مستند فرشتگان آلوده صورت به زندگی افرادی می پردازد که در اثر سوختگی صورت هایشان را از دست داده اند. این مستند از پس سوژه ای تلخ، دریچه جدیدی را به تماشاگر نشان می دهد. از این دریچه شما آدم هایی را می بینید که از پشت چهره های به ظاهر وحشتناک، همچنان در جستجوی زندگی اند.

آرزو برادران ابراهیمی کارگردان این مستند می گوید در مواجهه با این آدم ها دنبال چیزی بودم که در ورای چهره آنها جریان داشت.

▪ چطور با کاراکترهای فیلم آشنا شدید؟

ـ برای تحقیق از طریق دانشگاه علوم پزشکی ایران به بیمارستان سوانح سوختگی مطهری ارجاع شدم. بیماران در مراحل اولیه سوختگی آنجا بستری و بعد به بیمارستان حضرت فاطمه منتقل می شوند.

پس از چند روزی تحقیق در بیمارستان مطهری در بیمارستان حضرت فاطمه مستقر شدم و بیش از یک ماه که هر روز مثل یک کارمند به بیمارستان می رفتم و از همه بخش ها مثل آرشیو و اسناد، سمعی بصری، بایگانی، اتاق عمل و... استفاده می کردم.

طی جلسات متعددی که با بیماران و پزشک ها داشتم، سرانجام کاراکترهای مورد نظرم را به تدریج گزینش کردم.

▪ معمولا آدم هایی که چهره های اینچنینی دارند، دوست ندارند زیاد دیده شوند. کاراکترهای فیلم چطور راضی شدند جلوی دوربین شما بیایند؟

ـ بخشی از کار فیلمسازی همین است. وقتی سراغ آدم هایی می روید که دچار ضایعه هستند باید قادر باشید به شیوه ای گارد آنها را بشکنید تا اجازه ورود به دنیای شان را پیداکنید. باید بتوانید اعتمادشان را جلب کنید. این جلب اعتماد افراد، یکی از ظرافت های فیلمسازی است.

▪ خب؛ شما چطور اعتماد آنها را جلب کردید؟

ـ من معمولا در ارتباط با پرسوناژها ارتفاع هم تراز دارم. به این مفهوم که نه از بالا به آنها نگاه می کنم و نه از پائین. نه به آنها تقدس می دهم و نه تحقیرشان می کنم.

طبیعی است که مخاطب خیلی زود این صداقت را درک می کند و دل می دهد. از طرف دیگر مدتی طولانی با کاراکترهای این فیلم ارتباط داشتم که برای جلب اعتمادشان کفایت می کرد...

▪ ایده سوزاندن عکس چهره های قبل از سوختگی کاراکترها از کجا آمد؟

ـ یک بخش مهمی از درمان این بیماران، روان درمانی است. در کشورهای پیشرفته در یونیت های سایکوتراپی ده، پانزده نفر روی هر بیمار و خانواده اش به طور همزمان کار می کنند تا بتوانند آنها را از شوک وارد آمده بیرون بیاورند.

ایجاد توان پذیرش واقعیت، بخشی از درمان این بیماری است.

آتش زدن عکس چهره های قبل از سوختگی، یک آئین و بخشی از روان درمانی است. در این آئین یا به تعبیری «جشن آتش» بیماران با آتش آشتی می کنند و در یک حرکت جمعی به استقبال پذیرش واقعیت می روند.

شاید برای کسانی که از بیرون به این آئین نگاه می کنند یک مراسم فیگوراتیو به نظر برسد ولی برای خود بیماران مهم و تاثیر گذار است و قابلیت تغییر داشته های ذهنی را دارد.

▪ چه شد که به فکر آشنا کردن آن زوج افتادید؟

ـ طراحی این زوج از ابتدا نه تنها در فیلمنامه که در پلات وجود داشت. قرار بود این رومنس شکل بگیرد. قبل از شروع تحقیق فکر نمی کردم مشکلی وجود داشته باشد. اما وقتی وارد مرحله تحقیق شدم دیدم این ضایعه بیشتر مختص جهان سوم و اقشار فقیر است. دیگر از پیدا کردن این زوج و به طبع ساخت فیلم منصرف شده بودم که ناگهان هر دو مثل اجل معلق پیدا شدند!

▪ آن زوج بالاخره توانستند با هم ارتباط بگیرند؟

ـ این بستگی به ذهن شما دارد! این که این ارتباط شکل بگیرد یا نه زیاد برای من مهم نبوده و نیست. من صرفا از عشق به عنوان مجسم ترین شکل امید استفاده کردم. اینکه دریچه مسدود شده ذهن این افراد دوباره گشوده شود؛ برایم مهم بود.

این فکر که می توان دوباره عاشق شد و مورد عشق واقع شد...

▪ ظاهر این آدم ها زمان کار اذیت تان نمی کرد؟

ـ نه. شاید چون من دنبال چیزی بودم که در ورای چهره آنها جریان داشت و یا شاید به این جهت که اصولا آدم دل نازکی نیستم!

درحالی که این قضیه به شدت روی افراد دخیل در تولید فیلم و تماشاگران تاثیر گذاشته بود.حقیقت این است که من با آنها لحظه های دلچسبی را پشت سر گذاشتم.