برای درک بهتر عکاسی معماری، بیش از هر چیزی باید به خاطر بیاوریم که در ترکیب های میان رشته ای، مفاهیم تازه ای تولید میشوند که الزاماً جمع بین دو مؤلفه قبلی نیستند. عکاسی معماری، نه عکاسی است و نه معماری. در عین حال ترکیب درهم تنیده ای از معماری و عکاسی نیز هست. اما این اشتراک وجود دارد که این ترکیب هم، جز با شناخت و تسلط کامل بر اجزاء آن، به سرانجام مطلوب نمی رسد. همچنین همیشه این تمایل وجود دارد که این همنشینی به چند زیرمجموعه کوچکتر و مستقل تر نیز تقسیم شود؛ عکاسی از معماری، عکاسی برای معماری و عکاسی معماری. هر کدام از این گونه ها، هدف، تفکر و شیوه ای مخصوص به خود دارند. گاهی دوربین به سمت یک اثر معمارانه نشانه می رود. گاهی به سمت معمار و تفکرات هنرمندانه او و گاهی به جریان فرضی حیات در یک مجموعه ی معمارانه. گاهی دوربین به ملاحظه احجام، سطوح و خطوط معماری می پردازد، گاهی به جان جان بنا. گاهی عکس وسیله و محل گذری است برای دسترسی به یک هدف معمارانه و گاه زبان گویای معمار است که پرده از اسرار پنهان معماری برمیدارد.