شما در حال حاضر، جزء طراح های موفق لباس هستید. ممکن است راجع به بیوگرافی و علت علاقه تان به دوخت توضیح بفرمائید؟

ـ علاقه من از کودکی در کنار چرخ خیاطی مادرم شکل گرفت و بعد که در سال ۴۸ از دانشگاه هنرهای تزئینی فارغ التحصیل شدم و در رشتهٔ طراحی پارچه مشغول به کار شدم. روز به روز به کارم بیشتر دلبسته می شدم. همسرم دکوراسیون داخلی خوانده و گاه همراه با او مرا به نقاشی هم سوق داده است. در سفرهائی که داشتم دوستان خوبی یافتم که مرا با لباس های مارک دار و شرکت های مهم دنیا آشنا ساخت و این قدمی بود برای اینکه به دنیای بزرگتری پا بگذارم.

در این دیای بزرگتر، فرزندانتان چگونه شما را یاری کردند؟

ـ من ۲ فرزند دارم یک پسر که مهندس کامپیوتر است و در عکاسی و برنامه های کامپیوتر به من کمک می کند و دخترم که در ایران زندگی نمی کند و رشتهٔ زبان خوانده است. من همیشه در فکر این بودم که همسر و مادر کاملی باشم. اما برقراری توزان بین خودم و همسرم با کاری که انجام می دهم، خیلی مسئولیت مرا سنگین تر می کند.

روزی چند ساعت کار می کنید و چرا؟

ـ دست کم روزی ۶ ساعت. فکر کردن در کار من خیلی مهم است. کار زیاد مهم نیست. فکر زیاد مهم است. پشت هر کاری باید فکری باشد. فکرهای من روی لباس و کارهای هنری دور می زند. اگر مطالعه می کنم. سفر می روم، تلویزیون می بینم و روزنامه یا مجله می خوانم. می خواهم چیزهای جدیدتری برای کارم بیابم و همه اینها به خاطر این است که عاشق کارم هستم. اگر کارم را دوست نداشتم، آن را کنار می گذاشتم، چون درآمد مادی زیادی برای من ندارد. من دوست دارم برای کشورم قدم های مثبت بردارم. کار تجاری را دوست ندارم. دنبال این نیستم که ببینم توی بازار چه طرح و رنگی است که به سرعت آن را کپی کنم تا کارم بهتر فروش برود. من طرح و پارچه ام را از فکرم و ایده ام تعیین می کنم و می دانم که طراحی و خیاطی انتهائی ندارد.

با این همه ابتکار و ذوقی که از خود نشان داده اید، اگر بخواهید خود را با افرادی مانند ”والنتینوگاراوانی“ مقایسه کنید، چه می گوئید؟

”والنتینو“ ۵۰ سال است که کار می کند. ما خیلی راه در پیش داریم که به آنها برسیم. کار او طوری که پارچه را برایش می بافند و به دلخواهش رنگ می کنند. او پارچهٔ آماده استفاده نمی کند، از یک عده طراح و دوزندهٔ باتجربه و سابقه دار در کارش استفاده می کند. او لباس های خاص برای افراد مشهور می دوزد. اما در ایران کسانی که دنبال کارهای متفاوت هستند، باید آن را از طراحان متفاوت تهیه کنند. لباس های مارک دار که وارد ایران می شود، سایز افراد مانکن است و برای افراد درشت و کسانی که به لحاظ اندام، نامتعال هستند، مناسب نیست و از طرفی به قدری گران است که فقط افراد خاصی می توانند آن را بخرند.

چه قدر رقیب دارید؟

در جواب می خواهم فرق رقابت و حسادت را بگویم. قابت خوب است اگر رقابت نباشد هیچ کاری پیش نمی رود، اما حسادت بد است. رقابت یعنی اینکه اگر کسی پیشرفتی کرد م هم سعی کنم و خودم را بالا بکشم. اما حسادت یعنی دخالت در کار کسی و یا به اصطلاح، جو را خراب کردن، که این کار بسیار غیرانسانی است.

مشخصه اصلی کار شما چیست؟

ـ علاقه مندی به کارم و اینکه کار من، جنبه ٔ معنوی دارد، برایم بسیار مهم است. این کار سود چندانی برایم نداشته است. وقت های فراغتم را پر کرده است، اما به خاطرش سفر کردم، لوازم تزئینی خریدم و با ذوق و شوق تصمیم گیری کردم که چه چیز را کجا به کار ببرم. فکر من منبع الهام است. چنین پارچه هایم بسیار بادوام است. چرا که پارچهٔ بادوام، ارزش کار را بالا می برد. مانتوهائی با پارچه های عالی به سبک قاجار و صفویه دوختم که بسیار مورد توجه بود. من معتقد هستم ما فرهنگ غنی داریم و همین که من از آنها الهام می گیرم و افراد را راضی نگه می دارم، طور یه سال ها است طرح های مرا می پوشند، قانع می شوم. هدفم هرگز مطرح شدن نبوده است. قدرشناسی مردم و رضایت آنها به قدری قلب مرا شاد می کند که نهایت ندارد.

برای اینکه لباس ایرانی را به دنیا بشناسانیم، چه باید بکنیم؟

ـ در خارج و داخل ایران، نمایشگاه لباس ایرانی ترتیب بدهیم. طراحان ایرانی می توانند در تمام دنیا مطرح شوند، مردم دنیا طرفدار مد هستند، اما ما خودمان را گاهی دست کم می گیریم. پشتیبانی دولت و نهادها به لحاظ مادی هم مهم است. برای سالن ها و هتل ها هم نمایشگاه ترتیب دهیم.

و به عنوان آخرین سؤال، برای خانم های ایرانی چه توصیه ای دارید؟

ـ من فکر می کنم سادگی، بهترین مشخصهٔ شخصیت یک خانم است. متأسفانه برخی از جوانان ما دوره ای برای خودشان تعیین نکرده اند به لحاظ اینکه در هر مقطع سنی، چه کاری را باید انجام بدهند. برخی از آنان از دوران نوجوانی وارد حد و حدود یک خانم شده اند و این تنها نظر من نیست؛ نظر خیلی های دیگر هم است به لحاظ آرایش صورت و مو به خصوص در سن های پائین، خیلی زیاده روی شده که جای تأسف دارد. مدهای عجیبی وارد جامعه شده است که هم به خود افراد و هم به جامعه ضرر می رساند. جوان ها باید به فکر تحصیل، تشکیل خانوادهٔ موفق، کار آبرومند و مفید برای جامعه باشند.

تهیه و تنظیم: دریا زند حاجی زاده

مصاحبه با خانم ”شهلا مهدوی“ طراح لباس تلویزیون و سینما

WWW.Shahlamahdavi.com