه این سوال نزد افکار عمومی، مجلس و حتی مقامات سیاسی مطرح بوده که هزینه و فایده وجود این ارتباط برای ایران چه اندازه است؟ ولی به لحاظ عرف دیپلماتیک و این که به هر حال وجود پل های ارتباطی در انتقال انتظارات از یکدیگر بهتر از نبود آن است، این رابطه از سوی ایران تحمل می شد.

طراحی پی در پی انواع توطئه ها از سوی انگلیس و در موارد آخر ارائه اطلاعات جاسوسی غیر مستند به آمانو مدیرکل آژانس، تلاش برای افزایش تحریم های ایران در شورای امنیت و پس از آن پیشقراول شدن در تحریم های خودسرانه کشورها علیه ایران و بخصوص بانک مرکزی، کاسه صبر مجلس و مردم ایران را لبریز کرد و هریک به نوع و سبک خود واکنش های معناداری علیه برنامه های ضد ایرانی انگلیس از خود نشان دادند. انگلیس که در این ماجرا احساس غافلگیری می کرد با طراحی بازی جدید سعی کرد سلسله اقدامات قبلی خود را در شرایط جدید با روش تازه پیگیری کند.

از این رو، واقعه سفارت را مانند یک فرصت جلوه داد و اقدامات بعدی خود را پی گرفت. انگلیسی در این بازی جدید امید دارند بتوانند فضای بسته بین المللی بیشتری علیه ایران فراهم کنند، البته آنها هنوز این امید را دارند ولی در عین حال وقتی تنها ماندن خود را درک کرده و می بینند آمریکا هم که ۳۰ سال است با ایران رابطه ندارد به فکر تاسیس سفارت ولو به شکل مجازی در ایران افتاده است نسبت به عواقب بازی خود دچار تردید شده و به اشکال مختلف از ادامه رابطه سیاسی با ایران نیز سخن می گویند و از قول مقامات سیاسی خود یادآور می شوند که رابطه با ایران به طور کامل قطع نشده است.

در واقع آنها به فکر باز گذاشتن راه گریز در بازی خود نیز هستند تا چنانچه قافیه بیشتر تنگ آمد و عواقب تصمیم اشتباه و شتابزده شان بیشتر آشکار شد، برای بازگشت و عقبگرد راهی باقی مانده باشد. به هر حال پاسخ قاطع مجلس ایران به سیاست های مخرب انگلیس، آنها را وارد مرحله و تلاش های تازه ای کرده که تاکنون نتایج دلخواه شان را در پی نداشته، اما خباثت و طینت بد دولت انگلیس نسبت به ایران را بار دیگر در معرض نمایش گذاشته است. این وضعیت در داخل ایران از سوی رسانه ها، مردم و مسوولان بدقت رصد شده و متناسب با اعمال آنها پاسخ در خور و قانونی خواهد گرفت.