تخمین می زنند كه ۷ درصد جمعیت ایالات متحده اضطراب را تا حد ایجاد اختلال تجربه می كنند.

اضطراب یكی از هیجان های رایج است و فرض بر این است تا زمانی كه باعث آشفتگی نشود، بهنجار است ، اگر اضطراب نه علتی شناخته شده و نه هیچ تناسبی با خطر داشته باشد، تبدیل به اختلال می شود. شیوع اضطراب باعث فراوانی تولید داروهای ضداضطرابی شده است . دو داروی عمده ضد اضطراب ، كلردیازپوكساید (لیبریوم) و دیازپام (والیوم )، دارای اثر قطعی و در ضمن اعتیادآورند.

آمارها نشان می دهد كه حدود ۱۵ درصد از جمعیت ایالات متحده به والیوم معتادند. اگرچه تصور می شود این دارو اعتیادآور نیست و بر باریتوراتها برتری دارد، اما بسیاری از مردم معتاد به این ماده هستند.

این داروها نه تنها برای اضطراب بلكه برای بسیاری از ناراحتی های معمول مثل بی قراری ، ناتوانی در كنار آمدن و استرس خفیف و شدید تجویز می شود. این داروها حتی در خیابان ها به فروش می رسد.

آلپرازولام لیبریوم و والیوم جزو بنزودیازپین ها هستند كه بر دستگاه عصبی مركزی اثر می گذارند. تاثیرات اصلی این داروها كاهش اضطراب ، آرام بخشی ، آرامش عضلانی و رفع تشنج است كه به خواب آلودگی می انجامد. این اثر بعد از دو روز از بین می رود.

اگر این داروها با الكل همراه شوند خواب آلودگی بسیار شدید می شود. به علاوه بنزودیازپین ها در بعضی ها باعث ضعف حافظه ، ناهماهنگی حركتی و آتاكسی نیز می شود.به رغم میزان بالای اعتیاد، بیشتر بیمارانی كه بنزودیازپین مصرف می كنند دچار سوءمصرف آن نمی شوند. بنزودیازپین ها برای كمك به افراد برای مواجهه با موقعیت های اجتنابی یا اضطرابی توجیه می شود. همان طور كه ذكر شد وقتی مردم از دارویی استفاده می كنند كه به آنها اجازه می دهد از موقعیتی اضطرابی یا آزاردهنده رها شوند (تقویت منفی )، در معرض تاثیرات تقویتی آن دارو قرار می گیرند.

بنابراین ، جای تعجب نیست كه اعتیاد به بنزودیازپین ها در كل نسبتا بالا است . اگر چه بنزودیازپین ها ممكن است نشانه های جسمی ترك مواد را تولید نكنند ولی این بدان معنا نیست كه افراد به آنها معتاد نمی شوند. همچنین این واقعیت كه مردم بنزودیازپین ها را سوء مصرف نمی كنند بدین معنا نیست كه آنها معتاد نیستند.

افراد برای رهایی از بنزودیازپین ها باید یاد بگیرند كه چگونه با رویدادهایی كه تولید اضطراب و استرس می كنند كنار بیایند، یا یاد بگیرند كه چگونه هیجانات خود را كاهش دهند. متاسفانه این یادگیری ساده نیست ، زیرا افراد باید این كار را بدون حمایت دارو انجام دهند. آموزش افراد برای استفاده از شیوه های تنش زدایی و آرامش بخش برای كاهش اضطراب و استرس در دراز مدت روش مناسبی نیست . آنها باید بتوانند در دراز مدت رویدادهایی را كه باعث فراخوانی هیجاناتشان می شود، كنترل كنند.