ما قدردان نعمت بزرگی که پس از قرن ها و سال ها در اختیارمان قرار گرفته نیستیم. ما مملکت داری را شوخی فرض کرده ایم. سوار مرکب مراد خود هستیم و فکر می کنیم جهان همواره به کام ما می گردد. بدین جهت اصولی ترین و اولیه ترین احکام ملک داری را نقض می کنیم.سنت های رایج و روش های محتوم که حاصل انباشت مدیریت کردن است را هیچگاه جدی نینگاشته ایم.شاید هنوز پس از ۳۰ سال باور نکرده ایم که در حال مدیریت کردن هستیم. مدیریت کردن آداب، سنن و قواعد خود را دارد. اما ما با این نعمت تدبیر امور چه ها که نکرده ایم.

وقتی جریانی به قدرت می رسد. با رقبایش کاری می کند کارستان. از وزیر تا وکیل و خدم و حشم، همگی را با یک چوب می راند. گروه دیگر که از راه می رسد، ماجرا معکوس تکرار می شود. نه فکری انباشته می شود، نه تجربه ای گران سنگ می شود و نه نسلی پاسداری می شود و نه مدیریتی حرمت نهاده می شود! در همین پاکستان، همسایه خودمان در هر سال دولت ها برآمده و فرو خفته اند، اما سابقه ندارد چنانچه وکیلی برآید و ژنرالی برود، سفرای آن کشور دستخوش تغییر شوند. حال ایتالیا و فرانسه و آلمان که بمانند. می خواهیم با استانداردهای در حد خویش قضاوت نماییم.به سخنان ناطق نوری و محمدرضا باهنر بنگرید؛ آیینه تمام نمای قدرت سیاسی و حکومتداری در این سرزمین است. ناطق نوری معتقد است: <در طول سال های اخیر در تعیین نرخ سود بانکی دچار افراط و تفریط شده ایم> و یا <در مورد خصوصی سازی فقط به انشانویسی می پردازیم در حالی که اهداف سیاست های اصل ۴۴ و سند چشم انداز ۲۰ ساله کشور بدون تغییر واقعی باورهای مسوولا ن اجرایی محقق نمی شود.> سخنان جناب ناطق کاملا درست است. اما چه کسانی چنین نکرده اند؟ چرا نکرده اند؟ به چه دلیل پاسخگو نیستند؟ اگر اهداف درست بوده، چرا تن نداده اند؟ مگر دولت ها، قوای سیاسی، مجالس ، شورای نگهبان، مجمع تشخیص مصلحت و در یک کلا م ارکان مملکت، هر یک در جزایر مستقلی به حیات خویش ادامه می دهند؟یا به سخنان باهنر نظری افکنیم که معتقد است چنانچه دولت به نصایح و نگرانی های مجلس در باب طرح تحول اقتصادی توجهی نکند، ترمزدستی دولت را می کشیم.

به راستی کجای کار معیوب است؟ تا چه زمانی باید از کیسه ملت هزینه ندانم کاری، آزمون و خطا و بی برنامگی ها را داد؟ همه ما روی یک کشتی نشسته ایم. حتی اگر دوست هم نداشته باشیم، فعلا همگی همسفریم و ناخدایمان رئیس دولت نهم است.از آن مهم تر آقایان که دوران به زعم خود طلا یی حکومت یکدست را تجربه می کنند چرا قدر هماهنگی را نمی دانند؟ پس چه زمانی می خواهند سکان را با یک سیاست واحد در دست گیرند؟ این روندها تنها ملت و دولت را از اهداف خود بازمی دارد. ترمزی می شود از جنس همانی که جناب باهنر می خواهد بکشد، برای دولتی که رئیس آن قبلا اعلا م کرده بود ترمزها را به دور انداخته اند.