کروم فلزی است که به اشکال آلی و غیرآلی موجود است.برای اولین بار در سال ۱۹۵۴ برای کروم نقش زیستی پیشنهاد شد تا سال ۱۹۷۷، کروم به عنوان ماده مغذی ضروری شناخته نمی شد تا اینکه در بیمارانی که تغذیه کامل وریدی می شدند اختلال متابولیسم گلوکز مشاهده شد که با مکمل کروم بهبود می یافت.

● فرآیندهای متابولیکی کروم

جذب کروم آلی و غیرآلی مانند سایر مواد معدنی متفاوت است.کروم آلی به سهولت جذب می شود، اما به سرعت از بدن عبور می کند. اگزالات موجود در برخی سبزیجات جذب کروم را افزایش می دهد. جذب کروم در حیواناتی که کمبود آهن دارند بیشتر از حیواناتی است که آهن کافی دارند. این نکته نشان می دهد که مسیر جذب آهن و کروم شباهت هایی دارد.

با دریافت غذایی ۴۰ میکروگرم یا بیشتر کروم در روز، جذب به حد ثابتی می رسد و در همان حد باقی می ماند و با دریافت اضافی دفع ادراری افزایش پیدا می کند تا تعادل برقرار شود. نوع قند (کربوهیدرات) مصرفی نیز در جذب آن موثر است.

نشاسته بیش از قندهای دیگر جذب را افزایش می دهد. کروم غیرآلی به طور عمده از طریق کلیه دفع می شود و مقدار کمی نیز از طریق صفرا، عرق و حتی مو نیز دفع می گردد. کروم آلی از راه صفرا دفع می شود. ورزش شدید، جراحت بدنی، یا افزایش دریافت قند ساده منجر به افزایش دفع کروم می گردد.

● اعمال کروم

کروم عملکرد انسولین را تقویت می کند و بنابراین بر متابولیسم کربوهیدرات، لیپید و پروتئین اثر می گذارد. اگر چه ماهیت شیمیایی رابطه بین کروم و فعالیت انسولین هنوز روشن نشده است، اما در بیماران مبتلا به دیابت غیروابسته به انسولین (نوع دو) کروم ممکن است اثر مفیدی بر سطوح تری گلیسرید سرم داشته باشد.

کروم ممکن است سنتز مولکولی را که عملکرد انسولین را تقویت می کند، تنظیم نماید. همچنین کروم مانند روی، احتمالا در تنظیم بیان ژن نقش دارد. در مورد نقش کروم در حیوانات نسبت به انسان اطلاعات بیشتری در دست است.

کروم جزئی از عامل تحمل گلوکز (GTF) هست که حاوی اسیدهای آمینه و اسید نیکوتینیک نیز هست. GTF در برداشت کافی انسولین توسط دیواره سلول شرکت دارد. بنابراین کروم برای متابولیسم مطلوب گلوکز لازم است. شرکت در سنتز اسیدهای چرب، کلسترول و RNA از اعمال دیگر کروم است.

● منابع کروم

بدن افراد بزرگسال دارای حدود پنج میلی گرم کروم است که بیشترین غلظت آن در عضله، چربی و پوست وجود دارد. مقدار دریافت کافی توصیه شده کروم برای مردان ۹ ساله و بالاتر ۲۵ تا ۳۵ میکروگرم در روز و برای زنان در همان سنین ۲۱ تا ۲۵ میکروگرم در روز است.

مخمر آبجو، صدف، جگر و سیب زمینی مقادیر زیادی کروم دارند. تصفیه گندم موجب جدا شدن کروم همراه با جوانه و سبوس می گردد و تصفیه شکر کروم را به بخش ملاس منتقل می کنند. به طور کلی کروم به ویژه در دانه های کامل (تصفیه نشده) و گوشت وجود دارد. پنیر، قارچ خوراکی و آلو دیگر منابع آن هستند.

روش تهیه غذا در منزل یا صنایع می تواند عامل مهمی برای دریافت باشد.

برای مثال ظروف استیل حاوی کروم هستند و اگر مواد غذایی اسیدی در این ظروف حرارت داده شوند مقداری از کروم ظرف وارد غذا می شود.شیر مادر حاوی ۳ تا ۸ نانومول در لیتر کروم است که کمتر از مقدار توصیه شده دریافت برای شیرخواران است.

● کمبود و مسمومیت کروم

کمبود کروم منجر به مقاومت به انسولین و برخی اختلالات لیپیدی می شود که با مکمل کروم بهبود می یابند. افرادی که غذاهای معدود و بسیار تصفیه شده مصرف می کنند، افرادی که به مدت طولانی به سوء جذب مبتلا باشند و کسانی که تغذیه وریدی می شوند در معرض خطر قرار دارند. دریافت زیاد کروم برای کسانی که مقاوم به انسولین هستند (دیابت نوع ۲) سودمند است.

ولی کروم نمی تواند جایگزین انسولین درمانی در بیماران مبتلا به دیابت وابسته به انسولین (نوع یک) شود. نشانگان کمبود کروم در حیوانات شامل اختلالات رشد، افزایش غلظت کلسترول و تری گلیسرید سرم، افزایش بروز پلاک های آئورتی، جراحات قرنیه و کاهش باروری است.مسمومیت با کروم غذایی گزارش نشده است، اما مصرف مقادیر بالای مکمل پیکولنیات کروم توسط ورزشکاران و وزنه برداران منجر به برخی آثار مضر به ویژه جراحات پوستی شده است.