طبق آمار اعلام شده در دسامبر ۲۰۰۹، در بین کشور های پیش رو در به کار گیری و گسترش اینترنت پهن باند در دنیا، ایالات متحده رتبه شانزدهم را دارد! در کره جنوبی ۹۵ درصد مردم و در سنگاپور ۸۸ درصد از آنها به اینترنت پرسرعت دسترسی دارند. همچنین آمریکا بسیار عقب تر از سایر کشورهای پیشرفته از جمله دانمارک، هلند و نروژ قرار دارد.

بیش از ۲۰ کشور در حال حاضر برنامه هایی برای توسعه دسترسی به اینترنت پهن باند دارند. در حال حاضر تنها حدود ۶۵ درصد آمریکایی ها به اینترنت پرسرعت دسترسی دارند. دفتر مرکزی باراک اوباما و کنگره آمریکا به این نتیجه رسیده اند که دسترسی فراگیر به خطوط پهن باند اینترنتی شاخصی برای توسعه اقتصادی، اشتغال زایی، رشد فرصت های تحصیلی و افزایش دسترسی مردم به خدمات پزشکی و بهداشتی در سراسر این کشور محسوب می شود.

بیش از یک سال پس از این که کنگره آمریکا بسته محرک اقتصادی دولت اوباما را تصویب کرد، رئیس جمهور این کشور اعلام کرد که ۷۹۵ میلیون دلار از آن بودجه برای توسعه دسترسی به اینترنت در سراسر آمریکا، در جهت ایجاد مشاغل و بهبود ارتباطات هزینه می شود. بسته محرک اقتصادی آمریکا که در فوریه سال ۲۰۰۹ تصویب شد، ۷۸۷ میلیارد دلار برای ایجاد مشاغل، بالا بردن نقدینگی، و احیای اقتصاد در حال رکود آمریکا اختصاص داده است. برنامه اوباما بیش از ۱ میلیارد دلار برای راه اندازی اینترنت پرسرعت مبتنی بر خطوط پهن باند در سراسر کشور اختصاص می دهد. حدود ۸۰۰ میلیارد دلار از این مقدار از محل بسته محرک اقتصادی و بقیه آن از سرمایه گذاری غیردولتی تامین می شود. این پول بخشی از ۲/۷ میلیارد دلاری است که در بسته محرک اقتصادی برای توسعه دسترسی به اینترنت پرسرعت در نظر گرفته شده است.

برنامه راه اندازی اینترنت پرسرعت در سراسر آمریکا در شانزدهم مارس ۲۰۱۰ اعلام شد. رئیس جمهور آمریکا گفت: "ما شدیداً در حال رقابت هستیم تا اطمینان حاصل کنیم صنایع و بازارهای آینده همین جا، در ایالات متحده شکل می گیرند. ما در حال پیشرفت هستیم و من به هر آمریکایی که به دنبال شغل است قول می دهم که به تلاش خود ادامه خواهیم داد." اوباما گفت این برنامه ۶۶ پروژه زیرساختی، و بیش از ۵ هزار شغل موقت در سراسر کشور ایجاد خواهد کرد.

همچنین این برنامه برای ده ها میلیون آمریکایی و بیش از ۶۸۵ هزار کسب و کار، ۹۰۰ تاسیسات خدمات درمانی و ۲ هزار و ۴۰۰ مدرسه در ۵۰ ایالت آمریکا منفعت در بر خواهد داشت. او خاطرنشان کرد که چگونه تخصیص اینترنت پرسرعت می تواند به آموزش، محیط زیست، و خدمات درمانی کمک کند. وی اعلام کرد که دولت او باید تمام بیمارستان های آمریکا را از طریق شبکه اینترنت به همدیگر متصل کند. استفاده گسترده تر از مدارک پزشکی دیجیتال می تواند بهره وری صنعت خدمات درمانی را بالا ببرد و از هزینه ها بکاهد. پس از آن رئیس جمهور آمریکا برنامه جداگانه ای را برای افزایش سطوح طیف مخابراتی پهن باند برای دسترسی بیشتر به ارتباط اینترنتی پرسرعت بی سیم اعلام کرد.

بر اساس گزارشی از شورای ملی اقتصاد آمریکا که سال گذشته منتشر شد، پروژه های برنامه اینترنت پهن باند به کاهش هزینه سرمایه گذاری خصوصی، جذب ارائه دهندگان سرویس اینترنی به مناطق جدید، بالا بردن سطح سواد دیجیتال در بین دانش آموزان و کارکنان، و ایجاد فرصت های جدید در اشتغال، آموزش، و کارآفرینی از طریق اتصال خانه ها و کسب و کارها کمک خواهند کرد.

برنامه راه اندازی اینترنت پرسرعت از ملزومات قانون بهبود و سرمایه گذاری مجدد ۲۰۰۹ آمریکا برای بهبود دسترسی به اینترنت پرسرعت مبتنی بر خطوط پهن باند در سراسر این کشور است. سرویس اینترنتی پهن باند همچنین با یکی دیگر از برنامه های کمیسون ارتباطات تلفیق خواهد شد تا دسترسی به سرویس ارتباط تلفنی را برای فقرا امکان پذیر کند. رئیس کمیسون فدرال ارتباطات این برنامه را اولویت اول این کمیسیون می داند. هدف این برنامه دسترسی ۱۰۰ میلیون خانه آمریکایی به ارتباط اینترنتی ۱۰۰ مگابایت در ثانیه تا سال ۲۰۲۰ است، که حدود ۲۰ برابر پرسرعت تر از اینترنت معمول در سال ۲۰۱۰ است. برای اطمینان از دسترسی "هر آمریکایی" به اینترنت پرسرعت، هدف این برنامه ارائه یک استراتژی با جزئیات، برای مقرون به صرفه کردن و به حداکثر رساندن استفاده از اینترنت پرسرعت است.

اعتقاد بر این است که این برنامه بالا بردن سطح رفاه مصرف کنندگان، مشارکت مدنی، امنیت اجتماعی، امنیت ملی، توسعه اجتماعات، ارائه خدمات درمانی، استقلال و کارایی انرژی، آموزش، آموزش کارکنان، سرمایه گذاری بخش خصوصی، فعالیت کارآفرینی، ایجاد شغل، و توسعه اقتصادی را در بر خواهد داشت. مناطق عمده آمریکا برای اینترنت سیم کشی می شوند و در برخی مناطق روستایی، خط تلفن زمینی ارتقا داده می شود. همچنین در این برنامه به اینترنت بی سیم نیز اشاره شده است. دولت اوباما اینترنت پرسرعت را ضروری می داند و نه یک کالای لوکس.

● جزئیات برنامه

اینترنت ۱۰۰ مگابایت در ثانیه برای خانوارهای آمریکایی، که قادر است یک برنامه تلویزیونی یک ساعته را در عرض ۳۰ ثانیه دانلود کند، و برای مشتریان خانگی در همه جا مقرون به صرفه خواهد بود. شرکت های وریزون (Verizon)، کام کست (Comcast)، و کاکس (Cox)، قصد پیشنهاد ارائه این سرویس را دارند و کیبل ویژن (Cablevision) این پیشنهاد را با مبلغ پیشنهادی ۱۰۰ دلار در ماه رسماً اعلام کرده است. شرکت تایم وارنر کیبل (Time Warner Cable)، با همین قیمت پیشنهاد ارائه اینترنت ۵۰ مگابایت در ثانیه را داده است. در راستای اهداف برنامه برای کتابخانه ها، مدارس و بیمارستان ها سرویس اینترنتی ۱ گیگابایت در ثانیه ارائه خواهد شد. کارکنان خدمات اورژانسی نیز به اینترنت پرسرعت دسترسی خواهند داشت. به علاوه این برنامه قصد دارد همه کودکان را از سواد دیجیتال برخوردار کند.

هدف دیگر این برنامه شبکه "انرژی هوشمند" خواهد بود. از طریق این شبکه مردم آمریکا می توانند از مصرف روزانه انرژی خود اطلاع حاصل کنند. این شبکه اطلاع رسانی می تواند تولید گازهای گلخانه ای را به میزان ۱۲ درصد کاهش دهد، این میزان معادل تولید گاز ۵۵ میلیون اتومبیل خواهد بود. با استفاده از اطلاعات مصرف روزانه انرژی، افراد می توانند میزان انرژی مصرفی خود را ۵ تا ۱۵ درصد کاهش داده و بین ۶۰ تا ۱۸۰ دلار در سال صرفه جویی کنند. تا به امروز تنها ۱ درصد از آمریکایی ها به چنین اطلاعاتی دسترسی داشته اند.

در اکتبر سال ۲۰۰۹، شرکت جنرال الکتریک و شرکت ویرل پول (Whirlpool)، اعلام کردند لوازم خانگی هوشمند با استفاده از این شبکه اطلاعاتی می توانند مصرف انرژی را برنامه ریزی کرده تا در زمان مصرف کم انرژی کار کنند. این برنامه آنها مستلزم شبکه هوشمند انرژی است.

اما چرا دولت اوباما چنین برنامه ای را در نظر دارد؟ توسعه اینترنت پرسرعت بخش مهمی از برنامه وسیع تر محرک اقتصادی دولت اوباما است و اهداف متعددی را دنبال می کند. این برنامه علاوه بر ایجاد مشاغل موقت در ساخت وساز، دسترسی بیشتر مردم را به اینترنت امکان پذیر می کند. با این کار رتبه کشور در استفاده از اینترنت پرسرعت در جهان بهبود می یابد. رئیس جمهور آمریکا می گوید: "قرار گرفتن ایالات متحده در رتبه شانزدهم جدول کشور های پیشرو در به کار گیری و گسترش اینترنت پهن باند در دنیا، غیرقابل قبول است. در کشوری که اینترنت در آنجا خلق شده، هر کودک باید شانس دسترسی به اینترنت پرسرعت و پرظرفیت را داشته باشد و این امر در دوران ریاست جمهوری من اتفاق خواهد افتاد، چون از این راه می توانیم نقش خود را در رقابت های جهانی تقویت کنیم."

هدف این است که تا سال ۲۰۲۰، ۱۰۰ میلیون نفر به سرویس اینترنتی ۱۰۰ مگابایت در ثانیه دست پیدا کنند. در سال ۲۰۰۹، در سراسر آمریکا ۲۰۰ میلیون نفر به اینترنت پهن باند با متوسط سرعت ۹/۳ مگابایت در ثانیه دسترسی داشتند. این تعداد در سال ۲۰۰۰، ۸ میلیون نفر بود. اما در حال حاضر ۱۴ میلیون نفر در آمریکا هیچ گونه دسترسی به اینترنت پرسرعت ندارند. پیمایش انجام شده توسط کمیسیون فدرال ارتباطات با نام "استقبال و استفاده از اینترنت پرسرعت در آمریکا" نشان می دهد در حال حاضر متوسط قیمت دسترسی به اینترنت پرسرعت ۴۱ دلار است. در گزارش کمیسیون فدرال ارتباطات آمریکا آمده است: در صورت شکست این برنامه دسترسی به اینترنت گران تر خواهد شد و ایالات متحده نخواهد توانست با دیگر کشور ها رقابت کند.

در نتایج این بررسی آمده است: ۳۶ درصد از پاسخ دهندگانی که به اینترنت پرسرعت دسترسی نداشتند عامل آن را گرانی این سرویس اعلام کردند. ۱۲ درصد مهارت استفاده از اینترنت را نداشتند، ۱۰ درصد نگران امنیت آن بودند و ۱۹ درصد علاقه ای به استفاده از اینترنت پرسرعت نداشتند. طبق برنامه شرکت های سواد دیجیتالی، در مناطقی که استفاده از اینترنت کمتر است، به مردم کمک خواهند کرد در مورد اینترنت بیشتر بدانند.

با این حال به نظر می رسد که استقبال از اینترنت پرسرعت در آمریکا رو به رشد است و اینترنت به عرصه جدیدی برای حضور آمریکایی ها تبدیل شده است. نتایج بررسی جدید شرکت نیلسن (Nielsen) نشان می دهد که این روزها تعداد آمریکایی های آنلاین که از خطوط پهن باند استفاده می کنند افزایش یافته، محبوبیت شبکه های اجتماعی نزد این افراد بیشتر شده است و آن ها بیش از گذشته ویدیوهای آنلاین تماشا می کنند.

به گفته این شرکت تحقیقاتی، کشور آمریکا ۱۹۵میلیون کاربر آنلاین فعال دارد. کارشناسان گفته اند که در حال حاضر میزان مشاهده تصاویر ویدیویی آنلاین توسط کاربران آمریکایی به بیشترین حد خود رسیده است. به گفته مرکز نیلسن، در سال ۲۰۰۹ بیش از ۴/۱۳۸ میلیون کاربر واحد در آمریکا تصاویر ویدیویی را روی اینترنت مشاهده کردند که این رقم گویای رشد ۴/۱۱ درصدی نسبت به سال ۲۰۰۸ است. به طور میانگین، در سال گذشته میلادی ماهانه ۲/۱۱ میلیارد تصویر ویدیویی آنلاین توسط آمریکایی ها مشاهده شد و در مجموع، هر کاربر آمریکایی در ماه ۱/۲۰۰ دقیقه فیلم ویدیویی آنلاین تماشا کرد.

آمارهای منتشر شده نشان داده که ۵۶ درصد کاربران اینترنتی فعال در آمریکا به طور میانگین در هر ماه ۶ ساعت را در شبکه اجتماعی فیس بوک می گذرانند. همچنین گفته شده است که در سال ۲۰۰۹ شبکه های اجتماعی سومین سایت اینترنتی محبوب برای کاربران بالای ۶۵ سال بوده اند. مرکز نیلسن همچنین توضیح داده است که محبوبیت شبکه اجتماعی توئیتر در سال گذشته ۵۰۰ درصد افزایش یافته است. در مجموع، میزان حضور کاربران آمریکایی در شبکه های اجتماعی طی سال ۲۰۰۹ نسبت به سال ۲۰۰۸ میلادی ۲۷۷ درصد افزایش یافته است. برنامه راه اندازی اینترنت پرسرعت دولت اوباما می خواهد تا سال ۲۰۲۰، به۱۰۰ میلیون نفر آمریکایی سرویس اینترنتی ۱۰۰ مگابایت در ثانیه ارئه دهد. این برنامه مستلزم بیش از ۱ میلیارد دلار هزینه و ۶۶ پروژه زیرساختی است.

● دولت اوباما برای عملی ساختن این برنامه عظیم چه تمهیداتی اندیشیده است؟

دولت اوباما برای شرکت های خصوصی که در توسعه اینترنت پرسرعت فعالیت کنند، تخفیف های مالیاتی در نظر گرفته و همچنین در مناطقی که سرویس اینترنت پهن باند از قبل وجود دارد، تخفیف مالیاتی شامل شرکت هایی خواهد شد که به بالا بردن سرعت اینترنت کمک کنند. در مناطقی که هیچ گونه سرویس پهن باند وجود ندارد، شرکت هایی که بتوانند شبکه های اینترنت پرسرعت راه اندازی کنند، تا سقف ۶۰ درصد از سرمایه گذاری خود را به صورت اعتبارات مالیاتی باز پس خواهند گرفت.

شرکت هایی که سرعت سرویس اینترنتی موجود را بالا ببرند حدود ۴۰ درصد اعتبار مالیاتی دریافت خواهند کرد. آن گونه که به نظر می رسد هر شرکتی می تواند از این اعتبارات مالیاتی برخوردار شود. اما آنهایی که به احتمال بیشتر از این موقعیت سود خواهند برد شرکت های موجود ارائه دهنده سرویس اینترنت پهن باند از جمله ای تی اند تی (AT&T)، وریزون کامیونیکیشنز (Verizon Communications)، و کام کست (Comcast) هستند؛ چرا که آنها سرمایه لازم برای این کار را در اختیار دارند و هزینه توسعه شبکه ها از هزینه راه اندازی شبکه های جدید کمتر است. شرکت های موجود ارائه دهنده اینترنت پرسرعت معتقدند این مهم است که دولت به سرمایه گذاری موجود در زیرساخت اینترنت لطمه ای وارد نکند. برای مثال آنها اعتقاد دارند دولت نباید در شبکه های اینترنتی پهن باند به صورت مستقیم سرمایه گذاری کرده و رقیب شرکت های خصوصی شود.

علاوه بر تخفیف های مالیاتی، دولت فدرال برای ایالت ها کمک هزینه هایی برای راه اندازی شبکه اینترنت پرسرعت در مناطقی که از این سرویس محروم بوده اند در نظر خواهد گرفت. ایالت ها شرکت های خصوصی را برای راه اندازی شبکه در مناطق دورافتاده استخدام می کنند. وزارت کشاورزی آمریکا از پیش یک برنامه توسعه اینترنت پرسرعت در دست اجرا داشته که از سال ۲۰۰۲، ۶۰۰ هزار خانوار را در ۴۰ ایالت به شبکه اینترنتی متصل کرده است. یک راه دولت برای تامین هزینه راه اندازی اینترنت پرسرعت از محل بودجه سرویس جهانی است که برای سرویس تلفنی برای افراد و سرویس اینترنتی برای مدارس و کتابخانه ها در نظر گرفته شده بود. به علاوه بودجه دیگری لازم خواهد بود تا ایالت ها بتوانند برنامه های اینترنت پرسرعت خود را ارائه دهند.

● این برنامه دولت اوباما انتقاداتی را نیز به همراه داشته است. اما منتقدان این برنامه بزرگ چه دلایلی دارند؟

آنها اعتقاد دارند این برنامه مخارج زیادی برای راه اندازی و نگهداری در بر خواهد داشت. دولت اوباما اعلام کرده است بیش از ۱ میلیارد دلار برای راه اندازی اینترنت پهن باند در سراسر کشور هزینه خواهد کرد. این رقم تنها برای راه اندازی سرویس اینترنتی پرسرعت هزینه می شود و شامل هزینه های نگهداری آتی آن نیست. هزینه دیگر، هزینه راه اندازی شبکه ملی پاسخگویی اضطراری است که قرار است راه اندازی شود. علاوه بر آن کمک هزینه برای کامپیوتر و مواردی از این قبیل برای خانواده هایی که توانایی خرید آن را ندارند را نیز باید در نظر گرفت، همچنین این شهروندان باید برای استفاده کارآمد از کامپیوتر و اینترنت آموزش ببینند. از طرف دیگر، دیدگاه دیگری وجود دارد که راه اندازی برنامه ملی اینترنت پرسرعت، در حقیقت مانع رشد صنعت و تکنولوژی های نو خواهد شد. این دیدگاه بر مبنای علم اقتصاد و نظریه عرضه و تقاضا بیان می شود.

بنا به نظر منتقدان این خط مشی جدید رقابت را از بازار اینترنت پرسرعت حذف خواهد کرد، و اقتصاددانان اعتقاد دارند که این امر باعث می شود شرکت ها دیگر تمایلی به ارائه قیمت های کمتر، محصولات بهتر، خدمات مشتری بهتر و ایده های جدید و نوآورانه نداشته باشند. با این که این نظریه، یک نظریه اقتصادی عمومی است، اقتصاددانان می گویند می توان آن را برای این مورد خاص هم به کار برد.

در راستای پروژه ای که برای دسترسی بیشتر به اینترنت پرسرعت بی سیم تعریف شده، ظرف ۱۰ سال آینده طیف مخابراتی برای برقراری ارتباطات بی سیم درآمریکا افزایش می یابد. در ایالات متحده طیف پهن باند بیشتری برای ارائه اینترنت پرسرعت بی سیم لازم است، و در سال ۲۰۰۹، لایحه ای برای بررسی استفاده کارآمد طیف مخابراتی گذرانده شد. کمیسیون فدرال ارتباطات آمریکا در حال حاضر۵۰ مگاهرتز طیف پهن باند برای اینترنت بی سیم در اختیار دارد اما انتظار می رود در عرض ده سال این میزان به ۵۰۰ تا ۸۰۰ مگاهرتز برسد. طبق برنامه، تا سال ۲۰۱۵، ۳۰۰ مگاهرتز در دسترس قرار خواهد گرفت. درصورت تحقق این هدف کاربران آمریکایی به سادگی می توانند به کمک گوشی های هوشمند و دیگر دستگاه های الکترونیکی همراه کلیه اطلاعات مورد نظر خود و فایل های ویدیویی را ارسال و دریافت کنند.

اوباما اداره ملی ارتباطات از راه دور و اطلاعات آمریکا و همچنین کمیسیون فدرال ارتباطات را ملزم کرد طی ۱۰ سال آینده در کل ۵۰۰ مگاهرتز از طیف مخابراتی فدرال و غیر فدرال را برای استفاده اینترنت پرسرعت بی سیم ثابت و متحرک اختصاص دهند. این کار طیف مخابراتی مورد استفاده ارائه دهندگان تجاری سرویس اینترنت بی سیم کنونی را دو برابر خواهد کرد و آن را به هزار مگاهرتز خواهد رساند. هدف این است که بخش اعظم این طیف مخابراتی برای استفاده تجاری در شبکه پهن باند موبایلی و ابزارهای مشابه مورد استفاده قرارگیرد. مقامات دولت اوباما اعلام کردند حدود ۴۵ درصد طیف مخابراتی لازم یعنی ۲۲۵ مگاهرتز از طیف باندهای مخابراتی دولتی که کمتر مورد استفاده قرار دارند اختصاص داده خواهد شد.

کمیسیون فدرال ارتباطات طیف پهن باند ۱۷۵۵ ۱۸۵۰ مگاهرتز را که توسط وزارت دفاع آمریکا برای دستورات و کنترل سیستم ها مورد استفاده قرار می گیرد و همچنین رادیوی جیبی جدید GPS ارتش را که رادیو تفنگ دار نام دارد، گزینه هایی برای فروش اعلام کرد. همچنین فروش طیف باند ۱۶۷۵ ۱۷۱۰ توسط سیستم ماهواره ای عملیاتی محیطی که داده های مربوط به وضعیت آب و هوا را جمع آوری می کند پیشنهاد شده است. طیف های فدرال به حراج گذاشته شده به شرکت هایی فروخته می شوند که از آن ها برای ارائه سرویس ارتباطی پرسرعت بدون سیم به مصرف کنندگان و همچنین شبکه های پاسخگویی مواقع اضطراری استفاده می کنند.

بخشی از طیف مخابراتی مورد نیاز برای برقراری ارتباطات بی سیم از ایستگاه های تلویزیونی تامین می شود و آنها می توانند فرکانس های خود را در یک حراج به فروش برسانند و طبق تخمین ها از این طریق می توانند صدها میلیون دلار در مقابل طیفی که دهه های پیش مجانی به آنها واگذار شده بود به دست آورند. طبق برنامه از شبکه های رسانه ای خواسته می شود حدود ۱۲۰ مگاهرتز از طیف مخابراتی خود را برای اینترنت پرسرعت بی سیم اختصاص دهند. تکنولوژی های جدید به ایستگاه های تلویزیونی این امکان را می دهند که به پخش برنامه های خود در بخشی از طیف پهن باندشان ادامه دهند و بقیه آن را برای استفاده سرویس اینترنتی موبایلی واگذار کنند.

انجمن استفاده بهینه از سرویس تلویزیونی اعتقاد داشت باند ۲ گیگاهرتزی که برای سرویس ماهواره ای موبایل اختصاص داده شده بود بعد از ۱۰ سال بلااستفاده مانده و باید آن را برای این برنامه در نظر گرفت و بهتر است از طیف پهن باند رسانه ها بیش از این کم نشود، چرا که پیش از این نیز به دلیل گذار دیجیتال، تلویزیون ۱۰۰ مگاهرتز از ۴۰۰ مگاهرتز طیف پهن باند خود را از دست داده بود.

انجمن ملی رسانه ها نیز اعتقاد داشت که دولت اوباما باید پیش از درخواست طیف مخابراتی اضافی از رسانه ها از این طیف در دسترس و سایر طیف هایی که قبل از این برای ارتباطات بی سیم کار گذاشته شده بودند به صورت بهینه استفاده کند، در حالی که شرکت هایی که در این بین سود می بردند از دولت اوباما می خواستند تمام گزینه های ممکن را در نظر بگیرد. در این بین یک بررسی انجام شده توسط انجمن الکترونیک مصرف کننده ادعا کرد که طیف مخابراتی ۶۲ میلیارد دلاری می تواند برای ارتباطات بی سیم ۱ تریلیون دلار ارزش پیدا کند و تمام ایستگاه های تلویزیونی باید همه طیف خود را واگذار کرده و با وجود سرمایه گذاری زیادی که برای تلویزیون دیجیتال شده بود دوباره به تلویزیون آنالوگ برگردند.

رسانه ها این گونه پاسخ گفتند که "در محیط رسانه ای ارزش کل یک مقیاس صرفاً مالی نیست، بلکه ارزشی است که اهداف خط مشی های اجتماعی عمومی تر از جمله، سرویس جهانی، خبرگزاری محلی، و امنیت عمومی را شامل می شود." آنها اشاره کردند که دولت، بینندگان و صنایع وابسته، پیش از این ۵/۱ میلیارد دلار هزینه کرده بودند تا اطمینان حاصل کنند تلویزیون دیجیتال بینندگانی هر چند اندک داشته باشد. همچنین هر گونه تغییری می تواند به قیمت از دست دادن سرویس تلویزیونی مجانی در مناطق روستایی باشد، به خصوص "برنامه های خبرگزاری محلی، برنامه های آموزشی و سرویس جهانی و همچنین ارائه به هنگام و قابل اتکای اطلاعات اضطراری."

با وجو این که طیف های دیگر نیز مدنظر قرار داشتند، مشاور کمیسیون ارتباطات آمریکا طیف پهن باند رسانه ها را برای ارتباط بی سیم از گزینه های دیگر جذاب تر می داند. مذاکرات بین کمیسیون و رسانه ها به این نتیجه رسید که از طیف مخابراتی رسانه ها استفاده شود اما در عین حال تمام کانال ها قادر باشند برنامه های خود را پخش کنند. در شانزدهم ماه مارس در جلسه ماهانه کمیسیون فدرال ارتباطات آمریکا برنامه ملی اینترنت پرسرعت اعلام شد. تا سال ۲۰۱۵، شبکه های تلویزیونی باید کانال های ۴۶ تا ۵۱ را واگذار کنند تا ۳۶ مگاهرتز دیگر برای اینترنت پرسرعت بی سیم قابل استفاده باشد. در کل۱۲۰ مگاهرتز طیف پهن باند از رسانه ها بازپس خواهد گرفته شد و این گزینه برای رسانه ها وجود دارد که بقیه طیف را به خواست خود تامین کنند.

● حرف آخر

در حال حاضر میزان استفاده از اینترنت توسط افراد یک جامعه به عنوان شاخصی مهم برای ارزیابی میزان رشد و پیشرفت کشورها در نظر گرفته می شود و این امر سبب شده که در رتبه بندی کشورها، بررسی وضعیت پهنای باند و سرعت اینترنت به یکی از اجزای جدایی ناپذیر آمارها تبدیل شود. تلاش های آمریکا در جهت دسترسی تک تک آمریکایی ها به اینترنت پرسرعت نیز گواه دیگری بر این موضوع است.

در آخرین آماری که کشورهای دنیا را از نظر سرعت اینترنت خانگی مورد مقایسه قرار داده است، کره جنوبی دارای بیشترین سرعت اینترنت است، با این حال حتی در مجاورت کشورهایی کوچک مانند مالدیو، مالت، قبرس و قطر نیز نمی توان نامی از ایران را در این فهرست یافت، زیرا از میان ۱۵۲ کشور بررسی شده ایران پس از کشورهایی مانند ونزوئلا، نیجریه، بولیوی، عراق و پاراگوئه در رتبه ۱۴۴ قرار گرفته است. حداکثر سرعت اینترنت در ایران با ۱۸ میلیون کاربر تنها ۵۱۲ کیلوبایت برثانیه است. متوسط سرعت اینترنت پرسرعت پهن باند برای اکثر کاربران خانگی ۶/۴ مگابیت برثانیه است.

این درحالی است که اکثریت کاربران خانگی در ایران هنوز به اینترنت با پهنای باند دسترسی ندارند و از خطوط قدیمی دایل آپ با سرعت حداکثر ۵۶ کیلوبایت برثانیه برای اتصال به اینترنت استفاده می کنند. تعداد محدودی از کاربران خانگی که از اینترنت با خطوط ADSL برخوردارند تنها می توانند به سرعت حداکثر ۱۲۸ کیلوبایت برثانیه دسترسی داشته باشند.

به گفته کارشناسان میزان پهنای باند کشور در مقایسه با کشورهای پیشرفته و حتی کشورهای همسایه بسیار کم و پایین بوده و پاسخگوی نیازها نیست. پس از ایران تا انتهای فهرست کشورهای لبنان، هاییتی، السالوادور، افغانستان، مالی، گواتمالا، زیمبابوه و یمن باقی مانده اند، نام هایی که با دیدن آن ها این سوال به ذهن می آید: «تا کی باید در انتهای فهرست ها باقی بمانیم؟» در حالی که کشورهای جهان آمارهای دسترسی به اینترنت را با واحدهای مگابیت و بزرگ تر از آن ارائه و هر روز بر لزوم تحولات خود در این زمینه تاکید می کنند، در ایران آمارهای سرعت اینترنت هم چنان با واحد کیلوبایت ارائه و اعلام می شود.