با پیدایش تعداد زیادی از رویکردهای تغذیه ای به منظور دستیابی به یک بدن ایده آل پرسش های بی شماری در ارتباط با حذف میوه ها، آب میوه ها و یا هر نوع مشتقات آن از رژیم غذائی مطرح شده است میوه یک ماده مفید برای سلامتی و سرشار از مواد مغذی و مملو از فیبرها، ویتامین ها، مواد معدنی و حاوی چربی کم و کالری پائین می باشند. حذف میوه جات در دوران رژیم گرفتن پیش از مسابقه در بین بدنسازان و هرکس دیگری که در صدد به حداقل رسانی چربی بدن است یک امر رایج می باشد. بنابراین می طلبد که در خصوص علم شیمی ما سوی تأثیر این کار بحث کنیم.

بدن ما تنها قادر به جذب مونوساکاریدهاست (گلوکز، گلاکتوز و یا فرکتوز) یعنی تنها واحدهای تشکیل دهنده قندها و نشاسته ها، بلافاصله پس از جذب شدن توسط روده ای کوچک به داخل portalvein رفته و سپس از طریق کبد به داخل جریان خون راه پیدا کرده و به عنوان گلوکز خون در بدن به گردش در می آید. بدن ما به سه طریق از گلوکز استفاده می کند.

سه روش

بدن می تواند بلافاصله گلوکز را برای تولید انرژی بسوزاند.

در صورتی که سطح گلوکز خون در حد متعادل آن یعنی ۲۰ گرم گلوکز در گردش خون در هر ساعت نباشد.

اگر فوراً به انرژی نیاز نباشد در کبد و یا عضلات به گلیکوژن تبدیل می شوند. کبد ظرفیت ذخیره ۱۰۰ گرم گیکوژن را دارد و ظرفیت ذخیره عضلات هم بسته به حجم عضلانی و آمادگی جسمانی حدود ۲۵۰ تا ۴۰۰ گرم گلیکوژن می باشد. گلیکوژن کبد مسئول تأمین انرژی برای کل بدن است. در صورتی که گلیکوژن عضلانی تنها تأمین کننده انرژی برای عضلات می باشد.

اگر بدن گلوکز اضافی داشته باشد و تمام ذخایر گلیکوژن تکمیل شده باشد. گلوکز مازاد به وسیله کبد به چربی تبدیل شده و به صورت بافت های ادی پوز (چربی بدن) در نواحی مختلف بدن ذخیره می شود. اگر نیاز باشد همین اسیدهای چرب دوباره به عنوان سوخت، مورد مصرف قرار خواهند گرفت. (ولی چربی نمی تواند دوباره به گلوکز تبدیل شود.)

حالا پی بردیم که چه طور بدن از گلوکز استفاده می کند. در ادامه در خصوص این که چرا میوه ها (فرکتوز یا قند میوه) نقش تعیین کننده در تلاش برای حداکثررسانی چربی سوزی دارند بحث خواهیم کرد.

از آن جائی که عضلات برای انقباض منظور مشخصی دارند به همین خاطر تعداد آنزیم های آنها برای سنتز گلیکوژن محدود است. عضلات آنزیم های ضروری برای تبدیل گلوکز به گلیکوژن را دارند والاغیر. در صورتی که کبد قادر به ساختن گلیکوژن از فرکتوز، لاکتیت، گلیسرول، آلانین alanine و سایر متابولیک های ۳ کربنی دیگر می باشد.

گلیکوژن عضلانی که به لحاظ ساختاری شبیه به نشاسته است یک امیلوپکتین (amylopectin) (که یک زنجیره ای از پلیمرهای حاوی صدها واحد گلوکز است) می باشد.

برخلاف عضلات که تنها قادر به انرژی رسانی به خودشان از طریق ۲۵۰ تا ۴۰۰ گرم گلیکوژنی هستند که در خود ذخیره کرده اند. کبد مسئولیت تأمین انرژی برای کل بدن را بر عهده دارد. اگر از میوه، آب میوه و یا هر نوع مشتقات دیگر آن استفاده کنید شرایط ذیل ظاهر خواهد شد.

با رجوع به روشی که بدن از گلوکز استفاده می کند و با فرض بر این که سطح گلوکز خون در حد کافی آن باشد، گلوکز به صورت گلیکوژن ذخیره خواهد شد. عضلات آنزیم های ضروری به منظور سنتز فرکتوز به گلیکوژن را ندارند. از همین رو کبد این فرکتوز را به گلیکوژن کبدی تبدیل می نماید.

برای تکمیل ظرفیت گلیکوژن کبد تنها به ۸ اونس (هر اونس ۳/۲۸ گرم) یا همان ۲۳۰ گرم آب پرتغال نیاز است. از آن جائی که کبد مسئولیت تأمین انرژی برای کل بدن را دارد زمانی که ذخایر آن پُر شد یک آنزیم محدودساز در متابولیسم گلوکز که مسئولیت اعلان ذخیره گلوکز به شکل گلیکوژن و یا تبدیل آن به چربی را دارد به بدن سیگنال می فرستد که تمام ذخایر تکمیل شده است و اگر سیگنال مربوط به تکمیل ظرفیت گلیکوژن بدن فرستاده شود، آن موقع است که بدن سراغ روش سوم استفاده از گلوکز اضافی می رود و شروع به تبدیل آن به اسیدهای چرب می نماید و آن را به صورت بافت های ادی پوز در سرتاسر بدن ذخیره می نماید. جوهر کلام این که، قند میوه به آسانی به چربی تبدیل می شود.

حال شاید خیلی ها این پرسش را داشته باشند که پس چرا میوه ها دارای شاخص گلاسیمیک پائینی هستند. اگر موجب ترشح یک باره انسولین نشوند پس چه طور ممکن است که آنها را به عنوان یک انتخاب کم ارزش غذائی محسوب کنیم. زمانی که فرکتوز (قند میوه) وارد کبد می شود و ذخایر گلیکوژن هم از قبل تکمیل باشد آن موقع دیگر نمی توان از آن برای گلیکوژن عضلات و یا تولید انرژی استفاده کرد و بدن مجبور است آن را به چربی تبدیل کرده و به داخل جریان خون ارسال کند تا به صورت بافت های ادی پوز در مناطقی که چربی در آنها ذخیره می شود ذخیره نماید. در این جا پائین بودن شاخص گلاسمیک بر پایه این واقعیت استوار است که فرکتوز به شکل چربی کبد را ترک می کند و چربی هم باعث افزایش سطح انسولین نمی شود.

موارد فوق بیوشیمی ماسوی توصیه های محدود ساختن میوه ها در دوران رژیم گرفتن بود. همان طور که پیش تر ذکر شد میوه ها مواد غذائی مغذی هستند که سرشار از ویتامین ها، مواد معدنی، فیبرها و حاوی چربی کم و کالری پائین می باشند. اگر هدفتان به طور اخص در به حداقل رسانی درصد چربی بدن است، پس بسیار عقلانی خواهد بود که به جای میوه ها که تنها باعث دوباره پُر شدن ذخایر گلیکوژنی کبد می شوند و به جهت تکمیل دوباره گلیکوژن عضلانی بی استفاده هستند بیشتر از کربوهیدرات های پیچیده به منظور دوباره پُر کردن ذخایر گلیکوژن عضلانی استفاده کنید.