پسری که تولید خودکار بیک را به داخل کشور کشاند

داشتم مطلبی می خواندم از علا آزاد در مورد خانواده تحریریان, پسری که تولید خودکار بیک را به داخل کشور کشاند و موفقیت های بسیاری به دست آورد

داشتم مطلبی می خواندم از علا آزاد در مورد خانواده تحریریان، پسری که تولید خودکار بیک را به داخل کشور کشاند و موفقیت های بسیاری به دست آورد.

هرچه دو دو تا چهار تا کردم دیدم این موضوع با اقتصاد خراب این روزهای مان هیچ سنخیتی ندارد. در سالی که به "حمایت از کالای ایرانی و تولید ملی" معروف شده، ولی نمی توان هیچ نشانی از حمایت از کالای ایرانی و تولید داخلی در آن یافت ولی باز هم دلم نیامد این مطلب را شما نخوانید:

نام فامیلشان تحریریان بود و اصالتا اصفهانی بودند ولی ساکن تهران. شغل پدرش هم فروش لوازم التحریر در بازار بود. فرزند چهارم خانواده بود و نور چشمی پدر. همین که دبستان را تمام کرد به حجره ی پدرش رفت و مشغول کار شد؛ شبانه درس میخواند و روزها کار میکرد. عاشق مکالمه به زبان انگلیسی بود و ول کن هم نبود. کلاس زبان میرفت و جوری شده بود که مثل بلبل انگلیسی حرف میزد. از سربازی که آمد، زن گرفت و باز به حجره ی پدرش برگشت. فامیلشان را از تحریریان به رفوگران تغییر دادند. اولین درخشش او زمانی بود که یک محموله ی مداد از ژاپن به ایران رسید و او کولاک کرد! چون همسرش برای مدادها منگوله های رنگی میساخت و ایده میداد تا فروش بهتر شود و با این کار سودشان چند برابر شده بود! این بود که علی اکبر به فکر تجارت افتاد. چون خانواده ای مذهبی بودند و به حقشان قانع بودند، پدرش محافظه کار بود و بلند پروازی علی اکبر را که میدید میگفت آخر تو، کار دست من میدهی! علی اکبر گوشش بدهکار این حرفها نبود. کم کم کارخانه ی علی اکبر رفوگران و برادران را تاسیس کرد! و عکس برگردان و برچسب آیه های قرآن را چاپ زدند و دعای "وان یکاد" و طرح "فالله خیرحافظا و هو ارحم الرحمین" در ایران غوغا کرد.

از ماشین عروس تا ویترین مغازه ها جایی نبود که برچسب ها نباشد! این شد که سرمایه ای دست و پا کرد. کم کم به فکر تولید قلم خودنویس افتاد ولی هرچه تلاش کرد موفق نشد. تا اینکه در یک روز تابستانی، آقایی به نام بهنام، به مغازه شان آمد و لای کاغذی که در دست داشت، سه عدد قلم بود. علی اکبر شروع به نوشتن کرد و دید چه چیز خوبی است! پدرش آمد و علی اکبر گفت آقای بهنام این قلم ها را آورده. پدر نگاه کرد و نوشت و گفت علی اکبر، اینها چطوری جوهر میخورند؟ گفتم اینها جوهر نمیخورد، "خودکار" است! این کلمه "خودکار" را او اولین بار در ایران به کار برد و رویش ماند. یک روز نماینده ی همان شرکت خودکار فرانسوی به نام آقای لوک به ایران آمده بود و توی بازار با علی اکبر میگشتند تا بازار را نشانش بدهد. آقای لوک به علی اکبر گفت اگر نماینده ی این خودکار بودید چقدر میفروختید؟ علی اکبر گفت سالی 2میلیون خودکار!!! این عدد 4برابر فروش لوازم التحریر مغازه بود. نی نی پرارین فردای آن روز تلگرافی از فرانسه رسید و او "نماینده فروش خودکار بیک" شد!!! قول 2میلیون فروش خودکار داده بود ولی پنج میلیون خودکار فروخت!! کم کم فکری به ذهنش رسید. به پدرش گفت بیا برویم کارخانه "خودکار بیک" را خودمان راه بیندازیم!! پدرش گفت: باز به کله ات زده یک کار دیگر بکنی? او جواب داد ما اگر تولید کنیم هم به مملکت خودمان خدمت می کنیم و هم یک عده شاغل می شوند و نان می خورند و با این حرف ها پدرش قبول کرد. حالا راضی کردن آقای بیک دردسر بود. آقای بیک گفت بشرطی اجازه میدهم، که بتوانی خودکاری مثل این خودکار، تولید کنی و یک نمونه داد. رفوگران خودکار را تولید کرد و به فرانسه فرستاد! خودکار آنقدر خوب بود که تلگراف از فرانسه رسید که: شما سریعاً به پاریس بیا. رفت. مدیر بیک به او گفت: من به تو اجازه ساخت میدهم، فقط یک شرط دارد. به من بگو با چه موادی، این خودکار را تولید کردی؟! اینطور شد که شروع کردند و موفق شدند به طوری که در سال دویست میلیون عدد خودکار فروخت و این عااالی بود.

با کمک پدرش یک قطعه زمین 11 هزار متری در تهران نو خریدند و کارخانه ای بنا کردند و ماشین آلات را از فرانسه به تهران آوردند. تعداد پرسنل در آغاز کار 96 نفر بود اما کم کم بیشتر و بیشتر شدد. مداد سوسماری هم آن زمان رو به ورشکستگی بود. کارخانه ی زیان ده مدادِ سوسماری را از فرمانفرمایان خریدند و در فروش مداد سوسماری هم رکورد زدند. بعد در سال 1375 عطر بیک (عطر جوانی) را به خط تولیدشان اضافه کردند و باز رکورد زدند! تا اینجا خوب بود اما کمی بعد ماجرایی در سازمان تعزیرات حکومتی، پای برادران رفوگران را به زندان باز کرد تا در نهایت با پادرمیانی آقای ناطق نوری که به فرمان رهبری، نامه تظلم خواهی برادران کارآفرین را مورد پیگیری قرار داده بودند، قائله پس از دشواری فراوان ختم شد. پس از آن رفوگران هرگز آن آدم سابق نشد. کم کم، کار کارخانه بیک خوابید! خود رفوگران میگوید وداع تلخی با خودکار بیک و کارخانه ای که خودم سنگ بنایش را گذاشته بودم، داشتم و الان، حس پدری را که فرزندش را از دست داده باشد، دارم. آن روزها خودکار بیک حرف اول را در ایران می زد؛ اما حالا خودکارهای چینی جای یک تولید ملی را گرفته اند. رفوگران این روزها با بیش از 84 سال سن و باوجود بیماری در لواسان به دور از هیاهوی شهر، شعر می نویسد شاید با همان خودکار بیک و همچنان به فکر تولید است ...

محسن باقری