با توجه به شیوع بالای عادت های نامطلوب خواب بین خانواده هایی که بچه های کوچک دارند، توصیه می شود متخصص کودکان یا پزشک خانواده در مورد خواب کودک با والدین صحبت کند. به این ترتیب آنها درمی یابند که تکامل الگوهای درست خواب به اندازه تغذیه مناسب و مراقبت از دندان ها در کودکان مهم است...

۱) نوزادم معمولا به چند ساعت خواب نیاز دارد؟

در چند هفته اول، نوزادان حدود ۱۷ تا ۱۸ ساعت در روز می خوابند. این عادت حدود ماه سوم به ۱۵ ساعت در روز می رسد ولی حداقل در ۲ ماه اول، تقریبا هرگز در یک نوبت بیش از ۳ تا ۴ ساعت، خواه در طول روز یا شب، نمی خوابند. این به آن معناسـت که شما نیز بیـش از این نمی توانید بی وقفه بخوابید و در طول شب، باید بیدار شوید و به نوزاد شیر بدهید و پوشک او را عوض و در طول روز با او بازی کنید. در حالی که بسیاری از نوزادان حدود ۸ هفتگی تمام شب را می خوابند، بعضی دیگر تا ۵ یا ۶ ماهگی به این مرحله نمی رسند. از همان ابتدا، با آموزش دادن به نوزادتان می توانید عادت های خوب خواب را در او به وجود آورید.

۲) چه زمانی می توانم خواب نوزادم را منظم کنم؟

برای ۶ تا ۸ هفته اول، نوزاد نمی تواند بیش از ۲ ساعت بی وقفه بیدار بماند. اگر سعی کنید بیش از این مدت او را بیدار نگه دارید، بیش از حد خسته خواهدشد و ممکن است در به خواب رفتن مشکل پیدا کند اما بعد از این مدت می توانید با ایجاد عادت های صحیح به او و خودتان کمک کنید خواب آرامی داشته باشید.

۳) چگونه اختلاف روز و شب را به نوزادم آموزش دهم؟

بعضی از نوزادان درست زمانی که می خواهید به رختخواب بروید، کاملا بیدار هستند. برای ماه های اول، شما نمی توانید در این مورد کاری انجام دهید ولی وقتی نوزاد به ۲ هفتگی رسید، می توانید اختلاف روز و شب را به او آموزش دهید.

وقتی نوزاد در طول روز بیدار و هوشیار است تا آنجا که ممکن است با او بازی کنید. خانه و اتاق او را روشن و پرنور نگه دارید و صداهای معمولی خانه مانند صدای زنگ تلفن و تلویزیون را کم نکنید. اگر مایل است در طول مدت شیر خوردن بخوابد، او را بیدار کنید ولی هنگام شیر دادن در طول شب با او بازی نکنید. نور و صدا را کم کنید و با او زیاد صحبت نکنید نوزاد باید دریابد که هنگام شب باید بخوابد.

۴) با چه روشی کودکم را بخوابانم؟

وقتی نوزاد به ۶ تا ۸ هفتگی می رسد، به او فرصت بدهید خودش به خواب برود. چگونه؟ جودی مندل، مدیر مرکز طب خواب در دانشکده پزشکی دانشگاه فیلادلفیا، پیشنهاد می کند وقتی نوزاد خواب آلود ولی هنوز بیدار است، او را روی تخت قراردهید. وی توصیه می کند کودکان را حتی در سنین خیلی پایین تکان ندهید و آنها را هنگام خوابیدن در آغوش نگیرید. مندل می گوید: «والدین فکر می کنند رفتارهای آنها در این سن کم تاثیری در کودک ندارد اما کودکان عادت های خواب خود را در همین سنین فرامی گیرند. اگر در ۸ هفته اول پس از تولد هنگام خواب او را تکان دهید، چطور ممکن است در آینده انتظار دیگری داشته باشید؟»

۵) چگونه از امنیت نوزاد هنگام خواب مطمئن شوم؟

بهترین راه برای حفظ نوزاد از وقوع «نشانگان مرگ ناگهانی» و سایر خطرهایی که هنگام خواب وی را تـهدیـد می کند، رعایت قواعد خواب ایمن است. خواباندن نوزاد به پشت، احتمال بروز نشانگان مرگ ناگهانی را کاهش می دهد. کارشناسان معتقدند از سال ۱۹۹۴ که سطح آگاهی جامعه در مورد خواباندن نوزاد به پشت افزایش یافته است، تقریبا جان ۲۰۰۰ نوزاد نجات داده شده است.

از مرتب بودن گهواره، تختخواب یا هر جای دیگری که نوزاد را هنگام خواب در آن قرار می دهید، مطمئن شوید. در محل خواب نوزاد بالش یا کوسن قرارندهید. نوزاد برای خواب به سطحی صاف و در عین حال سفت نیاز دارد. اسباب بازی ها را نیز از محیط خواب نوزاد دور کنید.

دقت کنید نرده های تخت نوزاد بیش از ۵ تا ۶ سانتی متر از هم فاصله نداشته باشند تا سر او از آن عبور نکند. همچنین مطمئن شوید که تشک برای تخت نوزاد اندازه است؛ نباید بتوان بیش از ۲ انگشت بین تشک و دیواره تخت نوزاد وارد کرد.

۶) چرا ایجاد عادت های به خواب رفتن مهم است؟

عادت های شروع خواب، بسیار مهم هستند. کودکی که در حالت بیداری به رختخواب می برید و یاد می گیرد با استفاده از روش های خود آرامش دهندگی، به خواب برود، خواهد توانست مانند بزرگسالان پس از بیدار شدن در نیمه شب، خود بخود آرام شود و دوباره به خواب برود. کودکی که عادت می کند مثلا با تکان دادن گهواره به خواب رود، ممکن است وقتی نیمه شب از خواب بیدار می شود، در به خواب رفتن مجدد مشکل پیدا کند. به همین دلیل والدین نباید هنگام خواباندن فرزندشان وی را تکان دهند یا فرزندشان را جایی غیر از رختخوابش بخوابانند (تاب، صندلی اتومبیل، تختخواب والدین) اگر والدین برای مدت کوتاهی قبل از پاسخ دادن فوری به گریه، کمی منتظر بمانند، کودک خود آرامش دهندگی و به خواب رفتن مجدد را فرامی گیرد. اگر فرصت مناسب داده شود، بیشتر کودکان یاد خواهندگرفت خودشان بدون نیاز به کمک والدین دوباره به خواب روند. نتایج تحقیقات نشان داده است اگرچه ۹۵ درصد نوزادان بعد از بیدار شدن هنگام شب گریه می کنند و به کمک والدین برای خوابیدن مجدد نیاز دارند، ولی اگر تا حدود ۱ سالگی به آنها فرصت داده شود، می توانند روشی برای آرامش خود بیابند و ۶۰ تا ۷۰ درصد آنها در پایان ۱ سالگی پس از بیدار شدن خود به خود به خواب می روند.

۷) با کولیک شیرخوار و بیدار شدن او در طول شب چه کنم؟

اگرچه کولیک به تنهایی یک مشکل خواب محسوب نمی شود ولی به نظر می رسد که در شیرخواران کولیکی مدت خواب کوتاه تر است. ممکن است مشکل های خواب گاهی پس از بزرگ شدن کودک و گذشتن از سن کولیک شیرخوارگی نیز ادامه پیدا کند زیرا والدین برای ساکت کردن کودک از روش هایی استفاده می کنند که در تطابق با الگوهای طبیعی خواب کودک تداخل ایجاد می کند (از جمله بغل کردن های مکرر و سوار کردن او به اتومبیل).

شیرخوار بزرگ تر از ۴ ماهی که شب ها بیدار می شود، گریه کردن هنگام شب را یاد گرفته است. این شیرخواران به محض اینکه در آغوش گرفته می شوند، به سرعت آرام می شوند. برای حل این مشکل باید به گریه های آنها کمتر اعتنا کرد. ممکن است برای چند شب این کار سخت به نظر برسد ولی در نهایت یاد می گیرد که خودش دوباره بخوابد.

۸) با کودکم که دوست ندارد بخوابد، چه کنم؟

این اختلالات در کودکان نوپا و پیش دبستانی بیشتر دیده می شود. در این کودکان موضوعات تکاملی مهمی از جمله خودمختاری و جدایی دیده می شود. گاهی والدین با ایجاد محدودیت برای کودکان مشکل دارند و به تقاضاهای مکرر آنها برای خوردن یک لیوان دیگر آب یا گفتن یک داستان دیگر تن می دهند. پیشنهاد می شود در چنین مواقعی درخواست های کودک برای تاخیر در خوابیدن با حفظ آرامش ولی خیلی محکم، نادیده گرفته شود. برای کودکانی که در به خواب رفتن پس از رفتن به رختخواب مشکل دارند، می توان از عادت های مطلوب زمان خواب با موفقیت استفاده کرد، از جمله گفتن داستان، خواندن آواز، یک نوشیدنی یا مالش دادن پشت کودک. به تدریج می توان زمان این عادت ها را هر شب زودتر شروع کرد تا کودک در زمان مطلوب به خواب برود. استفاده از اشیای دارای بار عاطفی مثل پتو، پارچه یا عروسک های پشمالوی حیوانات نیز ممکن است در شروع خواب مفید باشد.

۹) چطور کودکم را عادت دهم در تخت خودش بخوابد؟

نتایج مطالعه ها نشان می دهد خوابیدن کودکان در رختخواب والدین شایع است. حدود ۳۵ تا ۵۵ درصد کودکان پیش دبستانی و ۱۰ تا ۲۱ درصد دبستانی ها در اتاق والدین خود می خوابند و این روش در میان آسیایی ها مورد قبول است و با اینکه نداشتن حریم خصوصی برای روابط عاطفی و زناشویی در این شرایط آزار دهنده و خسته کننده است، بیشتر آنها در پی راه حل نیستند. قرار دادن کودک در تخت خودش از ایجاد این عادت ناپسند جلوگیری می کند. تخت کودک می تواند در سال اول در اتاق والدین باشد.

خطرهای خوابیدن کودکان در رختخواب والدین را نیز نباید نادیده گرفت. در یک بررسی ۸ ساله در آمریکا ۵۱۵ مورد مرگ در کودکان کمتر از ۲ سال دیده شد. تقریبا یک چهارم این مرگ ها به علت قرار گرفتن کودک در زیر یکی از والدین در رختخواب مشترک بوده است و سه چهارم خفگی ها نیز به علت قرار گرفتن در قسمت های مختلف تختخواب اتفاق افتاده است.

منبع: Webmd

ترجمه: فاطمه اختردانش