همان طور که پیش بینی می کردم، آمریکا به سرعت نسبت به جنبش وال استریت دل زده شده است. OWS «وال استریت را اشغال کنید» حالا دیگر از جنبش قدیمی تی پارتی هم محبوبیت کمتری دارد. «دیوید ویگل» میزان تمایل عمومی را از روی دو تحقیق اخیر صورت گرفته توسط موسسه نظرسنجی پلیسی پولینگ پابلیک به این شکل سنجیده است:

آیا شما از اهداف جنبش «وال استریت را اشغال کنید» حمایت می کنید یا با آن مخالفید؟

موافق: ۳۳% (۲ ) مخالف: ۴۵% (۹+)

آیا شما جنبش «وال استریت را اشغال می کنید» را بهتر می دانید یا جنبش تی پارتی؟

اشغال وال استریت ۳۷% (۳ ) تی پارتی: ۴۳% (۳+)

آقای ویگل اظهار می دارد که افول محبوبیت OWS «نتیجه و انعکاس مقالات اینترنتی و گزارش های خبری است که به بخش های تیره جنبش اشغال پرداخته اند...» مطمئنا این مساله بخشی از علت این اتفاق است، اما «جولیان سانچز» به صورت روشن و مفصل آن چه من فکر می کنم خیلی از آمریکایی ها آن را نسبت به OWS آزاردهنده یافته اند و نگرانی خود را نسبت به آن به اشتراک گذاشته اند، بیان کرده است: تقریبا همه چیز در اقدام به اخراج معترضان از «پارک زاکوتی» اشتباه و نوعی بی عدالتی بود، از ممانعت از گزارشگرانی که دنبال پوشش اخبار این رویداد بودند گرفته تا عدم نیاز به تخریب اموال معترضان، تا قانون گریزی عجیب «شهردار مایک بلومبرگ» در بی اعتنایی به نیاز حکم قضایی برای برخوردهای صورت گرفته. ولی در مورد این سوال اصلی که آیا یک شهر باید به هر گروهی که بخواهد برای مدتی نامعین در فضایی عمومی چادر بزند یا نه، مجوز بدهد، من فکر می کنم «دوگ ماتاکونیس» به نکته خوبی اشاره کرده است: هیچ حق اولیه مصوبی برای چادر زدن در یک پارک وجود ندارد و دلیلی نیست که مقرراتی را که تضمین کننده این هستند که پارک های عمومی مانند گذشته قابل استفاده باقی بماند، قوانینی بد و ظالمانه بدانیم.

من همیشه واکنش مشابهی نسبت به این شعار اعتراضی قدیمی داشته ام: «خیابان چه کسی؟ خیابان ما! پارک چه کسی؟ پارک ما!» حالا ما فرض را بر این می گیریم که منظور از «ما»، «مردم» به طور کلی است. اما معترضان –اگرچه خود را «۹۹ درصد» می خوانند بخش خیلی اندکی از جمعیت شهری به وسعت نیویورک را در بر می گیرند. عملا، «ما» همین «گروه خاص از مردم» معنی می دهد، هرچند آن ها مایلند گروه خیلی بزرگ تری به نظر برسند. خوشبختانه ما برای تنها یک رای حق زیادی اختصاص نمی دهیم، ولی به نظر می رسد که بخش غالب نمایندگان منتخب شهر بر این عقیده هستند که موکلین شان دوست دارند پارک هایشان همچنان برای مقاصد همیشگی و عادات معمول شان، قابل استفاده بماند. البته ممکن است آنها اشتباه تصور کنند، یا شاید این بهانه ای باشد که بتوانند با آن تهدیدهای علیه منافع مالی شان را سرکوب کنند.

با این حال این هم خیلی گستاخانه است که جنبش های پوپولیستی خودساخته، چپ و راست، اعلان می کند که «ما مردم» این یا آن چیز را می خواهیم. وقتش رسیده که OWS فضاهای همگانی شهرهایمان را ترک کند و به فضای عمومی واقعی برود و با جنبه های خسته کننده و گاهی آزاردهنده سیاست گذاری های دموکراتیک واقعی آشنا شود. چنانکه آقای سانچز مطرح کرده: «با تصور کردن اعتراض نه به عنوان مقدمه سیاست، بلکه به مثابه جایگزینی برای آن، آنها واقعیت پلورالیسم (تکثرگرایی) را انکار می کنند و نسبت به فهم واقعیت دموکراسی تمایلی ندارند.» اما در صورتی که سیستم ما چنان تغییر ماهیت دهد و بشکند که سیاست های مورد اعتماد دموکراتیک معمول، دیگر در آن ممکن نباشد چه؟ در این صورت آیا باز هم می شود با مشارکت در آن تغییر ایجاد کرد؟ این در واقع مضمون اصلی روایت مسلط آنان است: ۱ درصد آن قدر به طرز نامتناسبی قدرتمند شده اند که برای اکثر اهداف عملی، «سیستم» را در تملک خود دارند. در نمونه جنبش فعلی، به افراد علاقه مند به دموکراسی مشارکتی که در چادرها اقامت کرده اند این را گفتن که به خانه هایشان بروند و به صورت واقعی در دموکراسی ما مشارکت کنند، مثل این است که بهشان بگویید تسلیم «الیگارش»ها شوند. این مساله همیشه معضلی در تفکر محافظه کارانه بوده است: اگر تلویزیون های کابلی لیبرال ها به طور سیستماتیک همه روزه دروغ تحویل مردم ندهند، همه به سادگی در خواهند یافت که دیدگاه های ما درست و بدیهی هستند! یک جور آرمانگرایی احساسی تاریک در بطن این عقیده احساس می شود: این طور تلقی می کنند که در صورتی که تاثیرات شرورانه گروه های کوچک اما قدرتمند نبود، همه ما با هم موافق و هم رای می شدیم. ولی ما هرگز این چنین نخواهیم بود. چنددستگی آرا حقیقت بنیادین یک جامعه لیبرال و آزاد است. این خیلی اقناع کننده است که باور داشته باشید که یک گروه در اثر ابهام ناشی از عدم اطلاعات و تبلیغات پروپاگاندایی، اطراف را نمی بیند و بنابراین نمی تواند بین درست و خطا قضاوت کند. چیز دیگری وجود دارد که خیلی ناخوشایند است، دانستن این که بیشتر مردم حتی بسیاری از مهم ترین عقاید راسخ انسان را هم هرگز نمی پذیرند.

بنابراین نمی توانیم در اجتماعی زندگی کنیم که ایده آل های ما مثل مطابقت های نزدیک و محکم با افراد دیگر، یا حتی نزدیکی های تقریبی با دیگران در آن میسر نیست. با این همه باید گفت که دموکراسی فعلی ما، با همه مشکلاتش، همه چیزهایی را که دموکراسی به طور واقع گرایانه، بسته به اندازه و تنوع هر کشور، قرار بود بر عهده بگیرد، انجام می دهد. به طور صادقانه باید بگوییم که ما حتی خوش شانس هم هستیم که دموکراسی مان به شکل کنونی برقرار است. کارهای زیادی را باید انجام دهیم تا اندکی آن را اصلاح کنیم، ولی کارهای خیلی کمی هستند که بتوانیم انجام دهیم تا خیلی بهتر شود، به خاطر اینکه تقریبا هیچ گاه ما روی کافی بودن مقدار یک چیز واقعا بزرگ به توافق نمی رسیم. OWS باید به دنبال جذب موافق و هوادار برای کسب رای جهت کسب مناصب دولتی باشند، زیرا این ساز و کاری است که این دموکراسی در آن مشغول به کار است. به هر حال، حتی اگر دموکراسی ما واقعا به طرز جبران ناپذیری در هم شکسته شده باشد، نظرسنجی ها این گونه می گویند که به نظر نمی رسد که دیگر کمپ و چادرزدن های بیشتر، در حال تغییر دادن چیزهای اطراف ما باشند.