در مورد اجرای ترجیحات پول رایج برای سکه های تنزیل شده دیدیم که این روند برای دولت دارای زیان ها و مشکلاتی نیز هست، اعم از اینکه تولید این سکه ها زمان بر است و نمی توان حجم زیادی از آنها را به سرعت جایگزین پول در جریان فعلی کرد، یا اینکه چون طلب های دولت هم با این نوع پول پرداخت می شود همانند دیگر بستانکاران او نیز از این طریق زیان می بیند و همین طور اعطای رجحان پول رایج به سکه های تنزیل شده باعث از هم گسیختگی معاملات بین المللی می شود.

اما زمانی که قوانین پول رایج شامل گواهی های ذخیره کسری که اساسی ترین آنها همان اسکناس های ذخیره کسری است شوند دیگر هیچ کدام از این مشکلات نیز وجود نخواهد داشت که باعث بازداشتن دولت از اعطای چنین رجحاناتی شود، دلیل این مساله هم این است که اسکناس ها به صورت فیزیکی با آنچه آن را گواهی می کنند یا همان فلزات گرانبها همراه نیستند (برعکس سکه ها).

اگر مراجع پولی یک حکومت تصمیم بگیرند که در ضرب سکه به نسبت یک سوم تنزل ارزش ایجاد کنند، سکه های جدید حاوی ۳۳ درصد فلز خالص کمتر نسبت به سکه های قدیم هستند. همان طور که قبلا گفتیم چنین کاری باعث می شود که واحد پول آن حکومت نامتجانس شده و در نهایت به رکود خواهد انجامید. اما اگر «ذخایر بانکی» حکومت به اندازه یک سوم کاهش یابد، تمام اسکناس ها را به یک صورت تحت تاثیر قرار می دهد.

در این شرایط اما واحد پول نا متجانس نخواهد شد و همین طور قدرت اسکناس ها که برای صاحبانشان گواهی کننده مقدار مشخصی شمش هستند نیز الزاما آسیبی نمی بیند.

از این موضوع چنین بر می آید که وقتی رجحانات پول رایج به اسکناس ها (یا هر گواهی پولی که به صورت فیزیکی با فلز پولی همراه نباشد) اعطا شود، کشش های رکودی که در مورد سکه های تنزیل شده با آنها مواجه بودیم دیگر مطرح نخواهند بود.

آنها باعث نخواهند شد که منابع درآمدی دیگر دولت آسیبی ببیند؛ تبادلات تجاری را به خطر نمی اندازند؛ برای طلب های دولت مشکلی به وجود نمی آورند؛ و در نهایت سد راه تولید رقابتی اسکناس ها نخواهند شد.

بانکداری ذخیره کسری که توسط قوانین پولی رایج محافظت شود رقابت رو به پایین است۱. هر بانکداری انگیزه کاهش ذخایرش را تا جایی که ممکن است دارا است تا از این طریق مقدار اسکناس هایش را افزایش دهد.

البته در این روند یک نقطه توقف منطقی قبل از از هم پاشیدگی تبادلات وجود دارد. هر بانکدار تا زمانی می تواند در این کسب و کار باقی بماند که قادر باشد اسکناس ها یا همان گواهی هایش را نقد (تبدیل به فلز گرانبها) کند، چرا که مشتریانش حق تقاضای تبدیل اسکناس ها به شمش را دارند و از آنجا که بعضی از آنها این تقاضا را عملی می کنند، بانکدار باید اسکناس هایش را با پشتوانه ذخایری هر چند محدود ارائه کند. در این شرایط نظام پولی به عنوان یک کلیت به طور فزاینده ای تورم زا است، اما تورم همچنان محدود است.

این موارد برای درک تاریخ پولی سیصد سال گذشته در غرب فوق العاده مهم و حیاتی اند. دلیل اینکه دولت ها تنزیل ارزش سکه ها را رها کرده و به همکاری با بانک های ذخیره کسری رو آوردند، تفوق فنی این نوع تورم دستوری بوده است.

این روند به دولت اجازه می دهد که درآمد اضافی که نتوانسته اند از طریق مالیات گیری به آن دست یابند را به دست آورند، بدون اینکه به طلب هایشان آسیبی برسد یا کشورشان در تقسیم کار بین المللی دچار مشکل شود و بدون اینکه رقابت در بانکداری را به طور کلی از میان ببرند.

اینها از نظر دولت مزیت های چشمگیری خواهد بود، اما از نظر شهروندان مساله چندان هم با شکوه نیست. تورم و افزایش بیش از حد اسکناس ها اگر بیشتر از مورد سکه های تنزیل شده منابع دیگر بخش های اقتصاد را ندوشد کمتر از آن هم این کار را نخواهد کرد.