گفته می شود بیمه نوعی سرمایه گذاری است. اما نه از آنگونه که کسی انتظار داشته باشد. پولش را پس بگیرد. و البته قمار هم نیست. یک قمار باز خطر می کند، در حالی که بیمه علیه خطر از انسان محافظت می کند. بیمه روشی برای تقسیم خطر با دیگران است. از دوران باستان، برخی افراد منابع مالی خود را برای کمک به کسانی که متحمل ضرر می شدند، به طور مشترک سرمایه گذاری می کردند. حضرت موسی به قوم اسرائیل دستور داده بود که به صورت دوره ای، مقداری از تولیدات خود را به خارجیان مقیم، پسران بی پدر و زنان بیوه کمک کنند (کتاب تثنیه دومین کتاب تورات) ریشهٔ بیمه به زمان تمدن بابل برمی گردد. تاجران تشویق می شدند که به کاروان های تجاری وام های کوتاه مدت بدهند و وقتی کالا به سلامت به مقصد رسید پول خود را با سود پس بگیرند. این فعالیت مشابه یکی از قوانین حقوق دریائی است که در نظام نامهٔ حمورابی به رسمیت شناخته شد (۲۱۰۰ سال قبل از میلاد).

این قانون، عقدی به صورت رهن است که صاحب کشتی در مقابل گرو گذاردن کشتی و گاهی گرو گذاردن کرایهٔ قابل دریافت کشتی، میلغی دریافت می دارد در صورتی که کشتی غرق شود یا از بین برود پول طلبکار از بین می رود. ولی اگر کشتی به سلامت بازگشت مبلغ قرض به اضافهٔ سودی که نرخ آن از حد معمولی بیشتر است به طلبکار مسترد می گردد (تعداد دفعاتی که کشتی ها سالم برمی گشتند زیادتر بود). این مشابه روشی بود که فنیقی ها در تجارت دریائی خود به کار می گرفتند. رومیان باستان انجمن تدفین داشتند. به نوعی مانند بیمهٔ عمر، که مخارج تدفین و پرداخت مبلغی به بازماندگان عضو این انجمن را به عهده داشت. با گسترش شهرها و تجارت در اروپا، انجمن های قرون وسطائی برای حفظ اعضاء خود از زیان خطراتی مانند آتش سوزی و غرق شدن کشتی، آزاد کردن اسرا از دست دزدان دریائی، ترتیب مراسم تدفین در خور و شایسته و حمایت در زمان فقر و بیماری متعهد شدند.

طبق شواهد، اولین قرارداد بیمه مربوط به اواسط قرن چهاردهم است. بیمهٔ دریائی در میان ملل اروپائی وابسته به تجارت دریائی، عمومیت اجرائی داشت. در لندن، قهوه خانهٔ لویدز محلی بود که تاجران، صاحبان کشتی و بیمه گران برای معاملات تجاری با هم ملاقات می کردند. سرمایه گذاران که پیشنهاد قرارداد بیمه را به دریانوردان می دادند، اسامی خود را در زیر ورقه ای می نوشتند و مقدار مشخصی از خطر را در مقابل مبادلهٔ مبلغ معینی (همان حق بیمه)، تقبل می کردند. بدین ترتیب تا آخر قرن هجدهم، لویدز به اولین شرکت بیمهٔ مدرن تبدیل شد. در سال ۱۹۶۳ ادموند هالی، ستاره شناس، اولین جدول مرگ ومیر را بر اساس قوانین آماری مرگ ومیر و سود تهیه کرد. این جدول در سال ۱۷۵۶ توسط ژوزف دادسون اصلاح شد. و بدین ترتیب محاسبهٔ نرخ حق بیمه برای سنین مختلف مقدور شد. در حالی که قبلاً برای تمام سنین یکسان محاسبه می شد.

بیمه ٔ امروزی

امروز وقتی که مردم خود را بیمه می کنند به این معنی است که کماکان خطر خود را با بیمه گر تقسیم می کنند. شرکت های مدرن بیمه، آماری را که نشانگر میزان ضررهای گذشته، مانند خطر آتش سوزی و غیره است مطالعه می کنند تا بتوانند میزان ضررهائی را که ممکن است در آینده به مشتریانشان تحمیل شود، حدس بزنند. شرکت های بیمه از وجوهی که مشتریان به آنها می پردازند، برای جبران خسارت اشخاص متضرر شده اقدام می کنند.

آیا همه به بیمه نیاز دارند؟

واقعاً شما به بیمه نیاز دارید؟ چه نوع بیمه ای برای شرایط شما مناسب است؟ در برخی از کشورها داشتن انواع خاصی از بیمه ها اجباری است. و در برخی دیگر هم، خیلی از انواع بیمه شناخته نشده است. به علاوه هزینهٔ بیمه و انواع پوشش آن در کشورهای مختلف متفاوت است. اما اصل اساسی بیمه یعنی شراکت در خطر، در همه جا یکسان است. به این ترتیب صرف هزینه برای بیمه، کار عاقلانه ای است. حتی اگر هیچ دعوائی اقامه نشود. به نظر شما همراه داشتن یک لاستیک یدک در پشت ماشین سرمایه گذاری بیهوده ای است؟ حتی اگر هرگز از آن استفاده نشود احساس امنیتی که راننده از بودن این لاستیک در ماشین دارد، صرف هزینهٔ آن را قابل قبول می کند. هر چند بعضی از خسارت ها با پرداخت پول قابل جبران نیستند. ولی می توان بخشی از خسارت های وارده را جبران کرد.

انواع بیمه نامه ها

بیشتر بیمه هائی که اشخاص تهیه می کنند در ۵ نوع بیمهٔ کلی زیر طبقه بندی می شوند.

بیمه مالکیت

بیمه برای از بین رفتن خانه، تجارت، اتومبیل، با مالکیت های دیگر معمول ترین نوع مدیریت خطر است. بعضی از بیمه نامه های منازل، اسباب و اثاثیه را نیز پوشش می دهند. اگر شما این نوع بیمه نامه را می خرید حتماً از اجناس داخل خانهٔ خود فهرستی تهیه کنید. حتی اگر می توانید از اثاث منزل خود عکس یا فیلم ویدیوئی بگیرید. این فهرست را به همراه لیست ارزیابی یا رسید کالا در جائی مطمئن غیر از خانهٔ خود نگهداری کنید.

بیمهٔ مسئولیت

هر کس که اتومبیلی را می راند یا صاحب ملکی است یا تجارتی انجام می دهد با دیگران را در استخدام دارد، همیشه در معرض خطر بروز حادثه قرار دارد. این حادثه ممکن است به خسارت به مایملک، مصدومیت یا مرگ اشخاص دیگر منجر شود. رانندهٔ ماشین، صاحب اموال و مدیران، مسئول تعمیر اموال خسارت دیده، درمان یا حتی درد و رنج اشخاصی که حادثه برای آنها اتفاق افتاده هستند. در خیلی از کشورها، قانون راننده ها و صاحبان اموال را مجبور به داشتن بیمهٔ مسئولیت می کند تا بیمه برای پرداخت خسارت به آنها کمک کند. حتی اگر صاحب ملک، راننده، یا کارفرما مسئولیت خود را بیمه نکرده باشد او در مقابل قربانیان حادثه و خانواده های آنان از نظر اخلاقی و قانونی مسئول است.

بیمه خدمات درمانی

برخی از کشورها نوعی بیمه را برای سالخوردگان تأمین می کنند که به واسطهٔ آن اشخاص سالمند از مقرری و درمان کافی بهره مند می شوند. در این موارد بیمه مقدار کمی از این هزینه ها را به عهده می گیرد. در نتیجه اشخاص بیمه های دیگری را برای تکمیل این بیمه اختیار می کنند. در خیلی از کشورها بیمه درمانی کارگران یک شرط استخدامی است. در برخی از کشورها مانند کشور ما سازمانی وجود دارد که اشخاص را در مقابل دریافت مبلغی به صورت ماهانه یا سالانه با قیمت های پائین تر بیمه می کند. هر چند استفاده از این نوع بیمه، انتخاب نوع درمان و پزشک، معالج را محدود می کند.


شما در حال مطالعه صفحه 1 از یک مقاله 2 صفحه ای هستید. لطفا صفحات دیگر این مقاله را نیز مطالعه فرمایید.