آخرین وعده داده شده توسط رهبران آفریقایی و جامعه بین الملل مبنی بر اعطای ۳۵۰ میلیون دلار برای کمک به افراد قحطی زده واقع در شاخ آفریقا که شمارشان به بیش از ۱۳ میلیون می رسد، نیاز به سرمایه گذاری و توجه مستمر به منظور جلوگیری از تراژدی فعلی و مرگ و میر و آسیب رسیدن به افراد بیشتر را خاطرنشان می کند، اما اگرچه کمک خیلی بیشتری برای برطرف کردن نیازهای فعلی قربانیان قحطی در حال حاضر باید تامین شود، ما هم اکنون باید به فکر راه حل های بلندمدت برای پیشگیری از رسیدن به چنین نقطه بحرانی در آغاز وقوع آن هم باشیم.

خیلی از مردم قحطی را به مثابه نیروی قهری طبیعت و کاملا خارج از اراده ما تلقی می کنند، ولی تنها عامل بروز قحطی، طبیعت نیست. آنها رخدادهای پیچیده تری هستند که ریشه در حکومت، امنیت، بازار، آموزش و زیرساخت ها دارند، همه اینها می توانند تاثیرگذار باشند.

از جمله ابزارهای ما برای مقابله با نقاط بحرانی غذایی سرمایه گذاری های هوشمندانه و بلندمدت در کشاورزی هستند. سه چهارم جمعیت فقیر جهان غذا و درآمد خود را از کشاورزی در زمین های کوچک به دست می آورند و اغلب این کشاورزان با زمین های ناچیز، زنان هستند. آنها فرصتی برای اشتباه ندارند، بنابراین مستلزم این هستند که شانس شان برای تولید محصول افزایش پیدا کند. وقتی این کشاورزان بیشتر تولید کنند و درآمد بیشتری کسب کنند، عکس العمل شان در برابر شوک هایی مانند شرایط نامساعد آب و هوا بهتر می شود و می توانند خود و خانواده هایشان را در مسیر خودکفایی قرار دهند.

در سال ۲۰۰۸، وقتی بهای غذا به سرعت افزایش پیدا کرد، قحطی در اتیوپی گسترش یافت و ۱۴ میلیون نفر در شاخ آفریقا در معرض خطر قرار گرفتند. در آن موقع بنیاد «آکسفام آمریکا»، که توسط بیل و ملیندا گیتس پشتیبانی می شود، یک واکنش دو مرحله ای به بحران پیش آمده را سازماندهی کرد. گام نخست روی ۲۲۵هزار نفر از کشاورزان بسیار آسیب پذیر اتیوپی متمرکز بود و به آنان چیزی که بسیار محتاج آن بودند، یعنی غذا را می رساند. دومین اقدام سازماندهی پروژه های پول در برابر کار برای ساخت سد، مسیرهای آبرسانی، راه ها و چیزهایی از این دست بود تا به این افراد کمک شود مزارع کوچک شان را ارتقا دهند و توان بازگشت پذیری شان را در برابر خشکسالی های آینده بهبود ببخشند.

وقتی در سال جاری قحطی دوباره ظاهر شد، این سرمایه گذاری ها جواب دادند. به جای نیاز به کمک غذایی، بسیاری از خانواده های کشاورز قادر بودند که با طبیعت ناملایم مقابله کنند و منتظر آینده باشند.

مثالی که زدیم موردی فارغ از بقیه چیزها نبود. باید از اقدامات رهبران کشورهای آفریقایی برای ارجحیت بخشیدن به توسعه کشاورزی و تلاش های خستگی ناپذیر خیلی از سازمان های بین المللی سپاسگزار بود. کارهای آن ها باعث شد بهبود واقعی در برابر گرسنگی و فقر در این قاره ایجاد شود.

برای مثال در کشور غنا، هم فقر و هم گرسنگی در عرض ۲۵ سال گذشته با تمرکز بر روی سرمایه گذاری در کشاورزی با سرعت زیادی کاهش یافتند. نتیجه آن امروزه رونق بخش کشاورزی در این کشور است که سالانه رشدی بیش از ۵ درصد دارد و سطح گرسنگی در این کشور در بازه بین ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴ نزدیک به ۷۵درصد نزول یافت.

اتیوپی هم گام های بلندی در تغییر سیاست های کشاورزی و سرمایه گذاری بیشتر در تولید محصولات با اهمیت بیشتر برای کشاورزان فقیر و علاوه بر آن صرف کمک های بیشتر برای تقویت بازدهی تولید محصول در طی چند سال گذشته برداشته است.

چندین محصول اصلی کشاورزان را در برابر شرایط دشوار آب و هوایی یاری دادند. برای مثال، انواع ذرت های مقاوم در برابر خشکسالی در حال حاضر بیش از دو میلیون نفر از کشاورزان فقیر در آفریقا را سود می رسانند. در حوالی سال ۲۰۱۶، انتظار می رود محصولات ذرت تا ۳۰ درصد افزایش یابند که این امر تعداد ۴۰ میلیون نفر از اهالی ۱۳ کشور جنوب صحرای آفریقا را در تامین زندگی خود یاری می دهد.

پروژه های دیگر از جمله آنان که توسط نهادهای «غذارسانی آینده ایالات متحده»، «کشاورزی جهانی»، «برنامه امنیت غذایی» و سازمان هایی مانند «اتحاد برای انقلاب سبز در آفریقا» پشتیبانی می شوند به دنبال یافتن راه های جدید برای حمایت از کشاورزان جزء در جهان در حال توسعه هستند.

در دوران بحث های شدید روی بودجه های مالی، مردم سراسر جهان باید به یاد داشته باشند که این پروژه ها نه تنها جان انسان ها را نجات داده، سطح زندگی را ارتقا بخشیده و ثبات را تضمین می کنند، بلکه در درازمدت پول کمتری را هم صرف خود می کنند. برآوردها نشان می دهد که اعانه های مربوط به شرایط اضطراری حدود هفت برابر بیشتر از اقدامات پیشگیرانه هزینه بر هستند.

این امر به این دلیل است که چرا برای سازمان های کمک دهنده بین المللی و دولت های آفریقایی، استمرار برنامه های پشتیبانی اهمیت بیشتری دارند. این طرح ها به کشاورزان جزء، کالاهای کشاورزی، ابزارهای بهبود کیفیت و بازارهای قابل اتکایی را که آنها برای خودکفا شدن نیاز دارند می دهند. برای همه ما مهم است که مطمئن شویم این قحطی هولناک آخرین مورد از این فجایع باشد.