از سال ۱۹۶۸، روز ۱۴ می، روز «ملی داروسازی در ترکیه» نام گرفته است. هر سال در این روز، جشن های پرجنب و جوش و متنوعی در سراسر کشور برگزار می شود که شامل وقایع آموزشی متنوع (مانند کنفرانس ها، پانل ها، جلسات، همایش ها و پویش های آگاهی دهنده درباره داروسازی و دیگر فعالیت های ارتقای سلامتی) و فعالیت های اجتماعی مختلف (کنسرت ها، مجالس جشن و سرور و...) می باشد...

از سال ۱۹۶۸، روز ۱۴ می، روز «ملی داروسازی در ترکیه» نام گرفته است. هر سال در این روز، جشن های پرجنب و جوش و متنوعی در سراسر کشور برگزار می شود که شامل وقایع آموزشی متنوع (مانند کنفرانس ها، پانل ها، جلسات، همایش ها و پویش های آگاهی دهنده درباره داروسازی و دیگر فعالیت های ارتقای سلامتی) و فعالیت های اجتماعی مختلف (کنسرت ها، مجالس جشن و سرور و...) می باشد.

در این روز، داروسازان از فرصت منحصر به فردی که در رسانه ها پیدا می کنند و می توانند ایده های خود را به مخاطبان گسترده شان منتقل نمایند، استفاده می کنند. با توجه به اهمیت این روز، «انجمن داروسازان ترکیه» (TPA) و اتاق های منطقه ای شان و تمامی دانشکده های داروسازی، اقدام به برنامه ریزی برای رویدادهای مربوط به حرفه خود، حداقل در یک ماه آینده پس از این روز می نمایند. در واقع، برای تقریبا هر داروساز در ترکیه، ۱۴ می، بسیار شبیه «روز سال نو» سنتی است و زمان آن است که رخدادهای سال گذشته را منعکس کنند و به جمع آوری امیدهای جدید و انرژی بیشتر برای سال پیش روی خود بپردازند. به رغم محبوبیت «روز ملی داروسازی»، بسیاری از داروسازان هنوز از اهمیت ۱۴ می به خوبی آگاه نیستند.

● بحث های اولیه در مورد تعیین روز ملی داروسازی

در سال ۱۹۴۹، برای اولین بار داروسازان ترکیه به بحث در مورد تعیین یک روز ملی برای جشن گرفتن در حوزه حرفه خود پرداختند. این ایده در دهه ۱۹۵۰، بسیار مورد نقد و بررسی قرار گرفت که در نهایت در سال ۱۹۵۸، سومین کنگره بزرگ TPA، تصمیم گرفت «کمیسیون روز داروسازی» را تعیین کند و از این کمیسیون که متشکل از مورخان داروسازی، اعضای هیات علمی و داروسازان بود، بخواهد مناسب ترین تاریخ را پیدا کنند. در گزارش این کمیسیون که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد، پروفسور «بی تاب» (Baytop) پیشنهاد کرد ۵ نوامبر، به عنوان تاریخ پیشنهادی روز نمادین داروسازی باشد، زیرا در این روز (در سال ۱۸۴۰) بود که «احمت مصطفی افندی» ، اولین داروساز دوران عثمانی، فارغ التحصیل شده بود.

همچنین این روز با کنگره TPA که دو بار در سال برگزار می شد، هم زمان می شد، در نتیجه دو مناسبت می توانست در یک روز جشن گرفته شود. با این حال، دیگر اولویت ها بر پیشنهاد Baytop غلبه کرد و ۵ نوامبر به عنوان تاریخ «روز ملی داروسازی» تثبیت نشد.

در سال ۱۹۶۸، یک دهه پس از تشکیل کمیسیون روز داروسازی «عظیم کرمان»، دانشجوی داروسازی از دانشگاه استانبول، تلاش های گسترده ای را برای تعیین روز ملی داروسازی آغاز کرد. او که رییس اتحادیه دانشجویان در آن زمان بود، در پی جلب حمایت بسیاری از مردم از جمله بزرگان دانشگاه ها و اعضای هیات علمی و رییس TPA برآمد.

برخلاف Baytop، «کرمان» توانست تلاش های خود را به نتیجه برساند. اولین «روز ملی داروسازی» رسمی در ۱۴ می ۱۹۶۸ و با حضور فرماندار استانبول، مقامات بهداشتی، داروسازان، اعضای هیات علمی و دانشجویان جشن گرفته شد. با این حال، چرا آنها این روز خاص را انتخاب کردند؟

● اهمیت ۱۴ می در تاریخ داروسازی ترکیه

انتخاب ۱۴ می، به دوره سلطنت محمود دوم باز می گردد. این سلطان معروف عثمانی، برای تلاش های گسترده اش در زمینه اصلاحات قانونی و نظامی به خوبی شناخته شده و زمینه را برای پی ریزی دوره اصلاحات آماده کرده است. این دوره که به عنوان «دوره تنظیمات» معروف است، در تاریخ ۳ نوامبر ۱۸۳۹ اعلام شد (نه خیلی پس از مرگ سلطان در اول جولای) و تاثیر مستقیمی در قانون و جامعه ترکی دارد. در این دوره آموزش، لباس، معماری، قانون، تامین منابع مالی و سازمان های نهادی به سبک اروپا پایه گذاری شد.

در میان این اصلاحات «غربی»، استقرار «مکتب طبی عدلیه ساهان (Sahane)» (مدرسه پزشکی پادشاهی) در استانبول به سال ۱۸۲۷، نقطه عطفی در تاریخ پزشکی امپراتوری ترکیه محسوب می شود. در این دوره بود که اولین کلاس داروسازی این دانشگاه در ۱۴ می سال ۱۸۳۹، در حضور خود سلطان محمود دوم و توسط دکتر «برنارد» از اتریش (که به عنوان سرمعلم دعوت شده بود) برگزار گردید. در طول سال های آتی، اعضای هیات علمی آن که از دانشکده داروسازی پاریس فارغ التحصیل شده بودند، به آن پیوستند. در ابتدا این برنامه دو تا سه سال به طول انجامید. علاوه بر این، تا سال ۱۸۷۰ همه دوره های درسی به زبان فرانسه تدریس می شدند، زیرا در آن دوره منابع پزشکی به زبان ترکی وجود نداشت.

● حرکت به سوی روز بین المللی داروسازی

با توجه به تجربیات به دست آمده، به نظر می رسد روز ملی داروسازی، نتایج منحصر به فرد خود را خواهد داشت و در همه زمینه ها تاثیر خود را خواهد گذاشت. این مناسبت، امکان آن را فراهم می آورد تا دور هم آییم، درباره مشکلات رایج بحث کنیم و بتوانیم به راه حل های خوب و کارآمدی برسیم. می توانیم ایده ها و تجارب خود را با یکدیگر به اشتراک بگذاریم، بنابراین این روز به تقویت هویت های حرفه ای و همبستگی بیشتر در میان ما کمک خواهد کرد. علاوه بر این، راه کارهایی برای حرکت رو به جلوی هوشمندانه ای به داروسازان (به عنوان «گروه متحدی از متخصصان سلامت») ارایه خواهد شد که نتیجه آن، بهبود و ارتقای تصویر این گروه در برابر گروه هدف ماست که همانا بیماران و افراد خانواده شان هستند.

در تحقیقات گسترده ای که درباره به یادگار نگاه داشتن این روز در کشورهای دیگر انجام شده، موارد محدودی یافت می شود که از این نظر ناامیدکننده است. هر چند برخی کشورها میزبان روزها، هفته ها و حتی یک ماه تحت نام های مختلف مرتبط با داروسازی هستند، این وقایع تنها بر بیماران، دانشجویان رشته داروسازی و یا حتی کسانی که به دنبال یک حرفه در صنعت داروسازی هستند، توجه دارد و هیچ یک بر خود شخص داروساز متمرکز نیست. البته این رخدادها در خط مفاهیم خود ما از روز ملی داروسازی در ترکیه قرار ندارند. تنها کشورهای چندی (از جمله ایالات متحده، کانادا و جمهوری چک) هستند که یک روز ملی داروسازی واقعی دارند و آن را جشن می گیرند.

● جای خالی روز بین المللی

اگر در وب سایت ها به دنبال روز بین المللی و جهانی داروسازی بگردید، به نتیجه ای نخواهد رسید، زیرا فدراسیون بین المللی داروسازی نیز تایید می کند که چنین مفهومی وجود ندارد. دیگر روزهای بین المللی جای خود را در تقویم های جهانی باز کرده اند، مانند روز جهانی معلم (۵ اکتبر)، روز بین المللی پرستار (۱۲ می) و هفته دبیران (۲۱ تا ۲۶ مارس)، بنابراین جای تاسف است که یک روز مشترک برای دانشمندان داروسازی و داروسازان سراسر دنیا نیست تا بتوانند آن روز را با هم جشن بگیرند و شاد باشند و به کمک هم بیایند.

بنابراین در اینجا پیشنهاد می شود روز ۲۵ سپتامبر به عنوان «روز بین المللی داروسازی» نام گیرد، زیرا این روز در سال ۱۹۱۲ شاهد شکل گیری رسمی فدراسیون بین المللی داروسازی (FIP) در لاهه بوده است. از این رو جای خوشوقتی است اگر تا قبل از صدمین سال تشکیل فدراسیون در سال ۲۰۱۲، این روز بین المللی تعیین شود و مورد توجه مقامات قرار گیرد تا بتوان از آن حداکثر استفاده را به عمل آورد.