● هدف:

ارزیابی تاثیر پردنیزولون خوراکی در بهبود دید نهایی و کاهش برخی از عوارض عمل جراحی باکلینگ صلبیه در بیماران مبتلا به جداشدگی شبکیه.

● روش پژوهش:

مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی شده شاهددار با تجویز دارونما و دوسوکور برروی بیمارانی انجام شد که به دلیل جداشدگی رگماتوژن حاد شبکیه به بیمارستان شهید لبافی نژاد مراجعه می کردند. بیماران پس از اعمال معیارهای ورود و خروج مطالعه، توسط گروه شبکیه تحت عمل جراحی باکلینگ صلبیه قرار گرفتند. پس از عمل، بیماران به طور تصادفی به دو گروه درمان و شاهد تقسیم شدند. در گروه درمان، پردنیزولون خوراکی و در گروه شاهد، دارونمای مشابه با داروی موثر تجویز گردید. بیماران دو گروه از نظر حدت بینایی، جداشدگی شبکیه، ادم سیستویید ماکولا و ویترورتینوپاتی پرولیفراتیو (PVR) مقایسه شدند.

● یافته ها:

تعداد ۵۲ بیمار شامل ۲۵ بیمار در گروه درمان و ۲۷ بیمار در گروه دارونما بررسی شدند. بیماران شامل ۳۴ مرد (۶۵.۴ درصد ) و ۱۸ زن (۳۴.۶ درصد) بودند. میانگین سنی افراد مورد مطالعه ۴۴.۸±۱۵.۷ سال بود. اختلاف مدت زمان جداشدگی شبکیه تا زمان عمل جراحی در دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود. اختلاف دید در دو گروه قبل از عمل ۱.۴۷±۰.۸۱) لوگمار در گروه درمان و ۱.۴۴±۰.۸۲ لوگمار در گروه دارونما) و بعد از عمل ۰.۶۲±۰.۳۹ لوگمار در گروه درمان و ۰.۷۸±۰.۵۸ لوگماردر گروه دارونما) به لحاظ آماری معنی دار نبود. در یک بیمار از گروه درمان (۴ درصد) و ۳ بیمار از گروه دارونما (۱۱.۱ درصد) PVR مشاهده شد ((P=۰.۳۳. ادم ماکولای بعد از عمل، براساس آنژیوگرافی با فلورسین، در ۳ بیمار از گروه درمان (۱۲ درصد) و ۵ بیمار از گروه دارونما (۱۸.۵ درصد) مشاهده شد (P=۰.۳۹) در هیچ کدام از بیماران، چروکیدگی ماکولا (macular Pucker) به تنهایی مشاهده نشد.

● نتیجه گیری:

تجویز استرویید بعد از عمل جراحی باکلینگ صلبیه، به طور همگانی پیشنهاد نمی شود و باید بسته به شرایط تجویز گردد.